Discernment [4] – Under the shadow of the Cross

This year we will remember St Ignatius of Loyola, whose feast we celebrate today, July 31st, by reflecting on discernment. It is a word he used very often, a practice he developed throughout his life. It is also a word we hear more and more nowadays: so often in fact, that we need to understand it better, otherwise we risk reducing it to a slogan and emptying it of all meaning.

This blog is also inspired by Pope Francis’ latest document on The Call to Holiness in Today’s World,  which includes a whole section (166-177) on discernment.

[4] Under the shadow of the Cross

As he and two of his close companions were entering Rome along the via Cassia, at a place called La Storta, Ignatius had a vision of Jesus Christ carrying the cross on his shoulders with the Father at his side. The Father said: ‘I want You to take him as your servant.’ Jesus then turned to Ignatius and said: ‘I want you to serve us.’ He also heard the words, ‘I will be favourable to you in Rome’, which he took to mean that they will be facing many persecutions and difficulties as they sought approval from the Pope for their new religious order.

Ignatius felt certain that his incessant prayer to be welcomed under the banner of Jesus was being granted to him and to the new Jesuit order: he was being confirmed in his call to serve Jesus carrying the Cross.

Through out discernment we seek to discover God’s way of being present in the world. We discover ourselves called to understand what Pope Francis calls ‘God’s patience and his timetable, which are never like our own’. [174] God is the owner who did not allow his workers to uproot the weeds from among the wheat, but asked them to wait patiently for the final judgement. Nor did he let his apostles rain down fire on the villages that did not welcome them.

On the contrary, the Gospel tells us that if the grain of wheat does not die, it will remain alone; if it does die, it will bear abundant fruit. ‘Whoever loves his life loses it, and whoever hates his life in this world will keep it for eternal life’. (Jn 12:25)

This is the great paradox of our faith and of following Jesus, and it can never be absent from our discernment. St Bonaventure, one of the first followers of St Francis of Assisi, pointing to the Cross said, ‘This is our logic’. It is the logic that allows our heart to discern in full freedom, not seeking our comfort and well-being above all things, but the light and strength to follow Jesus as he carries the Cross.

It is the Cross of life, for the last word is not the Cross but the Risen Jesus, always present at our side, bearing his wounds.

May it please the supreme and divine Goodness to give us all abundant grace ever to know his most holy will and perfectly to fulfil it. – St Ignatius Loyola

_________________

All’ombra della Croce

Quest’anno ricorderemo S. Ignazio di Loyola, la cui festa si celebra il 31 luglio, riflettendo sul discernimento. E’ una parola che egli usava  molto spesso e una pratica che ha sviluppato durante tutta la sua vita. E’ anche una parola che sentiamo sempre di più al giorno d’oggi: così spesso che abbiamo bisogno di comprenderla meglio, altrimenti rischiamo di ridurla ad uno slogan e di svuotarla di ogni significato.

Questo blog si ispira inoltre all’ultimo documento di papa Francesco: La chiamata alla santità nel mondo contemporaneo, che contiene un’intera  sezione (166-177) sul discernimento.

Mentre lui e due dei suoi più intimi compagni stavano entrando a Roma, lungo la via Cassia, nel luogo chiamato La Storta, S. Ignazio ebbe una visione di Gesù Cristo che portava la croce sulle spalle con il Padre al suo fianco. Il Padre diceva: ‘Voglio che tu lo prenda come tuo servitore.’ Gesù allora si girò verso Ignazio e disse: ‘Voglio che tu ci serva.’ Ignazio udì anche le parole: ‘Vi sarò favorevole a Roma’, che egli interpretò nel senso che avrebbero incontrato molte persecuzioni e difficoltà nel cercare l’approvazione del Papa per il loro nuovo ordine religioso.

Ignazio si sentì sicuro nella sua preghiera incessante che lui e il nuovo ordine dei Gesuiti sarebbero stati accolti sotto la bandiera di Gesù: riceveva la conferma nella sua chiamata a servire Gesù che porta la Croce.

Attraverso il discernimento noi cerchiamo di scoprire il modo in cui Dio è presente nel mondo. Ci scopriamo chiamati a comprendere ciò che Papa Francesco chiama: ‘la pazienza e i tempi di Dio, che non sono mai uguali ai nostri’. [174] Dio è il padrone che non permette ai suoi lavoranti di strappare la gramigna in mezzo al grano, ma chiede loro di aspettare pazientemente il giudizio finale. E che non lascia che i suoi apostoli facciano piovere il fuoco sui villaggi che non li hanno accolti.

