Love… Of Words & Deeds [15] Jesus is Risen, Love has triumphed, Alleluia!

Love… Of Words & Deeds –  The last in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series –

[15] Jesus is Risen, Love has triumphed, Alleluia!

‘This day is made by the Lord; we rejoice and are glad’. These words from Psalm 118, used so often in the Eastertide liturgy, sum up what the Church invites us to today. The great battle between life and death, between love and hatred, between right and wrong, has been engaged and has now been won. It is all the Lord’s work, and we are invited to join in the joy of Jesus now that he is raised to life again, no longer to die.

The meaning of love is always elusive, its presence impossible to pin down, and it is so on this great day too. The women were worried about who would move the stone to enable them to enter the tomb, but they were sure to find Jesus in the tomb. In fact, the stone had already been removed, but the tomb was empty! Jesus is no longer among the dead but alive, sending his followers to spread this good news that love has triumphed over selfishness, peace over violence, and that our sins have been forgiven.

When the Risen Jesus met his disciples for the first time after his Passion, in the upper room, his greeting was one of peace, never mentioning their failure to stay with him in his hour of need. Then, to show them it was really he, he showed them the wounds in his hands and his side: the triumph of love comes at a price, and wherever the Risen Jesus will be, he will always carry his wounds. Yet he is triumphant, and invites us to join him in his triumph by preaching it by our words and deeds.

As we struggle to love in truth, we do well to ask ourselves how prominently does Jesus’ resurrection feature in our spiritual landscape. Is it some kind of appendix after the intensity of the Holy Week events, or is it the very basis of our faith, what motivates us to believe in the power of love?

The only Jesus that exists now is the Risen one: we cannot find him in the tomb because he comes to meet us in our ordinary life, in our Galilee. He bears his wounds because the path we follow is the narrow one, yet it is the one that leads to life, a life based on the certainty that ‘love never ends’ (1 Cor 13:8).

Of course, today’s musical accompaniment is a glorious one – two actually, depending on your musical taste. The first, “Hallelujah Chorus’ from Handel’s Messiah (Royal Choral Society), the second a contemporary piece, ‘Be Unto Your Name’. Please click on the image to follow the music.



___________________

Gesù è risorto, l’Amore ha trionfato , Alleluia!

‘Questo è il giorno fatto dal Signore, rallegriamoci ed esultiamo in esso’. Queste parole tratte dal Salmo 118, usate così spesso nella liturgia pasquale, riassumono l’invito che la Chiesa ci fa oggi. La grande battaglia fra la vita e la morte, fra l’amore e l’odio, fra il giusto e l’ingiusto, è stata ingaggiata e ora è stata vinta. E’ tutta opera del Signore e ora siamo invitati ad unirci alla gioia di Gesù, ora che Egli è risorto alla vita per non morire più.

Il significato dell’amore è sempre inafferrabile, la sua presenza impossibile da fissare, e ciò è vero anche per questo giorno.  Le donne erano preoccupate di chi avrebbe rimosso la pietra per permettere loro di entrare nella tomba, ma erano sicure di trovare Gesù nella tomba. Di fatto la pietra era già stata rimossa, ma la tomba era vuota! Gesù non è più fra i morti, ma è vivente e manda i suoi discepoli a diffondere questa buona notizia che l’amore ha trionfato sull’egoismo, la pace sulla violenza e i nostri peccati sono stati perdonati.

Quando Gesù Risorto ha incontrato i suoi discepoli per la prima volta dopo la sua Passione, nella stanza superiore, il suo saluto è stato un salute di pace, che non ha fatto nessun accenno al loro fallimento nel rimanere con Lui nel momento del bisogno.  Poi, per dimostrare che era veramente Lui, ha mostrato loro le ferite sulle sue mani e sul suo costato: il trionfo dell’amore è stato ottenuto ad un prezzo e, dovunque sarà, Gesù Risorto porterà sempre quelle ferite. Ma è trionfante e ci invita ad unirci al suo trionfo, annunciandolo con le nostre parole e le nostre azioni.

Mentre lottiamo per amare nella verità, faremmo bene a chiederci quanto è preminente l’aspetto della resurrezione di Gesù nel nostro panorama spirituale. E’ una specie di appendice all’intensità degli avvenimenti della Settimana Santa, o è il fondamento vero della nostra fede, che ci incita  a credere nella forza dell’amore?

L’unico Gesù che esiste ora è quello Risorto: non possiamo trovarlo nella tomba, perché viene ad incontrarci nella nostra vita quotidiana, nella nostra Galilea. Porta le sue ferite perché il sentiero che seguiamo è quello stretto, ma è l’unico che porta alla vita, una vita basata sulla certezza che ‘lamore non verrà mai meno’ (1 Cor 13,8).
___________________

Krishti u ngjall , Dashuria triumfoi , Aleluja!

Kjo është dita që na dhuroi Zoti; të galdojmë e të gëzojmë në të”!. Këto fjalë nga Psalmi 118, që përdoren aq shpesh në liturgjinë e Pashkëve, përmbledhin atë që Kisha na fton të jetojmë sot.Beteja e madhe e zhvidhuar midis jetës dhe vdekjes, midis dashurisë dhe urrejtjes, midis të drejtës dhe të gabuarës, tashmë është fituar. Është krejt puna e Zotit, dhe ne jemi të ftuar të bashkohemi me gëzimin e Jezusit ,që ai ringjalli  jetën përsëri, për të mos vdekur më.

Kuptimi i dashurisë është gjithmonë i pa arritshëm, e pa mundur për t’u përcaktuar, dhe kështu është edhe në këtë ditë të madhe. Gratë ishin të shqetësuara për atë se kush do të lëvizte gurin për t’iu mundësuar atyre që të hynin në varr, duke qenë të sigurta se do ta gjenin aty Jezusin . Në fakt, guri tashmë ishte hequr, por varri ishte bosh! Jezusi nuk është më në mesin e të vdekurve, por i gjallë, duke dërguar nxënësit e tij për të përhapur këtë lajm të mirë se dashuria ka triumfuar mbi egoizmin, paqja mbi dhunën dhe se mëkatet tona janë falur.

Kur Jezusi i Ngjallur u takua me dishepujt e tij për herë të parë pas Mundimeve, në dhomën e sipërme, përshëndetja e tij ishte ajo e paqes, duke mos përmendur kurrë dështimin e tyre por duke kërkuar qëndresë me të në orën e tij të nevojës. Pastaj, për t’i treguar se ishte me të vërtetë ai, u tregoi plagët në duart dhe në kraharorin e tij: triumfi i dashurisë vjen me një çmim dhe kudo që të jetë Jezusi i Ngjallur, ai gjithmonë do të mbajë mbi vete plagët. Megjithatë ai është triumfues dhe na fton që të bashkohemi me të në triumfin e Tij duke e dëshmuar Atë me fjalët dhe veprat tona.

Ndërsa përpiqemi të duam me të vërtetë, bëjmë mirë të pyesim veten se sa e dukshme shfaqet ringjallja e Jezusit në peizazhin tonë shpirtëror. A është kjo një lloj shtojce pas intensitetit të ngjarjeve të Javës së Shenjtë, ose është pikërisht themeli i besimit tonë, çka na motivon të besojmë në fuqinë e dashurisë?

I vetmi Jezus që ekziston tani, është i Ngjalluri: ne nuk mund ta gjejmë atë në varr sepse Ai vjen për të na takuar në jetën tonë të zakonshme, në Galilenë tonë. Ai duron plagët e tij, sepse rruga që ndjekim është një rrugë e ngushtë, por është Ai që na çon në jetë, një jetë të bazuar në sigurinë që “dashuria nuk përfundon kurrë” (1 Kor. 13: 8).

Advertisements

Love… Of Words & Deeds – [14] Behold: No one has greater love than this (Jn 15:13)

Love… Of Words & Deeds –  The fourteenth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[14] Behold: No one has greater love than this (Jn 15:13)

At one of the most solemn moments of the Good Friday liturgy, we are invited to behold the wood of the Cross on which hung the salvation of the world. This can be an effective way to grasp the meaning of this day, when we celebrate the memorial of the fullness of God’s love for humanity: let our gaze rest on Jesus and ask for the grace to enter more deeply into the mystery of his love for us.

We know it is never easy to stay with someone who is suffering and approaching death: we are at a loss what to say, there is nothing we can do, and that makes us feel nervous and ultimately useless; staying with that person in their suffering, just being there is a real challenge. But if we succeed to overcome this self-centred feeling we will be amply rewarded by what we discover.

The Prophet Isaiah, in what sounds like an account of Jesus’ Passion written some centuries before it happened (Is 52:13 – 53:12), also found looking difficult. The Servant of Yahweh did not even look like a human being: ‘he had no form or comeliness that we should look at him, and no beauty that we should desire him. He was despised and rejected by men; a man of sorrows, and acquainted with grief; and as one from whom men hide their faces he was despised, and we esteemed him not’ (v 2-3).

I look more closely at what is happening and listen to what is said: I may feel drawn to dwell on Jesus’ physical sufferings, his beatings and crowning with thorns; or the humiliation of being condemned to death after being repeatedly proclaimed innocent by Pilate; or just standing under the Cross with Mary and John. I behold his infinite mercy, when he pleads for his executioners who know not what they do, when he shares his Mother with us, when he promises the thief that he will be with him in Paradise on that very day.

I realise that, as Isaiah says, ‘Surely he has borne our griefs and carried our sorrows… he was wounded for our transgressions, he was bruised for our iniquities; upon him was the chastisement that made us whole, and with his stripes we are healed’ (v. 4-6).

Passion of Christ, strengthen me.
O Good Jesus, hear me.
Within Thy wounds hide me.

(Anima Christi)

Today we bring you a choice of three different pieces of music in varying styles to support your reflection – Behold the Wood of the Cross (St Louis Jesuits); Were you there when they crucified my Lord? (sung a capella by the Peguero Sisters); and Anima Christi (a prayer of St Ignatius Loyola, this one directed by Marco Frisina). Please click on the image to follow the music.




_________________________

Ecco: Nessuno ha un amore più grande di questo (Gv 15,13)

In uno dei momenti più solenni della liturgia del Venerdì Santo, siamo invitati a guardare il legno della Croce a cui è appesa la salvezza del mondo. Questo può essere un buon modo per comprendere il significato di questo giorno, in cui celebriamo il memoriale della pienezza dell’amore di Dio per l’umanità. Lasciamo che il nostro sguardo si posi su Gesù e chiediamo la grazia di entrare più profondamente nel mistero del suo amore per noi.

Sappiamo che non è mai facile stare con qualcuno che soffre ed è vicino alla morte: non sappiamo cosa dire, non c’è niente che possiamo fare e questo ci fa sentire nervosi e in definitiva inutili. Stare con la persona nella sua sofferenza, semplicemente esserci, è un’impresa davvero difficile. Ma se riusciamo a superare questo sentimento egoistico, saremo ampiamente ricompensati da ciò che scopriremo.

Anche il profeta Isaia, in quello che sembra un resoconto della  Passione di Gesù, scritto diversi secoli prima che accadesse  (Is 52,13 – 53,12), sembra trovarlo difficile. Il Servo del Signore non sembra nemmeno un essere umano: ‘Non ha apparenza né bellezza per attirare i nostri sguardi,
non splendore per provare in lui diletto. Disprezzato e reietto dagli uomini, uomo dei dolori che ben conosce il patire, come uno davanti al quale ci si copre la faccia, era disprezzato e non ne avevamo alcuna stima’ (v 2-3).

Guardo più da vicino ciò che sta accadendo e ascolto ciò che viene detto: potrei sentirmi attratto a sostare sulle sofferenze fisiche di Gesù, le percosse, l’incoronazione di spine, o l’umiliazione di essere condannato a morte dopo essere stato ripetutamente proclamato innocente  da Pilato; o semplicemente a stare sotto la  Croce con Maria e Giovanni. Contemplo la sua infinita misericordia, quando prega per i suoi uccisori, che non sanno quello che fanno, quando condivide sua Madre con noi, quando promette al malfattore che sarà con Lui in paradiso in quel giorno stesso.

Capisco che, come dice Isaia, ‘Eppure egli si è caricato delle nostre sofferenze, si è addossato i nostri dolori… Egli è stato trafitto per i nostri delitti, schiacciato per le nostre iniquità. Il castigo che ci dà salvezza si è abbattuto su di lui; per le sue piaghe noi siamo stati guariti…’ (v. 4-6).

Passione di Cristo fortificami.
Oh buon Gesù ascoltami.
Nelle Tue piaghe nascondimi.
(Anima Christi)
_________________

Ja : Askush nuk ka një dashuri më të madhe se kjo! (Gjn 15, 13)

Në një nga momentet më solemne të liturgjisë së të Premtes së Madhe ,ne jemi të ftuar të shohim drurin e Kryqit në të cilin u var shpëtimi e botës. Kjo mund të jetë një mënyrë efektive për të kuptuar domethënien e kësaj dite, kur ne e festojmë përkujtimin e plotësisë së dashurisë së Hyjit për njerëzimin: le të qëndrojmë në Jezusin dhe të kërkojmë hirin që të hyjmë thellësisht në misterin e dashurisë së tij për ne.

Ne e dimë se nuk është e lehtë të qëndrosh me dikë që vuan dhe që është drejt vdekjes: jemi pa fjalë, nuk bëjmë dot asgjë dhe kjo na bën të ndihemi nervozë dhe përfundimisht të padobishëm; duke qëndruar me atë person në vuajtjet e tij, thjesht duke qenë perpara nje sfide të vërtetë. Por nëse ia dalim të kapërcejmë këtë ndjenjë vetëqëndrimi, shpërblimi do te jetë me bollëk nga çfare ne do të zbulojmë.

Cfarë Profeti Isaia, kishte paraparë në shkrimin e tij disa shekuj më parë duket se ndodhi (52:13 – 53:12),e përseri gjejmë vështiresi në veshtrimin e gjithë kësaj. Shërbëtori i Zotit nuk dukej as si një qenie njerëzore: “ai nuk kishte as formë apo paraqitje të këndëshme që ta shohim atë dhe as bukuri që ne ta duam atë. Ai u përçmua dhe u refuzua nga njerëzit; një njeri i dhembjeve dhe i regjur nga vuajtja ; dhe si  një njëri prej të cilëve njerëzit i fshehin fytyrat e tyre, ai ishte përçmuar pa asnjë vlerë “(v 2-3).

Unë shikoj më nga afër për atë që po ndodh dhe dëgjoj atë që thuhet: Mund të ndjehem i tërhequr për t’u ndalur në vuajtjet fizike të Jezusit, rrahjet e tij dhe kurorëzimi me gjemba; ose poshtërimi i të qënit i dënuar me vdekje, pasi u shpall vazhdimisht i pafajshëm nga Pilati; ose vetëm duke qëndruar nën Kryq me Marinë dhe Gjonin. E shoh mëshirën e tij të pafund kur lutet për ekzekutuesit e tij që nuk e dinë se çka bëjnë, kur ai e ndan Nënën me ne, kur ai i premton hajdutit se ai do të jetë me të në Parajsë në ato ditë.

E kuptoj, siç thotë Isaia: “Me siguri ai ka lindur  për dhimbjet tona dhe mbajti mbi vete vuajtjet tona … Ai ishte plagosur për shkeljet tona, ai qe shtypur prej paudhësive tona; mbi të ishte ndëshkimi që të shpëtoheshim ne dhe me vuajtjet e tij ne u shëruam “(v. 4-6).

 Mundimi i Krishtit, më forco mua.
O I ëmbli Jezus, më dëgjo mua .
Në plagët e Tua më fshih mua.
(Anima Christi)

Love… Of Words & Deeds [13] He loved them to the end (Jn 13: 1-20)

Love… Of Words & Deeds –  The twelfth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[13] He loved them to the end (Jn 13: 1-20)

Today we start the three most solemn days of the Christian year, when all that we have been saying about love is manifested for all to see.

St John, in the very solemn introduction of his gospel’s account of the Last Supper, tells us that Jesus, ‘having loved his own who were in the world, loved them to the end’. These words are the key to understand all that will be taking place during the following days.

This is the day of the washing of the feet, where Jesus insists he did this to give us an example so that we can do likewise with one another.

It is the day of the institution of the Eucharist, where ‘he took bread, and when he had given thanks he broke it and gave it to them, saying, “This is my body which is given for you. Do this in remembrance of me.”’(Lk 22: 19) Throughout his life, and in  special way during the Passion, Jesus really took his life in his own hands, and in obedience to the Father, let it be broken for our sake: the Eucharist not only foretells what was going to take place on Calvary but describes Jesus’ total gift to us who are totally unworthy of this love.

It is also the day when Jesus prayed the most beautiful prayer ever: “Abba, Father, for you all things are possible; remove this cup from me; yet, not what I want, but what you want” (Mk 14: 36). It was no easy prayer to make – the Gospel tells us that he sweated blood, and he asked his three closest friends to stay awake with him for his soul was sorrowful unto death.

It is the night of his arrest, his betrayal by one of his inner circle, and his denial by the one he had chosen to lead his church, a night of insults and torture, the night when the chief priests and the rabbis had to revert to false witnesses to be able to convict him of a crime that carried the death penalty.

Too many things happen, too much for our spirit to grasp wholly. We can try to stay with just one of the events of this day, and let our gaze rest on him who loved us to the end. We let our hearts fill with wonder and gratitude at such great love.

The piece of music we have chosen to accompany today’s reflection is the chorale from Bach’s St Matthew’ passion, the response given to Jesus when he asks his friends to stay awake with him in the garden of Gethsemane. Below you will find the original words in German, and a translation into English and Italian. Please click on the image below to follow the piece.

Ich will hier bei dir stehen,
Verachte mich doch nicht!
Von dir will ich nicht gehen,

Wenn dir dein Herze bricht.
Wenn dein Herz wird erblassen
Im letzten Todesstoß,
Alsdenn will ich dich fassen,
In meinen Arm und Schoß.

I will stay here with you,
do not scorn me!
I will not leave you,
even as your heart breaks.
When your heart grows pale
at the last stroke of death, 
Then I will hold you fast

In my arm and bosom.

Io voglio star qui accanto a te,
ma non disprezzarmi!
Io non voglio separarmi da te
quando il tuo cuore si spezza;
quando il tuo capo impallidirà
sotto l’ultimo assalto della morte,
allora voglio stringerti
fra le mie braccia e il mio petto.


__________________

Li amò sino alla fine (Gv 13, 1-20)

Oggi iniziano i tre giorni più solenni dell’anno liturgico  cristiano, in cui tutto ciò che abbiamo detto riguardo  l’amore si mosterà davanti ai nostri occhi.

  1. Giovanni, nella solenne introduzione del suo racconto evangelico dell’ultima cena, ci dice che Gesù ‘dopo aver amato i suoi che erano nel mondo, li amò sino alla fine’. Queste parole sono la chiave di lettura per capire tutto ciò che avverrà nei giorni seguenti.

Questo è il giorno della lavanda dei piedi, in cui Gesù afferma che ha fatto questo gesto per dare a noi un esempio, in modo che possiamo fare lo stesso gli uni con gli altri.

E’ il giorno dell’istituzione dell’ Eucarestia, in cui ‘prese un pane, rese grazie, lo spezzò e lo diede loro dicendo:“Questo è il mio corpo che è dato per voi; fate questo in memoria di me.”’(Lc 22, 19). Per tutta la sua vita, e specialmente durante la Passione, Gesù davvero prende la sua vita nelle sue mani e, in obbedienza al Padre, lascia che sia spezzata per la nostra salvezza: l’Eucarestia non solo preannuncia cosa sta per accadere sul Calvario, ma descrive il dono totale di Gesù per chi è totalmente immeritevole di questo amore.