Anzi, il Vangelo ci dice che se il chicco di grano non muore rimane solo; se muore porta frutto abbondante: ‘Chi ama la sua vita la perde e chi odia la sua vita in questo mondo la conserverà per la vita eterna’. (Gv 12,25)

Questo è il grande paradosso della nostra fede e della sequela di Gesù e che non può mai mancare nel nostro discernimento. S Bonaventura, uno dei primi seguaci di S Francesco di Assisi, indicando la Croce disse: ‘Questa è la nostra logica’. E’la  logica che permette ai nostri cuori di discernere in piena libertà, senza cercare il nostro tornaconto e il nostro benessere prima di ogni cosa, ma  la luce e la forza di seguire Gesù mentre porta la Croce.

E’ una Croce di vita, dal momento che l’ultima parola non è la Croce, ma Gesù Risorto, sempre presente al nostro fianco, che porta le sue ferite.

“Piaccia alla suprema e divina Bontà di donarci grazia abbondante per conoscere sempre la sua santissima volontà e compierla perfettamente.” – S. Ignazio di Loyola

____________________

Nën Hijen e Kryqit

Këtë vit ne do të kujtojmë Shën Injacin e Lojoles, festë të cilën e festojmë më 31 Korrik , duke reflektuar mbi shoshitjen. Kjo është një fjalë që ai e përdori shumë shpesh, një praktikë që ai e zhvilloi permes jetës së tij. Është gjithashtu një fjalë që dëgjojmë gjithnjë e më shumë edhe në ditët e sotme:  në të vërtetë  shumë,  kështu  na duhet ta kuptojmë  mirë, përndryshe rrezikojmë ta zvogëlojmë atë në një slogan , duke e zbrazur nga thelbi.

Ky blog gjithashtu frymëzohet nga dokumenti më i fundit i Papa Françeskut mbi  Thirrjen për Shenjtërinë në Botën e Sotme “, ku përfshin një seksion të tërë (166-177) mbi shoshitjen.

Ndërsa ai dhe dy shokët e tij të ngushtë po hynin në Romë përgjatë rrugës Cassia, në një vend të quajtur La Storta, Injaci pati një vizion , Jezu Krishtin që mbante kryqin mbi shpatullat e tij dhe  Atin që  rrinte  në anën e tij.  Ati tha: “Unë dua që ta marrësh si shërbëtorin tënd.” Pastaj Jezusi u kthye te Injaci dhe u tha:  “Unë dua që ti të na shërbesh.” Ai gjithashtu dëgjoi fjalët: ” E unë do të jem me ju në Romë” fjalë që e bënë të kuptojnë se do të përballeshin me shumë përndjekje dhe vështirësi kur edhe do të kërkonin aprovimin nga Papa për Urdherin e ri fetar.

Injaci u ndie i sigurt se lutja e tij e pandërprerë për t’u mirëpritur nën emrin e Jezusit i ishte pranuar atij dhe Shoqërise së Re të Jezusit: Kjo iu konfirmua atij  në thirrjen  qe iu bë për t’i shërbyer Jezusit që mbante Kryqin.

Përmes  shoshitjes kërkojmë të zbulojmë mënyrën e pranisë së Hyjit në botë. Ne e zbulojmë veten të thirrur për të kuptuar atë që Papa Francesku e quan ‘durimi i Hyjit dhe orari i tij, të cilat nuk janë kurrë si tonat’. [174] Zoti është si ai  pronari që nuk u lejoi punëtorëve të tij të zhdukin barërat e këqija nga gruri, por kërkoi që ata të prisnin me durim për gjykimin përfundimtar. As nuk i la që apostujt e tij të binin zjarrin mbi fshatrat që nuk i mirëpritnin.

Përkundrazi, Ungjilli na tregon se nëse fara e grurit nuk vdes, ajo do të mbetet e vetme; nëse vdes, do të japë fryte të bollshme. ‘Kushdo që e do jetën e tij e humb atë dhe kushdo që e urren jetën e tij në këtë botë do ta ketë atë për jetën e përjetshme’. (Gjn. 12:25)

Ky është paradoksi i madh i besimit tonë dhe i ndjekjes së Jezusit dhe që duhet të jetë gjithmonë pjesë e shoshitjes . Shën Bonaventura, një nga pasuesit e parë të Shën Françeskut të Asizit, duke treguar në Kryq tha: ‘Kjo është logjika jonë’. Është logjika që lejon që zemra jonë të dallojë në liri të plotë, të mos kërkojë ngushëllimin dhe mirëqenien tonë mbi të gjitha gjërat, por dritën dhe forcën për ta ndjekur Jezusin në mbajtjen e Kryqit.

Është Kryqi i jetës, sepse fjala e fundit nuk është Kryqi, por Jezusi i Ngjallur, gjithmonë i pranishëm në anën tonë, duke mbajtur plagët e tij.