Questo è anche il giorno in cui Gesù ha pronunciato la preghiera più bella che sia mai stata pronunciata: Abbà, Padre! Tutto è possibile a te, allontana da me questo calice! Però non ciò che io voglio, ma ciò che vuoi tu” (Mc 14, 36). Non era una preghiera facile da fare – il Vangelo ci dice che Gesù sudò sangue e che chiese ai suoi tre amici più intimi di vegliare con Lui, perché la sua anima era triste fino alla morte.

E’ la notte del suo arresto, del tradimento da parte di una persona della sua cerchia più intima, del rinnegamento da parte di colui che aveva scelto per guidare la sua chiesa, una notte di insulti e di torture, la notte in cui i sommi sacerdoti e gli scribi  hanno dovuto rivolgersi a falsi testimoni per potergli imputare un crimine che comportasse la pena di morte.

Troppe cose accadono, troppe perché il nostro spirito possa comprenderle pienamente. Possiamo provare a rimanere su uno solo degli eventi di questo giorno e lasciare che il nostro sguardo si posi su Colui che ci ha amato fino alla fine. Lasciamo che i nostri cuori si riempiano di meraviglia e di gratitudine per un amore così grande.
______________

Ai i deshi ata deri në fund (Gjn 13, 1-20)

Sot ne fillojmë tre ditët më solemne të vitit për të krishterët, ku gjithçka që kemi thënë për dashurinë manifestohet për të gjithë.

Shën Gjoni, në prezantimin shumë solemn në ungjillin e tij rreth  Darkës së Fundit, na tregon se Jezusi, “duke dashur të vetët që ishin në botë, i deshi ata deri në fund”. Këto fjalë janë çelësi për të kuptuar të gjitha ato që do të ndodhin gjatë ditëve në vijim.

Kjo është dita e larjes së këmbëve, kur Jezusi këmbënguli që ta bënte këtë për të na dhënë një shembull e për të na thënë se duhet edhe ne të veprojmë në këtë mënyrë me njëri-tjetrin.

Është dita e institucionit të Eukaristisë, ku “mori bukën, falënderoi, e theu ,ua dha nxënësve dhe  tha : “Ky është trupi im që do të flijohet për ju. Bëni këtë në përkujtimin tim. “(Lk 22, 19) Gjatë gjithë jetës së tij dhe në mënyrë të veçantë gjatë mundimeve ,Jezusi me të vërtetë e vë jetën e tij në duart e veta dhe, duke iu bindur Atit, lejon që të flijohet për ne : Eukaristia jo vetëm që parathotë atë që do të ndodhë në Kalvar, por përshkruan Jezusin si një dhuratë e dhënë krejtesisht për ne .

Është gjithashtu edhe dita kur Jezusi u lut me lutjen më të mrekullueshme që ishte dëgjuar ndonjëherë: “Abba, Atë,ti mundesh gjithcka ;largoje prej meje këtë kelk mundimesh ; por jo si dua unë, por si do ti “(Mk 14, 36). Nuk ishte një lutje e lehtë për ta bërë -Ungjilli na tregon se ai djersiti gjak dhe u kërkoi tre miqëve të tij më të afërt që të qëndronin zgjuar me të, pasi shpirti e tij ishte i  trishtuar deri në vdekje.

Është nata e arrestimit të tij, e tradhëtimit nga rrethi më i ngushtë i tij, e mohimit të tij nga ai që e kishte zgjedhur të drejtojë kishën e tij, një natë fyerjesh dhe torturash, nata kur krerët e priftërinjve dhe rabinët duhet të bëjnë dëshmi të rreme që të jenë në gjendje ta dënojnë Atë për një krim që do të mbartë dënimin me vdekje.

Shumë gjëra ndodhin, shumë për shpirtin tonë që të kuptojmë gjithçka plotësisht. Të përpiqemi të qëndrojmë të pakten me një nga ngjarjet e kësaj dite dhe le të sjellim krejt vështrimin tonë drejt Atij që na deshi deri në fund. Ne lejojmë që zemrat tona të mrekudhohen dhe të jenë mirënjohëse  ndaj kësaj dashurie kaq të madhe.

Love… Of Words & Deeds [12] The greatest commandment

Love… Of Words & Deeds –  The twelfth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[12] The greatest commandment

Like the Jews in the time of Jesus we often ask ourselves what is the greatest commandment, our main obligation among all the many demands made on us. For Jesus the answer was obvious: “‘You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.’ The second is this, ‘You shall love your neighbour as yourself’”(Mk 12: 30-31).

Jesus concludes with words that leave no space for doubt: ‘There is no other commandment greater than these’. We have heard these words so often that they tend to lose all the force of their message, which, however, remains stark:  the best thing we can ever do, our greatest responsibility, our greatest call, is to love.

Understanding these words becomes crucial in a world that makes so many calls on us.  St Paul’s assertion in the same chapter of 1 Cor 13 sheds an important light: I can do many impressive and even heroic things, but if I do them without love, I am nothing more than ‘a noisy gong or a clanging cymbal, I am nothing’ (v 1-2).

Sometimes we find ourselves in situations where it seems there is very little that we can do: strained relationships between parents and children, serious illness or disability, chronic injustice. All our efforts seem futile or might even render the situation still more difficult. Yet, the words of Jesus insist that even in such seemingly impossible situations, our biggest contribution remains to continue to love: no situation can render love impossible. Look at Jesus on the cross, and the mercy he showed to those who were doing their best to eliminate him, and to the repentant thief.

St Therese of Lisieux was a Carmelite cloistered nun who died of tuberculosis at the age of 24. When she asked herself what could be her place in the Church, she came to this conclusion, ‘Nearly ecstatic with the supreme joy in my soul, I proclaimed: O Jesus, my love, at last I have found my calling: my call is love. Certainly I have found my place in the Church, and you gave me that very place, my God. In the heart of the Church, my mother, I will be love, and thus I will be all things, as my desire finds its direction’ (Manuscrits autobiographiques, Lisieux 1957, 229).

Today’s song is ‘The Greatest of these is love’ sung by Sunday 7pm choir. Please click on the image below to listen.


____________________

Il comandamento più importante

Come gli ebrei del tempo di Gesù, anche noi spesso ci domandiamo quale sia il comandamento più importante, il dovere principale fra tutti quelli che ci vengono dati. Per Gesù la risposta era ovvia: “Amerai il Signore Dio tuo con tutto il tuo cuore, con tutta la tua mente e con tutta la tua forza. E il secondo è questo:  Amerai il prossimo tuo come te stesso.”(Mc 12, 30-31).

Gesù conclude con delle parole che non lasciano spazio a dubbi: ‘Non c’è altro comandamento più importante di questi’. Noi abbiamo ascoltato queste parole così spesso che rischiano di perdere tutta la forza del loro messaggio, che comunque rimane assoluto:  la cosa migliore che possiamo fare, la nostra più grande responsabilità, l’invito più importante, è amare.

Comprendere queste parole diviene cruciale in un mondo che ci rivolge così tanti inviti. L’affermazione di S. Paolo in  1 Cor 13 getta una luce importante: posso fare tante cose impressionanti ed eroiche, ma se le faccio senza amore non sono nient’altro che ‘un bronzo che risuona o un cembalo che tintinna… non sono nulla’ (v 1-2).

Talvolta ci troviamo in situazioni in cui sembra si possa fare molto poco: relazioni tese fra genitori e figli, gravi malattie o disabilità, ingiustizia cronica. Tutti i nostri sforzi sembrano vani, o possono addirittura rendere la situazione più difficile. Tuttavia le parole di Gesù insistono che, anche in simili situazioni impossibili, il miglior contributo che possiamo dare è continuare ad amare: nessuna situazione può rendere impossibile amare. Guarda Gesù sulla croce e la misericordia che ha mostrato verso coloro che stavano facendo di tutto per eliminarlo e verso il ladrone pentito.

  1. Teresa di Lisieux era una suora carmelitana di clausura, morta di tubercolosi all’età di 24 anni. Quando si interrogò su quale potesse essere il suo posto nella Chiesa, arrivò a concludere: ‘Quasi in estasi con una suprema gioia nell’anima, dissi: O Gesù, mio amore, alla fine ho trovato la mia vocazione: la mia vocazione è amare. Senza dubbio ho trovato il mio posto nella Chiesa, e Tu mi hai dato proprio questo posto, mio Dio. Nel cuore della Chiesa, mia madre, sarò l’amore, e così sarò tutto, così il mio desiderio è realizzato’ (Manoscritti autobiografici, Lisieux 1957, 229).
    _____________________

    Urdhërimi  më i madh

    Ashtu si hebrenjtë në kohën e Jezusit, ashtu edhe ne sot pyesim veten shpesh se cili është urdhërimi më i madh, cili është detyrimi ynë kryesor midis të gjitha kërkesave të shumta që na bëhen.Per Jezusin kerkesa ishte e qartë : “Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë forcën tënde”. E dyta është kjo: “Duaje te afermin tënd si vetveten “(Mk 12: 30-31).

    Jezusi përfundon me këto fjalë që nuk lënë hapësirë ​​për dyshim: ‘Nuk ka“një urdhërim tjetër më të madh se këto”.Ne i kemi dëgjuar këto fjalë shumë shpesh,dhe kemi parë se ka patur  tendenca  që ato të humbin të gjithë forcën e mesazhit të tyre,por prapëseprapë kuptimi i tyre ka mbetur po aq domethënës : gjëja më e mirë që mund të bëjmë ndonjëherë, përgjegjësia jonë më e madhe, thirrja jonë më e madhe është dashuria.

    Kuptimi i këtyre fjalëve bëhet shume i rëndësishëm në një botë që na bën  kaq shumë thirrje . Pohimi i Shën Palit në të njëjtin kapitull të 1 Kor 13 hedh një dritë të rëndësishme: Unë mund të bëj shumë gjëra mbresëlënëse dhe madje heroike, por nëse i bëj ato pa dashuri, jam asgjë më shumë se “një gong i zhurmshëm ose një cimbal I bezdisshem ,pra jam asgjë “(v 1-2).

    Ndonjëherë ne gjejmë veten në situata te tilla ku duket se mund të bëjmë shumë pak: marrëdhënie të tensionuara midis prindërve dhe fëmijëve, sëmundje të rënda ose paaftësi, padrejtësi kronike. Të gjitha përpjekjet tona duken se janë të kota ose mund ta bëjnë situatën akoma më të vështirë. Megjithatë,fjalët e Jezusit këmbëngulin që edhe në situata të tilla në dukje të pamundura, kontributi ynë më i madh mbetet të vazhdojmë të duam: asnjë situatë nuk mund ta bëjë dashurinë të pamundur. Shikoni Jezusin në kryq dhe mëshirën që Ai tregoi për ata  që ishin duke bërë gjithcka  për ta eliminuar Atë dhe gjithashtu dhe për hajdutin  e penduar.

    Shen Tereza Lisieux ishte një murgeshë e mbyllur karmelitane e cila vdiq nga tuberkulozi në moshën 24-vjeçare. Kur ajo pyeti veten se çfarë vendi zë ajo në kishë, arriti në përfundimin: Me gëzim të madh  në shpirtin tim pothuajse ne ekstazë shpalli: O Jezus, dashuria ime, më në fund kam gjetur thirrjen time: thirrja ime është dashuria. Tashme unë kam gjetur vendin tim në Kishë, këtë vend që ti ma ke dhënë , Hyji im. Në zemrën e Kishës, kishes nënë ,unë do të jem dashuri, dhe kështu unë do të jem gjithçka, në këte mënyrë dëshira ime gjen drejtimin e saj ‘(Manuscrits autobiographiques, Lisieux 1957, 229).

Love… Of Words & Deeds [11] Love bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things (1 Cor 13:7)

Love… Of Words & Deeds –  The eleventh in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[11] Love bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things (1 Cor 13:7)

St Paul concludes his hymn to love by these four phrases: love bears, believes, hopes and endures all things.

This total demand that loves makes of us seems totally beyond our reach, however hard we try. Yet we also know that partial love, a love that is inconsistent and makes exceptions is imperfect.  But can such perfection really exist?

Yes, it exists in God. God is love, and God does in fact bear, believe, hope and endure all things. As St John said, ‘This is the love I mean: not our love for God, but God’s love for us when he sent his Son to be the sacrifice that takes our sins away’ (1 Jn 4:10).

This God who is love has created us in his own image and likeness, and is calling us to resemble him as much as we can in the way we love others. Like every good parent God is showing he trusts us by putting a serious challenge before us. He loves us in this way, and believes we too can be like him, albeit not perfectly.

Sometimes we do surprise ourselves by our capacity to bear with patience many difficult situations out of love. We are sometimes called to care for a loved one who is chronically sick, a child born with a disability or a spouse or a friend who is going through a painful situation. Love enables us to do what we never imagined we would be capable of doing, releasing energies we never even knew we had.

Today I might decide to read the whole hymn to love of 1 Cor 13. I read it prayerfully, one word at a time and thank God for the challenge placed before me: I examine the quality of my love, feel grateful for the good I see and ask for help and pardon for my shortcomings. I will find myself staying with one or two words, where I find more gratitude or more need for growth.

I may decide to focus on God who is love, substituting the word God whenever St Paul writes Love. This helps me grow in my understanding of the God of the Bible, who is nothing but love, and who does nothing that is not out of love.

Today’s audio aid, Ubi Caritas by the CWU Chamber Choir (Click on the image to listen to the track)


__________________________

L’amore tutto copre, tutto crede, tutto spera, tutto sopporta (1 Cor 13,7)

S. Paolo conclude il suo inno all’amore con queste 4 espressioni: l’amore copre, crede, spera e sopporta tutto.

Questo invito che l’amore ci fa, sembra totalmente oltre la nostra portata, per quanto ci possiamo sforzare. Tuttavia sappiamo anche che un amore parziale, un amore che è incoerente e che ammette eccezioni è imperfetto. Ma una perfezione come questa può esistere davvero?

Sì, esiste, in Dio. Dio è amore, Dio, infatti, copre, crede, spera e sopporta tutto. Come ci ha detto S. Giovanni:  ‘In questo consiste l’amore: non siamo stati noi ad amare Dio, ma è Lui che ha amato noi e ha mandato il suo Figlio come vittima di espiazione per i nostri peccati.’ (1 Gv 4,10).

Questo Dio, che è amore, ci ha creati a sua immagine e somiglianza e ci chiama ad assomigliargli più che possiamo nell’amare gli altri. Come ogni buon genitore,  Dio ci mostra di aver fiducia in noi ponendoci davanti delle sfide serie. Ci ama talmente e crede che noi possiamo essere come Lui, sebbene non perfettamente.

Talvolta noi stessi ci sorprendiamo della nostra capacità di sopportare con pazienza molte difficoltà grazie all’amore. A volte siamo chiamati a prenderci cura di una persona cara che è ammalata in maniera cronica, di un figlio nato con una disabilità, o di un coniuge, o di un amico che sta attraversando una situazione dolorosa. L’amore ci rende in grado di fare cose che non avremmo mai immaginato di poter fare, sprigionando energie che non avevamo mai saputo di avere.

Oggi potrei decidere di leggere l’intero inno all’amore  di 1 Cor 13. Lo leggerò pregandolo, una parola alla volta e ringraziando Dio per la sfida che mi ha posto dinanzi. Esaminerò la qualità del mio amore, sentendomi grato per ciò che vedo di buono e chiedendo aiuto e perdono per le mie mancanze. Potrò fermarmi anche solo su una o due parole, in cui trovo maggior motivo di gratitudine, o bisogno di crescere.

Posso anche decidere di focalizzarmi su Dio che è amore, sostituendo la parola Dio, ogni qual volta s. Paolo scrive amore (tradotto con la parola carità in alcune versioni). Questo mi aiuterà a crescere nella conoscenza del Dio della Bibbia, che non è altro che Amore e non fa niente che non sia per amore.
____________________

Dashuria arsyeton gjithçka, beson gjithçka, shpreson gjithçka, duron gjithçka (1 Kor13: 7)

Shën Pali konkludon në himnin e tij për dashurinë me këto katër fraza: dashuria arsyeton, beson, shpreson dhe duron gjithçka.

Kjo kërkesë e përgjithshme që dashuria na e drejton ne, na duket plotësisht përtej mundësive tona, por  prapëseprapë ne përpiqemi. Gjithashtu ne e dimë se nje dashuri e pjesshme, një dashuri që kundërshton dhe bën përjashtime është e papërsosur. Por a mund të ekzistojë vërtete një përsosmëri e tillë?

Po, ajo ekziston në Hyjin. Hyji është dashuri, dhe Hyji në fakt arsyeton , beson, shpreson dhe i duron të gjitha. Siç tha Shën Gjoni, “Kjo është dashuria që dua të them: jo dashuria jonë për Hyjin , por dashuria e Hyjit për ne, kur ai dërgoi Birin e tij si flijim që tëmarreb mbi vete mëkatet tona ”(1 Gjn 4, 10).

Ky Hyj që është dashuri na ka krijuar në imazhin dhe në përngjasimin e tij, dhe po na bën thirrje që t’i ngjajmë aq sa mundemi në mënyrën se si i duam të tjerët. Ashtu si çdo prind i mirë, Hyji tregon se ka besim në ne duke vënë një sfidë serioze para nesh. Ai na do ne në këtë mënyrë dhe beson se dhe ne gjithashtu mund ti përngjajme Atij, edhe pse jo përsosmërisht.

Ndonjëherë ne befasohemi me veten tonë kur shohim aftësinë tonë për të përballuar  me durim shumë situata të vështira ,vec nga dashuria që kemi .Ne ndonjëherë jemi të thirrur për një dashuri të tillë ndaj dikujt që vuan nga një sëmundje kronike, ndaj një fëmije të  lindur me aftësi të kufizuara ose ndaj një bashkëshort ose një miku që po kalon një situatë të dhimbshme. Dashuria na mundëson të bëjmë atë që kurrë nuk e imagjinonim se do të ishim në gjendje ta bënim,duke i liruar energjitë tona që kurrë nuk e denim që i kishim .

Sot unë  mund të vendos të lexoj tërë himnin për dashurinë e (1 Kor 13).E lexoj atë  plot me lutje, një fjalë dhe pak kohë reflektimi dhe pastaj falënderoj Hyjin  për sfidën e vendosur para meje: vazhdoj duke shqyrtuar cilësinë e dashurisë sime, ndihem mirënjohës për të mirat që gjej në veten time dhe kërkoj ndihmë dhe falje për të metat e mia. Pastaj gjej veten duke qëndruar me një ose dy fjalë, duke u ndalur ne atë që më bën të ndjehem mirënjohës ose aty ku kam më shumë nevojë për tu permirësuar.

Pastaj vendos të përqendrohem ne Hyjin që është dashuri, duke zëvendësuar fjalën Hyj sa herë që Shën Pali shkruan Dashuri. Kjo më ndihmon të rritem në të kuptuarit tim për Hyjin e Biblës, që nuk është tjetër veçse dashuri dhe qe bën gjithçka për dashuri.

Love… Of Words & Deeds [10] Love and our common home

Love… Of Words & Deeds –  The tenth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[10] Love and our common home

In his canticle of praise to God, Francis of Assisi speaks of God’s creatures in terms we usually reserve for our close family: Brother Sun, Sister Moon, Brother Wind and Sister Water. No wonder Pope Francis chose Laudato Sii as the name for his encyclical on the environment, On the Care for our Common Home.