Hyji i Gjithëpushtetshëm dhe i Mëshirshëm na e dhashtë Hirin e bollshëm për ta njohur e për ta përmbushur Vullnetin e Tij të Shenjtë” – Shën Injaci i Lojolës

Advertisements

Discernment – [3] The context: the desire ‘to be able to love and serve His Divine Majesty in everything’ 

(Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

This year we will remember St Ignatius of Loyola, whose feast we celebrate on July 31st, by reflecting on discernment. It is a word he used very often, a practice he developed throughout his life. It is also a word we hear more and more nowadays: so often in fact, that we need to understand it better, otherwise we risk reducing it to a slogan and emptying it of all meaning.

This blog is also inspired by Pope Francis’ latest document on The Call to Holiness in Today’s World,  which includes a whole section (166-177) on discernment.

[3] The context: the desire ‘to be able to love and serve His Divine Majesty in everything’ 

As we approach the end of the experience of the Spiritual Exercises, Ignatius proposes that the grace to ask for is that of being able to love and serve God in everything. For Ignatius this deep and sincere desire to love and to serve is among the choicest fruits the person doing the Exercises will receive.

The desire to love and serve in everything is the context for true discernment, the space within which discernment can take place and bear good fruit in our lives. Discernment is much more than a value free skill or method that one learns to apply in any context: it is above all a spiritual process. Discerning to seek and find the will of God can only take place within the context of the desire to follow him who said he did not come to be served but to serve.

One of the first questions I must ask myself is what lies in my heart. Who is at its centre, is it only me, or are the others there too, especially those who suffer and are in need of my help, the ‘little ones’ Jesus identified himself so clearly with? Can I ever discern properly if my heart is closed to migrants?

Pope Francis reminds us, ‘We are free, with the freedom of Christ. Still, he asks us to examine what is within us – our desires, anxieties, fears and questions – and what takes place all around us – “the signs of the times” – and thus to recognize the paths that lead to complete freedom. “Test everything; hold fast to what is good”’ (1 Thess 5:21). [On Holiness, 168]

It is this openness and freedom of heart that enables me to discover how to follow Jesus, to identify what he is calling me to, and respond as generously as I can to his call. It can be a call to big things or small, to gestures that can be seen as heroic by others, or to options that are only known to me on the deepest personal level.

Often discernment is exercised in small and apparently irrelevant things, since greatness of spirit is manifested in simple everyday realities. It involves striving untrammelled for all that is great, better and more beautiful, while at the same time being concerned for the little things, for each day’s responsibilities and commitments. [On Holiness, 169]

May it please the supreme and divine Goodness to give us all abundant grace ever to know his most holy will and perfectly to fulfil it. – St Ignatius Loyola

_______________________

[3] Il contesto: il desiderio ‘di poter amare e servire in tutto  la Sua Divina Maestà’ 

Quest’anno ricorderemo S. Ignazio di Loyola, la cui festa si celebra il 31 luglio, riflettendo sul discernimento. E’ una parola che egli usava  molto spesso e una pratica che ha sviluppato durante tutta la sua vita. E’ anche una parola che sentiamo sempre di più al giorno d’oggi: così spesso che abbiamo bisogno di comprenderla meglio, altrimenti rischiamo di ridurla ad uno slogan e di svuotarla di ogni significato.

Questo blog si ispira inoltre all’ultimo documento di papa Francesco: La chiamata alla santità nel mondo contemporaneo, che contiene un’intera  sezione (166-177) sul discernimento.

Mentre si  avvicina la fine dell’esperienza degli Esercizi Spirituali, Ignazio propone come grazia da chiedere quella di poter amare e servire Dio in ogni cosa. Per Ignazio questo desiderio profondo e sincero di amare e servire è uno dei frutti più eccellenti che la persona che fa gli esercizi possa ricevere. 

Il desiderio di “in tutto amare e servire” è il contesto per il vero discernimento, lo spazio in cui il discernimento può avvenire e portare buon frutto nella nostra vita. Il discernimento è molto di più di un’abilità  senza valore o un  metodo che si apprende e che si può applicare in ogni contesto: è prima di tutto un processo spirituale. Discernere per cercare e trovare la volontà di Dio può trovar posto solo nel contesto del desiderio di seguire Colui che dice di non essere venuto per essere servito, ma per servire. 

Una delle prime domande che devo farmi è cosa mi sta a cuore. Chi è al centro, ci sono solo io, o ci sono anche gli altri, specialmente coloro che soffrono e hanno bisogno del mio aiuto, i “piccoli” con cui Gesù si è così chiaramente identificato?  Posso mai discernere correttamente se il mio cuore è chiuso ai migranti?

Papa Francesco  ci ricorda: ‘Siamo liberi, con la libertà di Cristo. Ma Egli ci chiede di esaminare  cosa c’è dentro di noi – i nostri desideri, ansie, paure e attese– e cosa accade attorno a noi  – “i segni dei tempi” – e così riconoscere le vie che portano alla piena libertà. “Vagliate ogni cosa; tenete ciò che è buono”’  (1 Tess 5,21). [La chiamata alla santità, 168]

E’ questa apertura e libertà di cuore che ci permette di scoprire come seguire Gesù, di identificare a cosa mi sta chiamando e rispondere generosamente, quanto mi è possibile, alla sua chiamata. Può essere una chiamata a cose grandi o piccole, a gesti che agli altri possono sembrare eroici, o scelte che solo io nel mio profondo conosco. 

Molte volte il discernimento si gioca nelle piccole cose, in ciò che sembra irrilevante, perché la magnanimità si rivela nelle cose semplici e quotidiane. Si tratta di non avere limiti per la grandezza, per il meglio e il più bello, ma nello stesso tempo di concentrarsi sul piccolo, sulla responsabilità e l’impegno di oggi. [La chiamata alla santità, 169]

“Piaccia alla suprema e divina Bontà di donarci grazia abbondante per conoscere sempre la sua santissima volontà e compierla perfettamente.” – S. Ignazio di Loyola

___________________

[3] Konteksti:  Dëshira ‘ që të jesh në gjendje të duash dhe ti shërbesh  Madhërisë së Tij Hyjnore në gjithçka’ 

Këtë vit ne do të kujtojmë Shën Injacin e Lojolës, festë të cilën e festojmë më 31 Korrik , duke reflektuar mbi shoshitjen. Kjo është një fjalë që ai e përdori shumë shpesh, një praktikë që ai e zhvilloi përmes jetës së tij. Është gjithashtu një fjalë që dëgjojmë gjithnjë e më shumë edhe në ditët e sotme:  në të vërtetë  shumë,  kështu  na duhet ta kuptojmë  mirë, përndryshe rrezikojmë ta zvogëlojmë atë në një slogan , duke e zbrazur nga thelbi.

Ky blog gjithashtu frymëzohet nga dokumenti më i fundit i Papa Françeskut mbi  Thirrjen për Shenjtërinë në Botën e Sotme “, ku përfshin një seksion të tërë (166-177) mbi shoshitjen.

Ndërsa i afrohemi fundit të përvojës së Ushtrimeve Shpirtërore, Injaci propozon të kërkojmë hirin e aftësisë për të dashur dhe për t’i shërbyer Hyjit në çdo gjë. Për Injacin, kjo dëshirë e thellë dhe e sinqertë për të dashur dhe për të shërbyer është ndër frytet më të mira që merr personi që do të ushtrohet.

Dëshira për të dashur dhe shërbyer në çdo gjë është konteksti i shoshitjes së vërtetë, hapësira brenda së cilës shoshitja  mund të zërë vend dhe të japë fryt të mirë për jetën tonë. Shoshitja është shumë më tepër se një aftësi ose metodë pa vlerë që dikush mëson të zbatoje në çdo kontekst: është mbi të gjitha një proces shpirtëror. Dukuria për të kërkuar dhe gjetur vullnetin e Hyjit mund të bëhet vetëm në kontekstin e dëshirës për të ndjekur atë që tha se nuk erdhi për t’u shërbyer, por për të shërbyer.

Një nga pyetjet e para që duhet të pyes veten është ajo që çka qëndron në zemrën time. Kush është në qendër të saj, a jam vetëm unë apo të tjerët, veçanërisht ata që vuajnë dhe kanë nevojë për ndihmën time, ‘të vegjlit’ Jezusi e ka identifikuar veten aq qartë ? A mund të dalloj mirë nëse zemra ime është e mbyllur për emigrantët?

Papa Françesku na kujton, ‘Ne jemi të lirë, me lirinë e Krishtit. Megjithatë, ai na kërkon të shqyrtojmë se çfarë është brenda nesh – dëshirat, shqetësimet, frikërat dhe pyetjet tona – dhe çfarë ndodh rreth nesh – “shenjat e kohës” – dhe kështu të njohim shtigjet që çojnë në liri të plotë. “Provoni gjithçka; mbahuni fort pas asaj që është e mirë “(1 Thes. 5:21). [Për Shenjtërinë, 168]

Është kjo hapja dhe liria e zemrës që më mundëson të zbuloj se si ta ndjek Jezusin, të identifikoj atë që ai po më thërret dhe të përgjigjem aq bujarisht sa mundem në thirrjen e tij. Mund të jetë një thirrje për gjëra të mëdha ose të vogla, për gjeste që mund të shihen si heroike nga të tjerët, ose për opsionet që më njihen vetëm në nivelin më të thellë personal.