The Pope quotes St Francis to remind us that, ‘our common home is like a sister with whom we share our life and a beautiful mother who opens her arms to embrace us. … This sister now cries out to us because of the harm we have inflicted on her by our irresponsible use and abuse of the goods with which God has endowed her. We have come to see ourselves as her lords and masters, entitled to plunder her at will’ (LS, 1-2).

Do I look at creation with the eyes of love? Creation speaks to us all the time of God’s love for us, ‘Soil, water, mountains: everything is, as it were, a caress of God’ (LS 84). To understand who God is and his love for us, Jesus invites us to look at the lilies of the fields, he compares our relationship to God to a vine and its branches, he is our good shepherd and we are the flock for whom he gives his life.

We find ourselves called to accept and respond to this love. We do this through creation itself – through our own bodies first of all, by the words and deeds which express what dwells in our heart. In a very real way, my attitudes towards creation mirror the quality of the love that inhabits my hearts: ‘The violence present in our hearts, wounded by sin, is also reflected in the symptoms of sickness evident in the soil, in the water, in the air and in all forms of life’ (LS 2).

Fear of impending ecological disaster can never make us really change our wasteful and selfish behaviour. This will only happen if we look at creation with new, loving eyes, understanding creation as a gift from the loving Father of all, a reality illuminated by the love which calls us together into universal communion (LS 76).

Lent is a call for conversion, a change of heart. I pray that my heart may not be deaf to the call of love that comes to me from creation.

Today we have two forms of reflection to support the text – the first is the beautiful well-known song Fratello Sole, Sorella Luna (as interpreted by Claudio Baglioni) with supporting shots from the classic film on the life of St Francis of Assisi, ‘Brother Sun, Sister Moon’ (1972).  The second is the text from St Francis’s prayer “Canticle of the Sun”. Click on the images to view.



______________________

L’amore e la nostra casa comune

Nel suo cantico di lode a Dio, Francesco di Assisi parla delle creature di Dio con dei termini che di solito riserviamo ai nostri familiari più stretti: Fratello Sole, Sorella Luna, Fratello Vento e Sorella Acqua. Non meraviglia quindi che Papa Francesco abbia scelto Laudato Sii come nome per la sua enciclica sull’ambiente, Sulla cura della casa comune.

Il Papa cita S. Francesco per ricordarci che:  ‘la nostra casa comune è come una sorella, con la quale condividiamo l’esistenza, e come una madre bella che ci accoglie tra le sue braccia. … Questa sorella ora protesta per il male che le provochiamo, a causa dell’uso irresponsabile e dell’abuso dei beni che Dio ha posto in lei. Siamo cresciuti pensando che eravamo suoi proprietari e dominatori, autorizzati a saccheggiarla.’ (LS, 1-2).

Guardo la creazione con gli occhi dell’amore? La creazione ci parla continuamente dell’amore di Dio per noi, ‘Suolo, acqua, montagne, tutto è carezza di Dio.’ (LS 84). Per comprendere chi sia Dio e il suo amore per noi, Gesù ci invita ad osservare i gigli del campo, compara la nostra relazione con Dio ad una vite e i suoi tralci, se stesso ad un buon pastore e noi al gregge per il quale dà la sua vita.

Ci scopriamo chiamati ad accogliere e a rispondere a questo amore. E questa risposta avviene attraverso la creazione stessa, attraverso il nostro stesso corpo prima di tutto, con le parole e le azioni che esprimono ciò che si trova nel nostro cuore. Concretamente i miei atteggiamenti nei confronti della creazione rispecchiano la qualità dell’amore che inabita il mio cuore: ‘La violenza che c’è nel cuore umano ferito dal peccato si manifesta anche nei sintomi di malattia che avvertiamo nel suolo, nell’acqua, nell’aria e negli esseri viventi’ (LS 2).

La paura dell’incombente disastro ecologico non potrà mai davvero farci cambiare il nostro comportamento egoista e di spreco. Questo cambiamento potrà avvenire solo se guardiamo la creazione con occhi nuovi, con gli occhi dell’amore, che considerano la creazione come un dono dell’amorevole Padre di tutti, una realtà, illuminata dall’amore, che ci chiama alla comunione universale. (LS 76).

La quaresima è un invito alla conversione, ad un cambiamento del cuore. Prego che il mio cuore non sia sordo al richiamo di amore che proviene dalla creazione.
________________________

Dashuria dhe shtëpia jonë e përbashkët

Në himnin e tij të lavdërimit ndaj Hyjit , Françesku i Asizit flet për krijesat e Hyjit në kuptimin se si ne zakonisht bëjme paralelizma të tilla , refruar familjarëve tanë të ngushtë si : Vëlla Dielli , Motër Hëna, Vella Uji  dhe Motër Era .Nuk është çudi që Papa Francesku zgjodhi“Laudato Sii “ (Lavderimi ) , si emër për enciklikën e tij mbi mjedisin, “Mbi kujdesin për Tokën , shtëpinë tonë të përbashkët”.

Papa citon shën  Franceskun për të na kujtuar se “shtëpia jonë e perbashkët është si një motër me të cilën ndajmë jetën tonë dhe si një nënë e mrekullueshme që hap krahët e saj për të na përqafuar. … Kjo motër, proteston për të keqën që ia shkaktojmë për arsye të përdorimit të papërgjegjshëm dhe të abuzimit të të mirave që Hyji i ka vendosur në të..Ne e shohim veten tonë si zotër, si pronar të saj,duke i dhënë të drejtë  vetes për ta plaçkitur atë sipas vullnetit tonë.”

(LS, 1-2).

A e shikoj une krijimin me sytë e dashurisë? Krijimi na flet gjithnjë për dashurinë e Zotit për ne, “tokë, ujë, male: cdo gjë  eshte si një përkëdhelje e Hyjit ndaj nesh “ (LS 84). Për të kuptuar se kush është Hyji dhe dashuria e tij për ne, Jezusi na fton të shikojmë zambakët e fushave, ai krahason marrëdhënien tonë me Hyjin si hardhia me degët e saj, Ai është Bariu ynë i mirë dhe ne jemi grigja për të cilët Ai i jep jeten e tij.

Ne  jemi të thirrur për të pranuar dhe për t’iu përgjigjur kësaj dashurie. Ne e bëjmë këtë nëpërmjet vetë krijimit – permes trupave tanë para se gjithash., nga fjalët dhe veprat të cilat shprehin atë cka zemrë jonë përmban. Në një mënyrë shumë reale, qëndrimi im ndaj krijimit pasqyron edhe cilësinë e dashurisë që përbën zemren time : “Dhuna e pranishme në zemrat tona, e plagosur nga mëkati, pasqyrohet edhe në simptomat e sëmundjes që shfaqet kundrejt tokës, ujit, ajrit ,si dhe në të gjitha format e jetës “(LS 2).

Frika nga katastrofa e afërt ekologjike nuk mund të na bëjë kurrë të ndryshojmë me të vërtetë sjelljet tona shpërdoruese dhe egoiste. Kjo do të ndodhë vetëm nëse ne do ta shikojmë krijimin në një mënyrë të re, me sytë e dashurisë duke e kuptuar atë si një dhuratë nga Ati i dashur për të gjithë ne , një realitet i ndriçuar nga dashuria ,ku na thërret të gjithëve së bashku në bashkësinë universale (LS 76).

Kreshmja është një thirrje për të ndryshuar , një ndryshim zemre. Lutem që zemra ime të mos jetë e shurdhër ndaj kesaj thirrje për dashuri, që më vjen nga vete krijimi.

 

Love… Of Words & Deeds [9] Do not forget the poor!

Love… Of Words & Deeds –  The ninth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

[9] Do not forget the poor!

During this year’s meeting of the rich and powerful in Davos, we were told that the world’s 26 richest people own as much as the poorest 50%. It requires considerable effort to grasp how a group of people who can fit in one room can possess as much wealth as 3,500 million people. Moreover, we are told that last year saw the rich once again become richer and the poor poorer, meaning that resources are being transferred from the poor to the rich!

The scale of suffering and injustice in our world is the biggest challenge to our love.  Is it really possible to love everybody, even those I do not know and have never met? My heart is simply not big enough to open itself to such intractable situations.

When Jesus was asked to explain the commandment of loving our neighbours as ourselves, he replied by telling the story of the good Samaritan who meets someone in dire need, and does something very concrete to help him. (Lk 10:25-37) His concluding words were, ‘Go and do likewise’.

Very often our world seems to respond to the poverty and utter injustice that inhabit it by just shrugging its shoulders and saying, ‘I am not my brother’s keeper’. But we already know the standard by which we will be judged: ‘I was hungry, I was thirsty and you gave me to eat and drink’ (Mt 25: 31-46).

It is after all about our heart. Is there place for refugees in my heart, or is too small and distracted to notice them? Is my love for the poor only words without deeds? Do I look the other way, like the priest and the levite in the parable? Or I might just not even notice them, like the rich man who did not see Lazarus at his doorstep. (Lk 16: 19..)

The moment Pope Francis was elected Pope, a Brazilian cardinal sitting next to him during the election, told him, Do not forget the poor! These words hark back to the advice given by the apostles to Paul as he embarked on his mission as the apostle of Christ:They only asked us to remember the poor– the very thing I also was eager to do’ (Gal 2:10).

The early Christian writers tell us that at heaven’s door we will be met by the poor. If they know us, they will welcome us and show us the way in.

Click on the image below to follow the prayer video


________________

Non scordarti dei poveri!

Quest’anno durante un meeting di ricchi e potenti, il Forum economico mondiale di  Davos,  è stato detto che le 26  persone più ricche del mondo possiedono beni pari al  50% dei più poveri. Richiede uno sforzo notevole comprendere come un gruppo di persone che potrebbe entrare in una stanza possa possedere la ricchezza di tre miliardi e mezzo di persone. Inoltre è stato detto che lo scorso anno ha visto ancora una volta i ricchi diventare più ricchi e i poveri più poveri. Ciò significa che le risorse si stanno trasferendo dai poveri verso i ricchi!

Il grado di sofferenza e di ingiustizia del nostro mondo è la sfida più grande per il nostro amore. E’davvero possibile amare tutti, anche quelli che non conosco e non ho mai incontrato? Il mio cuore non è abbastanza grande per aprirsi a queste situazioni inarrivabili.

Quando hanno chiesto a Gesù di spiegare il comandamento di amare il prossimo come se stessi, Egli ha risposto raccontando la parabola del buon Samaritano che incontra qualcuno che ha un bisogno disperato e fa qualcosa di molto concreto per aiutarlo (Lc 10, 25-37). E le sue parole conclusive sono state:‘Andate e anche voi fate lo stesso’.

Molto spesso il nostro mondo sembra rispondere alla povertà e alla totale ingiustizia che lo abitano con una scrollata di spalle e dicendo: ‘Non sono il custode di mio fratello’. Ma conosciamo già il metro con cui saremo giudicati : ‘Avevo fame, avevo sete e mi avete dato da mangiare e da bere’ (Mt 25, 31-46).

Dopotutto riguarda iol nostro cuore. C’è posto per i rifugiati nel mio cuore, o è troppo piccolo e distratto per notarli? Il mio amore per i poveri sono solo parole senza fatti? Guardo dall’altra parte come il sacerdote e il levita della parabola? O potrei non averli neanche notati come l’uomo ricco non ha visto  Lazzaro alla sua porta.  (Lc 16 19-ss)

Quando Papa Francesco è stato eletto papa, un cardinale brasiliano seduto vicino a lui durante l’elezione gli ha detto: Non scordarti dei poveri!  Queste parole richiamano il consiglio dato dagli apostoli  a Paolo mentre intraprendeva la sua mission come apostolo di Cristo:Ci chiesero solo di ricordarci dei poveri – proprio la cosa che anche io ero desideroso di fare’ (Gal 2,10).

I primi scrittori cristiani  ci dicono  che alla porta del paradiso ci verranno incontro i poveri. Se ci riconosceranno ci daranno il benvenuto e ci faranno entrare.
___________________

Mos harroni të varfërit!

Gjatë takimit të këtij vitin në Forumin Ekonomik Botëror të mbajtur në Davos, përgjatë diskutimit mbi të pasur dhe të varfër u tha se 26 njerëzit më të pasur në botë kane më shumë para se gjysma më e varfër e njerëzimit . Kjo kerkon një përpjekje të konsiderueshme për të kuptuar se si një grup njerëzish që lehtesisht mund të futen në një dhomë mund të posedojnë aq shumë pasuri sa 3,5 milionë të varfër .Për më tepër, na është thënë se vitin e kaluar u pa që të pasurit edhe njëherë u bënë më të pasur dhe të varfërit akoma më të varfër, që do të thotë se burimet po transferohen nga të varfërit tek të pasurit!

Shkalla e vuajtjes dhe e padrejtësisë në botën tonë është sfida më e madhe për dashurinë tonë. A është  me të vërtetë e mundur ti duam të gjithë, madje edhe ato që nuk i njohim dhe kurrë nuk i kemi  takuar? Zemra ime nuk është aq e madhe për t’u hapur në situata të tilla të vështira.

Kur Jezusit iu kërkua të shpjegonte urdhërin për të dashur të afërmin si veten, Ai u përgjigj duke treguar historinë e samaritanit të mirë që i pergjigjet tjetrit në nevojën urgjente ,momentale e shumë konkrete. (Lk 10:25-37)  Dhe përfundoi me këto fjalë përmbledhëse : ‘Shko e vepro dhe ti në këtë mënyre ‘.

Shumë shpesh, bota jonë duket se i përgjigjet varfërisë dhe padrejtësisë së plotë që e banon duke rrahur shpatullat e duke thënë: “Unë nuk jam rojtari i vëllait tim“. Por ne tashmë e dimë standardin me të cilin do të gjykohemi: ‘Isha i uritur, kisha etje dhe më dhatë për të ngrënë e për të pirë’ (Mt 25: 31-46).

Kjo pas gjithë kësaj ka lidhje me zemrën tonë. A ka vend për refugjatët në zemrën time, apo është shumë e vogël dhe nuk preukupohet për t’i vënë re keto? A është dashuria ime për të varfërit vetëm fjalë , pa vepra?Si  e shoh unë veten time  në shëmbëlltyrë , në vendin e priftit , te levitit ?Apo mund të mos i vërej fare  ata , si njeriu i pasur që nuk e pa Lazrin në pragun e deres. (Lk 16: 19..)

Në momentin që Papa Francesku u zgjodh Papë, një kardinal brazilian i ulur pranë tij gjatë zgjedhjeve, i tha , Mos harro të varfërit! Këto fjalë na kthejne te këshilla që apostujt i japin  Palit, kur ai filloi misionin e tij si apostull i Krishtit: ‘Ata vetëm kërkuan të kujtojmë të varfërit – nje gjë që unë gjithashtu isha i etur për ta bërë‘ (Gal 2: 10).

Shkrimtarët e hershëm të krishterë na thonë se në derën e qiellit do të takohemi nga të varfrit. Nëse ata na njohin, ata do të na mirëpresin dhe do të na tregojnë rrugën.

 

Love… Of Words & Deeds [8] Love is not envious or boastful or arrogant or rude (1 Cor 13:4)

Love… Of Words & Deeds –  The eighth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

[8] Love is not envious or boastful or arrogant or rude (1 Cor 13:4)

If you are a real supporter of your football or basketball team, you understand what St Paul means by rejoicing in wrongdoing: we rejoice when our opponents lose, or when their best player is injured or suspended, and we do not really care whether they deserved this or not. When they do well we find it difficult to rejoice.

Sometimes we discover this competitive attitude in our other relationships too: we find ourselves rejoicing when something wrong happens to others: if others are my competitors or opponents I end up believing that his or her wrong is to my benefit.

This attitude may well have its roots in our own negative self-image: to flourish I need the other to diminish, to be less than myself, for I am afraid that otherwise I would end up the loser. That is why such a negative attitude may surface even in our closest relationships, sometimes even between spouses and friends or members of the same community.

Yet, when we truly love,we rejoice at the good of others when we see their dignity and value their abilities and good works. This is impossible for those who must always be comparing and competing, even with their spouse, so that they secretly rejoice in their failures.’ (Pope Francis, Amoris Laetitia 109)

In a very real way, the question about who are the persons I really love can be answered by asking myself who are the persons I rejoice with, those whose good qualities and success fill me with joy.

I might even discover that I am not very good at rejoicing at my own qualities, finding it difficult to accept that others rejoice at my goodness: I suspect that if people really know me they would not find much to rejoice at. I then understand better why Jesus links my ability to love others so closely with the way I love myself.

Being free enough to rejoice in my own good and in that of others is a way of acknowledging and being grateful for what God has given us. ‘God loves a cheerful giver’ (2 Cor 9:7).

‘If we fail to learn how to rejoice in the well-being of others…we condemn ourselves to a joyless existence, for, as Jesus said, “it is more blessed to give than to receive”’ (Acts 20:35) (AL110).

(To read the other reflections in this series, click here.)

Today, a beautiful piece of music to reflect with – La Califfa, a composition by Ennio Morricone


________

L’amore non gode dell’ingiustizia, ma si compiace della verità. (1 Cor 13,6)

 Se si è molto tifosi di una squadra di calcio o di basket, si capisce bene cosa S. Paolo intende con “godere dell’ingiustizia”: ci rallegriamo quando la squadra avversaria perde, o quando il loro migliore giocatore si infortuna o viene sospeso, e non ci importa se se lo siano meritati o no.  Mentre troviamo difficile gioire quando le cose gli vanno bene.

Talvolta scopriamo questa tendenza competitiva anche nelle nostre relazioni: scopriamo di gioire quando accade qualcosa di male agli altri. Se gli altri sono miei rivali o avversari, finisco per credere che il loro male sia per me un bene.

Questa tendenza può avere le sue radici in una immagine negativa di noi stessi: per emergere ho bisogno che gli altri diminuiscano, siamo meno di me, perché temo che altrimenti finirei per essere perdente. Ecco perché questa tendenza negativa può emergere anche nelle nostre relazioni più intime, talvolta anche fra sposi, amici o membri della stessa comunità.

Ma quando amiamo davvero,ci rallegriamo per il bene dell’altro, quando viene riconosciuta la sua dignità, quando si apprezzano le sue capacità e le sue buone opere. Questo è impossibile per chi deve sempre paragonarsi e competere, anche con il proprio coniuge, fino al punto di rallegrarsi segretamente per i suoi fallimenti.’ (Papa Francesco, Amoris Laetitia 109)

In concreto, alla domanda su chi siano le persone che amo davvero, posso trovare risposta chiedendomi chi sono le persone di cui mi rallegro, il cui successo e le cui buone qualità mi riempiono di gioia.

Potrei anche scoprire che non sono molto bravo a rallegrarmi delle mie stesse qualità, che trovo difficile accettare che gli altri si rallegrino della mia bontà, che magari sospetto che se mi conoscessero davvero non avrebbero molto di cui rallegrarsi. Allora comprendo meglio perché Gesù colleghi strettamente  la mia capacità di amare gli altri al modo in cui amo me stesso.

Essere abbastanza libero per gioire del mio bene e di quello degli altri è un modo per risconoscere ed essere grato per ciò che Dio mi ha dato. ‘Dio ama chi dona con gioia’ (2 Cor 9,7).