‘Shpesh aftësia shoshitëse ushtrohet në gjëra të vogla dhe në dukje të parëndësishme, meqë madhëria e shpirtit shfaqet në realitete të thjeshta të përditshme. Përfshinë përpjekjen e papërmbajtur për gjithçka që është e madhe, më e mirë dhe më e bukur, ndërsa në të njëjtën kohë është e shqetësuar për gjërat e vogla, për përgjegjësitë dhe angazhimet e çdo dite. [Për Shenjtërinë, 169]

“Hyji i Gjithëpushtetshëm dhe i Mëshirshëm na e dhashtë Hirin e bollshëm për ta njohur e për ta përmbushur Vullnetin e Tij të Shenjtë” –Shën Injaci i Lojolës

Discernment – [2] Always trusting the Spirit

(Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

This year we will remember St Ignatius of Loyola, whose feast we celebrate on July 31
st, by reflecting on discernment. It is a word he used very often, a practice he developed throughout his life. It is also a word we hear more and more nowadays: so often in fact, that we need to understand it better, otherwise we risk reducing it to a slogan and emptying it of all meaning.

This blog is also inspired by Pope Francis’ latest document on The Call to Holiness in Today’s World,  which includes a whole section (166-177) on discernment.

[2] Always trusting the Spirit

At the end of a seven page letter of February 1555, full of very detailed instructions to Fr Juan Nuñez Barreto who was being sent as a Patriarch to Ethiopia, Ignatius wrote, Everything set down here will serve as directive, the patriarch should not feel obliged to act in conformity with it; rather with what a discreet charity, considering existing circumstances, and the unction of the Holy Spirit, who must direct him in everything, will dictate.

This sounds really remarkable, and it reflects the true Ignatian understanding of discernment. It is not merely acting on one’s whims, or on what one ‘feels’. One must make use of all possible and realistic helps in coming to a decision: Ignatius was fully aware of the importance of Fr Barreto’s mission and gave it a lot of thought; his instructions were detailed and complex.

Yet, he believed that the Spirit that led him to draw up this long letter is the same Spirit who will enlighten Fr Barreto when he arrives on the spot. The same Spirit will help Fr Barreto to put into practice Ignatius’ instructions, and this belief in the presence of the Spirit in everyone enabled him to affirm that ‘everything’ should serve as a directive, an indication, but the real decision will be dictated by a discreet charity, ie a charity that discerns the concrete circumstances with the help of the Holy Spirit.

This is how Pope Francis speaks of this insight in his document: Certainly, spiritual discernment does not exclude existential, psychological, sociological or moral insights drawn from the human sciences. At the same time, it transcends them. Nor are the Church’s sound norms sufficient. We should always remember that discernment is a grace. Even though it includes reason and prudence, it goes beyond them, for it seeks a glimpse of that unique and mysterious plan that God has for each of us, which takes shape amid so many varied situations and limitations… It has to do with the meaning of my life before the Father who knows and loves me, with the real purpose of my life, which nobody knows better than he… It requires no special abilities, nor is it only for the more intelligent or better educated. The Father readily reveals himself to the lowly (Mt 11:25). (170)

This may seem the easy way out, but ultimately it is the most demanding way, that of taking full responsibility for one’s decisions in full trust of the Spirit’s presence in me too. Only if we are familiar with God in the rest of our lives can we be sensitive to his presence in our decisions.

May it please the supreme and divine Goodness to give us all abundant grace ever to know his most holy will and perfectly to fulfil it. – St Ignatius Loyola

_____________________________

Quest’anno ricorderemo S. Ignazio di Loyola, la cui festa si celebra il 31 luglio, riflettendo sul discernimento. E’ una parola che egli usava  molto spesso e una pratica che ha portato avanti per tutta la sua vita. E’ anche una parola che sentiamo sempre di più al giorno d’oggi: così spesso che abbiamo bisogno di comprenderla meglio, altrimenti rischiamo di ridurla ad uno slogan e di svuotarla di ogni significato.

Questo blog inoltre si ispira all’ultimo documento di papa Francesco: La chiamata alla santità nel mondo contemporaneo, che contiene un’intera  sezione (166-177) sul discernimento.

[2] Affidarsi sempre allo Spirito

Alla fine di una lettera scritta nel febbraio del 1555, una lettera di sette pagine piene di istruzioni dettagliate per padre Juan Nuñez Barreto, che stava per essere inviato come Patriarca in Etiopia, Ignazio scrisse, Tutto ciò che è messo qui per iscritto servirà come orientamento, il patriarca non dovrà sentirsi obbligato ad agire in conformità ad esso; ma piuttosto a ciò che gli prescriverà una carità “discreta”, considerando le circostanze presenti e l’unzione dello Spirito Santo, che deve dirigerlo in tutto. Questo è davvero degno di nota e riflette la vera comprensione ignaziana del discernimento. Che non è semplicemente agire secondo i propri capricci, o secondo ciò che si ‘sente’. Si deve far uso di ogni possibile e concreto aiuto per prendere un decisione: Ignazio era pienamente consapevole dell’importanza della missione di padre Barreto e se ne dava molto pensiero: le sue istruzioni erano dettagliate e complesse.

Tuttavia Ignazio credeva che lo Spirito che lo aveva condotto a scrivere quella lunga lettera fosse lo stesso Spirito che avrebbe illuminato padre Barreto una volta arrivato sul posto. Lo Spirito stesso avrebbe aiutato padre Barreto a mettere in pratica le istruzioni Ignazio, e la sua fiducia nella presenza dello Spirito in ognuno gli permetteva di affermare che ‘tutto’ doveva servire come orientamento, indicazione, ma la decisione concreta sarebbe stata dettata da una carità “discreta”, cioè una carità che discerne le circostanze concrete con l’aiuto dello Spirito Santo.

Papa Francesco parla di questa comprensione nel suo documento così: È vero che il discernimento spirituale non esclude gli apporti delle sapienze umane, esistenziali, psicologiche, sociologiche o morali. Però le trascende. E neppure gli bastano le sagge norme della Chiesa. Ricordiamo sempre che il discernimento è una grazia. Anche se include la ragione e la prudenza, le supera, perché si tratta di intravedere il mistero del progetto unico e irripetibile che Dio ha per ciascuno e che si realizza in mezzo ai più svariati contesti e limiti… È in gioco il senso della mia vita davanti al Padre che mi conosce e mi ama, quello vero, per il quale io possa dare la mia esistenza, e che nessuno conosce meglio di Lui… Non richiede capacità speciali né è riservato ai più intelligenti e istruiti, e il Padre si manifesta con piacere agli umili (cfr Mt 11,25). (170)

Può sembrare una semplice via di uscita, ma in definitiva è la via più esigente, quella di prendersi la piena responsabilità delle proprie decisioni nella completa fiducia che lo Spirito è presente anche in me. Solo se abbiamo familiarità con Dio abitualmente, possiamo essere sensibili alla sua presenza nel prendere le decisioni.

“Piaccia alla suprema e divina Bontà di donarci grazia abbondante per conoscere sempre la sua santissima volontà e compierla perfettamente.” – S. Ignazio di Loyola

________________________

Këtë vit ne do të kujtojmë Shën Injacin e Lojoles, festë të cilën e festojmë më 31 Korrik , duke reflektuar mbi shoshitjen. Kjo është një fjalë që ai e përdori shumë shpesh, një praktikë që ai e zhvilloi permes jetës së tij. Është gjithashtu një fjalë që dëgjojmë gjithnjë e më shumë edhe në ditët e sotme:  në të vërtetë  shumë,  kështu  na duhet ta kuptojmë  mirë, përndryshe rrezikojmë ta zvogëlojmë atë në një slogan , duke e zbrazur nga thelbi.

Ky blog gjithashtu frymëzohet nga dokumenti më i fundit i Papa Françeskut mbi  “Thirrjen për Shenjtërinë në Botën e Sotme “, ku përfshin një seksion të tërë (166-177) mbi shoshitjen.

[2] Gjithmonë duke i besuar Shpirtit

Në fund të një letre prej shtatë faqesh të shkurtit 1555, plot udhëzime shumë të hollësishme për At. Juan Nuñez Barreto, i cili u dërgua si Patriark në Etiopi, Injaci shkroi: “Çdo gjë e vendosur këtu do të shërbejë si udhëzim, patriarku nuk duhet të ndihet i detyruar të veprojë në përputhje me të; më tepër do te jete ajo se me çfarë dashurie bamirëse do të diktojë duke pasur parasysh rrethanat ekzistuese, dhe ndikimin e Shpirtit të Shenjtë, i cili duhet ta drejtojë atë në gjithçka.

Kjo tingëllon me të vërtetë mbresëlënëse dhe reflekton kuptimin e vërtetë të Injacianit për shoshitjen. Ajo nuk është thjesht duke vepruar mbi kapriçot  e dikujt, apo në atë që ‘ndjen’. Njeriu duhet të përdorë të gjitha ndihmat e mundshme dhe reale në marrjen e një vendimi: Injaci ishte plotësisht i vetëdijshëm për rëndësinë e misionit të Barretos dhe i dha shumë mendime; udhëzimet e tij ishin të hollësishme dhe komplekse.