Se non alimentiamo la nostra capacità di godere del bene dell’altroci condanniamo a vivere con poca gioia, dal momento che, come ha detto Gesù, «si è più beati nel dare che nel ricevere!» (At 20,35).’ (AL110).
________________________

Dashuria nuk i kënaqet padrejtësise por i gëzohet të vërtetës

Nëse jeni një mbështetës i vërtetë i ekipit tuaj të futbollit ose të basketbollit, ju do të kuptoni mire se çfarë thotë Shën Pali  kur flet për : “ti gëzohesh të keqes” : ne gëzohemi kur kundërshtarët tanë humbasin ose kur lojtari më i mirë i tyre është plagosur ose pezulluar dhe nuk na intereson nëse e meriton  apo jo këtë . Pra vërejmë që kur u ecën mbarë të tjerëve , nuk ndjejmë gëzim .

Ndonjëherë ne e zbulojmë këtë qëndrim konkurrues edhe në marrëdhëniet e tjera tonat: ne e gjejmë veten të gëzuar kur diçka e gabuar u ndodh të tjerëve: nëse të tjerët janë konkurrentët ose kundërshtarët e mi, përfundoj duke besuar se gabimi i tij ose  i saj do të më leverdisi mua .

Kjo sjellje mund të burojë nga pjesa më negative e vetes tonë  : që të lulëzojë unë duhet që tjetri të pesoje humbje , të jete më pak se unë, sepse përndryshe kam frikë se do të përfundoj si humbës. Kjo është arsyeja pse një qëndrim i tillë negativ mund të shfaqet edhe në marrëdhëniet tona më të ngushta, nganjëherë edhe midis anëtarëve të së njëjtës komunitet, midis miqve , madje edhe midis dy bashkëshortëve

Sidoqoftë , kur ne duam me të vërtetë, “gëzohemi për të mirën e të tjerëve “, gëzohemi kur shohim se vlerat dhe të mirat e tyre funksionojnë . Kjo është e pamundur për ata që gjithmonë duan  të krahasohen dhe të konkurrojnë, madje edhe me bashkëshortin e tyre, ku ndodh që të shkojnë deri aty sa që  thelle- thelle të gëzohen për dështimet e tyre “(Papa Françesku, Amoris Laetitia 109)

Nëse duam të dime realisht se cilet janë ata persona që me të vërtetë i duam , duhet të kerkojmë të kuptojme se për cilet persona mbushemi me gëzim ndërsa i shohim të përparojnë në aftesite e mira dhe sukseset  e tyre .

Gjithashtu unë mund të zbuloj se mund të mos jem i mire  në të kenaqurit me aftësite e mia ,se e gjej të vështirë të pranoj se jam ai që duhet përballë të tjerëve , kam frikë se nëse njerëzit me njohin me të  vërtetë nuk do gjejnë shumë arsye për tu gëzuar. Duke kaluar nëpërmjet këtyre ndjesive e kuptoj më mirë se pse Jezusi lidh aftësinë për të dashur të tjerët ngushtesisht me mënyrën se si une e dua vetveten.

Të jesh i lirë mjaftueshëm sa të gëzohesh në të mirat  e vetvetes dhe të tjerëve është një mënyrë  mirenjohje  dhe falenderimi për atë që vete Zoti na ka dhënë. ‘Hyji e do atë që jep me gëzim (2 Kor. 9: 7).

Nëse dështojmë në ate që të mësojmë të gëzojmë me te mirën e tjerëve jemi duke e dënuar veten me mungesën e  gëzimit sepse sic ka thëne Jezusi : “Më i lumtur është ai që jep se ai që merr”Vap,20,35

Love… Of Words & Deeds [7] Love is not envious or boastful or arrogant or rude (1 Cor 13:4)

Love… Of Words & Deeds –  The seventh in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

[7] Love is not envious or boastful or arrogant or rude (1 Cor 13:4)

St Paul is warning us not to let our ego, our self-centredness, get into the way of our desire to love. We live in a risky world, where our love is continually put to the test by the fact that we are all so different.

When we are envious, it means that we are not happy that the other is prospering: our desire to be superior to others is so strong that we look at what we do not have rather than appreciate our many gifts. ‘Whereas love makes us rise above ourselves, envy closes us in on ourselves. True love values the other person’s achievements. It does not see him or her as a threat. True love strives to discover its own road to happiness, while allowing others to find theirs’’ (Pope Francis, Amoris Laetitia, 95)

Pride, in one of its many forms, is so often at the source of our problems. We are so easily drawn to be boastful: when we feel more knowledgable than others, more spiritually mature, more experienced, we start seeing the others as inferior to us. In a world that seeks power and pride above all, Jesus reminds us that, ‘it should not be so among you.’ (Mt 20:26)

Our boastful ‘love’ can easily become arrogant. St Peter invites us to strive to be humble in our relationships: “Clothe yourselves, all of you, with humility towards one another, for ‘God opposes the proud, but gives grace to the humble’” (1 Pet 5:5).

We know that we do love different people in different ways, and that there are moments and relationships where our love can be envious, boastful, arrogant and even rude.  Yet, if we look at when our love is patient and generous we will find in us the desire and the motivation to love others as they are loved by God, and as we are loved by him.

A real encounter can only happen if we look positively at the other, be gentle and rejoice at the good we see. ‘Those who love are capable of speaking words of comfort, strength, consolation, and encouragement. These were the words that Jesus himself spoke: “Take heart, my son!” (Mt 9:2); “Great is your faith!” (Mt 15:28); “Arise!” (Mk 5:41); “Go in peace” (Lk 7:50); “Be not afraid” (Mt 14:27). These are not words that demean, sadden, anger or show scorn. (AL 100)’

______________________

L’amore non è invidioso, non si vanta, non si gonfia di orgoglio, non manca di rispetto (1 Cor 13,4)

S. Paolo ci mette in guardia dal permettere che il nostro io, il nostro egocentrismo, si mettano sulla strada del nostro desiderio di amare. Viviamo in un mondo rischioso, dove l’amore è continuamente messo alla prova dal fatto che siamo tutti molto diversi. 

Se siamo invidiosi significa che non siamo felici che gli altri prosperino: il nostro desiderio di essere superiori agli altri è così forte che guardiamo a ciò che non abbiamo, piuttosto che apprezzare i nostri tanti doni. “Mentre l’amore ci fa uscire da noi stessi, l’invidia ci porta a centrarci sul nostro io. Il vero amore apprezza i successi degli altri, non li sente come una minaccia, e si libera del sapore amaro dell’invidia. Accetta il fatto che ognuno ha doni differenti e strade diverse nella vita. Dunque fa in modo di scoprire la propria strada per essere felice, lasciando che gli altri trovino la loro.’’ (Papa Francesco,  Amoris Laetitia, 95)

L’orgoglio, in una delle sue tante forme, è spesso all’origine dei nostri problemi. Siamo spinti così facilmente a vantarci: quando ci sentiamo più informati degli altri, più maturi spiritualmente, più esperti, cominciamo a vedere gli altri come a noi inferiori. In un mondo che cerca il potere e l’orgoglio sopra tutte le cose, Gesù ci ricorda che ‘fra di voi non dovrebbe essere così.’ (Mt 20,26)

In nostro ‘amore’ vanaglorioso può facilmente gonfiarsi di orgoglio. S. Pietro ci invita a sforzarci di essere umili nelle nostre relazioni: “Rivestitevi tutti di umiltà gli uni verso gli altri, perché Dio resiste ai superbi, ma fa grazia agli umili” (1 Pt 5,5).

Sappiamo che amiamo persone diverse in modi diversi e che ci sono momenti e relazioni in cui il nostro amore può essere invidioso, vantarsi, gonfiarsi di orgoglio e anche mancare di rispetto. Ma se teniamo lo sguardo fisso su quando il nostro amore è paziente e generoso, troveremo in noi il desiderio e la motivazione per amare gli altri come sono amati da Dio e come noi siamo amati da Lui. 

Un vero incontro può accadere solo se guardiamo gli altri in modo positivo, se siamo gentili e ci rallegriamo del bene che vediamo. ‘Chi ama è capace di dire parole di incoraggiamento, che confortano, che danno forza, che consolano, che stimolano. Vediamo, per esempio, alcune parole che Gesù diceva alle persone: «Coraggio figlio!» (Mt 9,2). «Grande è la tua fede!» (Mt 15,28). «Alzati!» (Mc 5,41). «Va’ in pace» (Lc 7,50). «Non abbiate paura» (Mt 14,27). Non sono parole che umiliano, che rattristano, che irritano, che disprezzano. (AL 100)’
_______________________

Dashuria është zemërgjerë,është e dhimbshme, dashuria,nuk ka smirë,nuk mbahet me të madh,nuk krenohet

Shën Pali na paralajmëron të mos e lejojmë egoizmin  tonë, dhe vendosjen e vetvetes në qendër te gjithckaje ,të ndikojë në mënyren se si do ti duam të tjerët . Ne jetojmë në një botë të rrezikuar, ku dashuria jonë vazhdimisht vihet në provë nga fakti se jemi të gjithë kaq të ndryshëm.

Kur jemi ziliqar, do të thotë që nuk jemi të lumtur ndërsa të tjetrët përparojnë: dëshira jonë për të qenë superior ndaj të tjerëve është aq e fortë saqë ne më shumë  shohim atë që nuk kemi, sesa vlerësojmë dhuratat tona të shumta. ‘Ndërsa dashuria na bën të zhvillojmë vetveten, zilia na mbyll në vetvete.Dashuria e vertete I vlereson arritjet  e të tjerëve .Ajo nuk shikon njërin apo tjetrin  si një kërcënim. Dashuria e vërtetë përpiqet të zbulojë rrugën e vet drejt lumturisë, duke u lejuar të tjerëve  të gjejnë të tyren ” (Papa Françesku, Amoris Laetitia, 95)

Krenaria, në një nga format e saj të shumta, është shumë shpesh burim i problemeve tona. Ne jemi te prirur për tu mburrur : kur ndjejme se dimë më shumë se të tjerët, se jemi më me përvojë,,më të pjekur shpirtërisht, I shohim të tjerët si inferiorë ndaj nesh. Duke qenë se jemi  në një botë që është e prirur drejt pushtetit e krenarisë mbi të gjitha, Jezusi na kujton se ‘nuk duhet të jetë kështu midis jush’ (Mt 20:26)

Kjo  ‘Dashuri’  mendjemadhe e jona mund të bëhet lehtësisht arrogante.Sh. Pjetri na fton që të përpiqemi të jemi të përulur në marrëdhëniet tonaVisheni veten, të gjithë ju, me përulësi ndaj njëri-tjetrit, sepse ‘Hyji u kundershton krenarëve, ndersa të përulurve u jep hirin’»(1 Pjetrit 5: 5).

Ne e dimë se persona te ndryshem I duam në mënyra të ndryshme dhe ka momente e marrëdhënie të ndryshme ku dashuria jonë mund të jetë ziliqare, mburrëse, arrogante dhe madje e pasjellshme.Ndërsa , nëse i shohim rastet kur dashuria jonë është e duruar dhe bujare, ne do të gjejmë tek  vetvetja jonë  dëshirën dhe motivimin për të dashur të tjerët, ashtu sic ata janë dashur prej Zotit ashtu si edhe ne jemi te dashur prej Tij.

Një perqasje e vërtetë mund të ndodhë vetëm nëse shikojmë pozitivisht në tjetrin, nese  jemi të përzemert dhe që gëzojmë për të mirën e të tjerëve . ‘Ata që duan janë të aftë të flasin fjalë ngushëllimi, force, dhe inkurajimi. Këto ishin fjalët që vetë Jezui tha: « Zemër, biri im!» (Mt 9, 2); “E madhe është feja  juaj!” (Mt 15:28); “Çohu!” (Mk 5, 41); “Shko në paqe” (Lk 7:50); “Mos kini frikë” (Mt 14:27). Këto nuk janë fjalë që papritur na dëmtojnë,  trishtojnë , zemërojnë ose tregojnë përbuzje. (AL 100) ‘

Love… Of Words & Deeds [6] Love your enemies

Love… Of Words & Deeds –  The sixth in a new set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

[6] Love your enemies

On the 12th of February, 1980, Vittorio Bachelet, 52, Italian politician and vice-president of Italy’s Supreme Council of the Judiciary, was shot dead by two terrorists who belonged to the Red Brigades.

Two days later, at his funeral, his son Giovanni prayed publicly for his father’s assassins, and asked God to grant us all the grace that, ‘on our lips there may always be forgiveness and never vengeance, always life and never the desire for the death of others.’

These words had a huge impact. Even on the assassins themselves, who, four years later, wrote from prison to Fr Adolfo, a Jesuit priest and brother of Vittorio: ‘We remember very well the words of your nephew Giovanni during his father’s funeral. We can recall those words, which take us back to that occasion where life triumphed over death, and where we were truly defeated in the most firm and irrevocable way’. They were not the only ones whose life was transformed by that prayer:  Fr Adolfo dedicated most of his time after that letter to working with repentant terrorists in prison.

Fortunately, few of us have to face such dramatic situations. Yet we all have people who have harmed us or those we care for, people who make our life difficult in one way or another, so that Jesus’ words, ‘I say to you that hear, Love your enemies, do good to those who hate you, bless those who curse you, pray for those who abuse you’ (Lk 6: 27-28) pose a real challenge for us all.

Loving our enemies is one of the most difficult things we are called to do, and very often wanting to do it is not enough to achieve it. Pardoning those who have harmed us can be a long and complex process, which involves so many conflicting emotions and desires in our hearts. Jesus encourages us to pray for and bless such people, and succeeding in doing that, even with difficulty, is a big step in the process, a sign that our hearts are open to them.

Let me bring to mind one or two persons whom I find particularly difficult to love, and pray for them, as Jesus did on the cross. I bless them. I also ask for the grace to live as one of ‘the children of the Most High, because he is kind to the ungrateful and wicked’ (Lk 6: 35).

Today we bring you a short excerpt from a TV2000 production on Vittorio Bachelet (in Italian), his assassination and the way his Christian message and that of his son still rings loud and clear. Click on the image below to link up with the Video.


_________

Ama i tuoi nemici

Il 12 di febbraio del 1980, il politico italiano e vice-presidente del Consiglio Superiore della Magistratura, Vittorio Bachelet, fu ucciso, a 52 anni, dai colpi d’arma da fuoco di due terrorsti apparteneneti alle Brigate Rosse. 

Due giorni dopo, al suo funerale, suo figlio Giovanni pregò pubblicamente per gli assassini di suo padre e chiese a Dio di donare a tutti la grazia ‘che sulle nostre labbra ci sia sempre il perdono e mai la vendetta, sempre la vita e mai il desiderio per la morte degli altri.’

Queste parole ebbero una risonanza enorme. Anche sugli stessi assassini, che, quattro anni dopo, scrissero dalla prigione a p. Adolfo, il sacerdote gesuita fratello di Vittorio: ‘Ricordiamo molto bene le parole di suo nipote Giovanni durante il funerale di suo padre. Possiamo richiamare alla mente quelle parole, che ci riportano all’evento in cui la vita ha trionfato sulla morte e in cui siamo stati davvero sconfitti nel modo più fermo e irrevocabile’. Non furono gli unici la cui vita fu trasformata da quella preghiera: dopo quella lettera p. Adolfo ha dedicato la maggior parte del suo tempo a lavorare nelle prigioni con i terroristi pentiti.

Fortunatamente, pochi di noi hanno dovuto affrontare situazioni così drammatiche. Tuttavia, tutti abbiamo qualcuno che ha ferito noi, o qualche persona a cui teniamo, che ci ha reso la vita difficile, in un modo o in un altro. Per cui le parole di Gesù: ‘Ma a voi che ascoltate, io dico: Amate i vostri nemici, fate del bene a coloro che vi odiano,  benedite coloro che vi maledicono, pregate per coloro che vi maltrattano’ (Lc 6, 27-28) rappresentano una sfida concreta per ognuno di noi.

Amare i nemici è una delle cose più difficili che siamo chiamati a fare e che, molto spesso, voler fare non è sufficiente per riuscirci. Perdonare coloro che ci hanno ferito può essere un processo lungo e complesso, che coinvolge molte emozioni e desideri conflittuali nel nostro cuore. Gesù ci incoraggia a benedire e a pregare per queste persone e riuscire a farlo, anche se con difficoltà, è un grande passo in avanti in questo processo, un segno che il nostro cuore si è aperto a loro.

Richiamo alla mente una o due persone che trovo particolarmente difficile amare e prego per loro, come Gesù ha fatto sulla croce. Li benedico. Chiedo anche io la grazia di vivere come uno dei ‘figli dell’Altissimo; perché egli è benevolo verso gli ingrati e i malvagi. (Lc 6, 35).
___________

Duajini armiqtë tuaj

Më 12 shkurt 1980, Vittorio Bachelet, 52 vjeç, politikan italian dhe nënkryetar i Këshillit të Lartë të Gjygjesorit te Italisë , u qëllua për vdekje nga dy terroristë që i përkisnin Brigadave të Kuqe.


Dy ditë më vonë, në funeralin e tij, I biri  Giovanni u lut publikisht për vrasësit e babait të tij dhe i kërkoi Zotit që të na jepte të gjithëve ne hirin, “që në buzët tona të ketë gjithmonë falje dhe kurrë hakmarrje, gjithmonë jetë dhe kurrë dëshirë për vdekjen e të tjerëve”.

Këto fjalë patën një ndikim të madh. Madje  edhe tek vetë vrasësit, të cilët katër vjet më vonë, i shkruajtën nga burgu Atë Adolfos, një prifti jezuit dhe njëkohësisht vëllait të Vittorios: “Ne i kujtojmë shumë mirë fjalët e nipit tuaj Giovanni gjatë varrimit të babait të tij. Ato fjalë rikthehen tek ne edhe sot, e na dërgojnë atje  ku jeta triumfoi mbi vdekjen dhe ku ne u mposhtëm me të vërtetë në mënyrën më të fortë dhe të parevokueshme “. Ata nuk ishin të vetmit ,jeta e të cilëve u transformua nga  lutja: Atë Adolfo kushtoi të shumtën e kohës së tij pas asaj letre, për të punuar me terroristët e penduar në burg.

Për fat të mirë, vetëm pak prej nesh duhet të përballen me situata të tilla dramatike. Megjithatë, të gjithë kemi njerëz që na kanë lënduar ne ose të dashurit tanë, njerëz që e bëjnë jetën tonë të vështirë në një mënyrë ose në një tjetër, kështu që fjalët e Jezusit: po ju them juve që dëgjoni, duajini armiqtë tuaj, bëjuni mirë atyre që ju urrejnë, bekojini ata që ju mallkojnë, lutuni për ata që dijakeqas ju mundojnë”(Lk 6, 27-28), paraqesin një sfidë të vërtetë për të gjithë ne.

Të duam armiqtë tanë është një nga gjërat më të vështira që na është kërkuar të bëjmë dhe shumë shpesh nuk mjafton vetëm dëshira për ta arritur atë. Falja e atyre që na kanë lënduar ështe një proces i gjatë dhe kompleks, i cili përfshin shumë emocione dhe dëshira të kundërta në zemrat tona. Jezusi na nxit që të lutemi dhe t’i bekojmë këta njerëz dhe duke bërë këtë, edhe pse me vështirësi, është një hap i madh në procesin e faljes, është një shenjë se zemrat tona janë të hapura për ta.

Le të sjellim ndër mend një ose dy persona, të cilët i gjejmë veçanërisht të vështirë për t’i dashur, dhe për t’u lutur për ta, siç bëri Jezusi në kryq. Unë i bekoj ata. Unë gjithashtu kërkoj hirin që të jetoj si një nga ‘fëmijët e Më të Lartit, sepse është i sjellshëm me mosmirënjohësit dhe të ligjtë’ (Lk 6, 35).