Megjithatë, ai besonte se Shpirti që e frymezoi për të hartuar këtë letër të gjatë ishte e njëjta Frymë që do ta ndriçonte At. Barreton kur ai të arrinte në vënd. E njëjta Frymë do t’i ndihmojë At. Barretos që të zbatojë në praktikë udhëzimet e Injacit . Besimi në praninë e Shpirtit në të gjithë ka bërë të mundur  që të pohojë se ‘gjithçka’ duhet të shërbejë si një udhëzim, por vendimi i vërtetë do të ndërmerret duke u nisur  nga një bamirësi, dmth. Një shpirtëbutësi që dallon rrethanat konkrete me ndihmën e Shpirtit të Shenjtë.

Kështu Papa Françesku flet për këtë mprehtësi në dokumentin e tij: Sigurisht, shoshitja shpirtërore nuk përjashton njohuritë ekzistenciale, psikologjike, sociologjike apo morale të nxjerra nga shkencat njerëzore. Në të njëjtën kohë, ajo i tejkalon ato. Nuk janë të mjaftueshme normat e shëndosha të Kishës. Gjithmonë duhet të kujtojmë se aftësia dalluese është një hir. Megjithëse përfshin arsye dhe maturi, ai shkon përtej tyre, sepse kërkon një paraqitje të shkurtër të atij plani unik dhe misterioz që Zoti  ka për secilin prej nesh, i cili merr formë në kaq shumë situata dhe kufizime të ndryshme. Ajo ka të bëjë me kuptimin e jetës sime përpara Atit, i cili më njeh dhe më do, me qëllimin e vërtetë të jetës sime, të cilin askush nuk e di më mirë se ai … Nuk kërkon aftësi të veçanta, as nuk është vetëm për më shumë inteligjentë ose më të arsimuar. Ati me lehtësi zbulon veten tek të përulurit (Mt 11:25). (170)

Kjo mund të duket mënyra më e lehtë, por në fund të fundit është mënyra më e kërkuar, ajo e marrjes së përgjegjësisë së plotë për vendimet e mia në besim të plotë të pranisë së Shpirtit në mua. Vetëm nëse njohim Zotin në pjesën tjetër të jetës sonë, mund të jemi të ndjeshëm ndaj pranisë së tij në vendimet tona.

Hyji i Gjithpushtetshëm dhe i Mëshirshëm na e dhashte  Hirin e bollshëm për ta njohur  e për ta përmbushur  Vullnetin e Tij  të Shenjtë” –Shën Ignaci  I Lojolës

Discernment – [1] Always discerning

(Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

This year we will remember St Ignatius of Loyola, whose feast we celebrate on July 31
st, by reflecting on discernment. It is a word he used very often, a practice he developed throughout his life. It is also a word we hear more and more nowadays: so often in fact, that we need to understand it better, otherwise we risk reducing it to a slogan and emptying it of all meaning.

This blog is also inspired by Pope Francis’ latest document on The Call to Holiness in Today’s World,  which includes a whole section (166-177) on discernment.

[1] – Always discerning 

Some months before his death, Ignatius dictated some personal reminiscences, where he could tell his followers how God led him throughout his life, transforming him from a man full of vanity and empty dreams to a spiritual master and the founder of a religious order.

In these reminiscences, he chose to call himself the pilgrim, because that was how he understood himself and his life, always walking along the path he discovered he was called to follow, one step at a time. There were many surprises along the way, and more than once he had to give up what he had initially believed was what God wanted of him to move to a new place.

At the time of his conversion Ignatius had felt utterly convinced God wanted him to spend his life as a pilgrim begging his way in Jerusalem. Yet he ended up studying for long years in the best university in Europe of that time, and then spent the last 17 years of his life in Rome, at the head of a religious order that was built on a radically different understanding of religious life and mission.

In his writings Ignatius speaks of discernment in different ways. He insists on the need to discern our big decisions, trying to ensure they are what God wants of us. In the book of the Spiritual Exercises we also find two sets of rules for the discernment of spirits, where one learns to deal with  the different tensions – movements is the word Ignatius uses – in one’s spirit.

Yet it is clear that discernment meant for him much more than a method, it meant a whole way of life. Since it is God who made me, the best thing that can happen to me is to discover and do his will for me. We all know this is easier said than done, but Ignatius shows us it is possible if we are discerning persons, willing to walk this pilgrimage one step at a time.

In his recent document on holiness, the Pope speaks of discernment today as ‘an urgent need’. The gift of discernment has become all the more necessary today, since contemporary life offers immense possibilities for action and distraction, and the world presents all of them as valid and good. All of us, but especially the young, are immersed in a culture of zapping. We can navigate simultaneously on two or more screens and interact at the same time with two or three virtual scenarios. Without the wisdom of discernment, we can easily become prey to every passing trend. (167)

“May it please the supreme and divine Goodness to give us all abundant grace ever to know his most holy will and perfectly to fulfil it.” – St Ignatius Loyola

(Should you wish to receive this series of blog posts automatically in your email inbox, please visit the blog page and select the blue ‘Follow’ button)


____________________________

Quest’anno ricorderemo S. Ignazio di Loyola, la cui festa si celebra il 31 luglio, riflettendo sul discernimento. E’ una parola che egli usava  molto spesso e una pratica che ha sviluppato durante tutta la sua vita. E’ anche una parola che sentiamo sempre di più al giorno d’oggi: così spesso che abbiamo bisogno di comprenderla meglio, altrimenti rischiamo di ridurla ad uno slogan e di svuotarla di ogni significato.

Questo blog si ispira inoltre all’ultimo documento di papa Francesco: La chiamata alla santità nel mondo contemporaneo, che contiene un’intera  sezione (166-177) sul discernimento.

[1] – Discernere sempre

Alcuni mesi prima di morire Ignazio dettò delle memorie personali, in cui raccontava ai suoi seguaci come Dio lo aveva condotto attraverso tutta la sua vita, trasformandolo da un uomo pieno di vanità e di sogni vuoti, in un maestro spirituale e in un fondatore di un ordine religioso.

In queste memorie egli scelse di chiamare se stesso il pellegrino, poiché era così che egli comprendeva se stesso e la sua vita: sempre in cammino lungo il sentiero, aveva scoperto di essere chiamato a seguire un passo alla volta. C’erano state molte sorprese lungo il cammino: più di una volta aveva dovuto abbandonare ciò che inizialmente aveva pensato essere ciò che Dio voleva da lui, per spostarsi in un posto nuovo.

Al tempo della sua conversione Ignazio era fermamente convinto che Dio volesse che lui trascorresse la vita elemosinando a Gerusalemme, come un pellegrino. Ma era finito a studiare per molti anni nella migliore università europea del tempo. E trascorse gli ultimi 17 anni della sua vita a Roma, come capo di un ordine religioso, sorto su un modo completamente diverso di comprendere la vita religiosa e la missione.

Nei suoi scritti Ignazio parla di discernimento in diversi modi. Egli insiste sulla necessità di discernere riguardo le scelte importanti, cercando di assicurarci che siano ciò che Dio desidera da noi. Nel libro degli Esercizi Spirituali troviamo anche due serie di regole per il  discernimento degli spiriti, in cui si impara a trattare le differenti spinte – mozioni è la parola usata da Ignazio – presenti nel proprio spirito.

Tuttavia è chiaro che discernere per lui significava molto di più di un metodo, significava un intero modo di vivere. Dal momento che è Dio ad avermi creato, la cosa migliore che possa capitarmi è scoprire e fare ciò che Lui  desidera per me. Tutti sappiamo che questo è più facile a dirsi che a farsi, ma Ignazio ci mostra che è possibile se siamo persone che discernono, che desiderano percorrere il loro pellegrinaggio un passo alla volta.

Nel suo recente documento sulla santità, il Papa dice che oggi il discernimento è una necessità urgente.  Al giorno d’oggi l’attitudine al discernimento è diventata particolarmente necessaria. Infatti la vita attuale offre enormi possibilità di azione e di distrazione e il mondo le presenta come se fossero tutte valide e buone. Tutti, ma specialmente i giovani, sono esposti a uno zapping costante. È possibile navigare su due o tre schermi simultaneamente e interagire nello stesso tempo in diversi scenari virtuali. Senza la sapienza del discernimento possiamo trasformarci facilmente in burattini alla mercé delle tendenze del momento. (167)

“Piaccia alla suprema e divina Bontà di donarci grazia abbondante per conoscere sempre la sua santissima volontà e compierla perfettamente.” – S. Ignazio di Loyola

_________________________________________

[1] – Gjithmonë shoshitës

Këtë vit ne do të kujtojmë Shën Injacin e Lojoles, festë të cilën e festojmë më 31 Korrik , duke reflektuar mbi shoshitjen Kjo është një fjalë që ai e përdori shumë shpesh, një praktikë që ai e zhvilloi permes jetës së tij. Është gjithashtu një fjalë që dëgjojmë gjithnjë e më shumë edhe në ditët e sotme:  në të vërtetë  shumë,  kështu  na duhet ta kuptojmë  mirë, përndryshe rrezikojmë ta zvogëlojmë atë në një slogan , duke e zbrazur nga thelbi.

Ky blog gjithashtu frymëzohet nga dokumenti më i fundit i Papa Françeskut mbi  Thirrjen për Shenjtërinë në Botën e Sotme “, ku përfshin një seksion të tërë (166-177) mbi shoshitjen.

Disa muaj para vdekjes së tij, Ignaci diktoi disa përjetime  përsonale, ku ai u tregoi pasuesve të tij se si Zoti e udhëhoqi përmes jetës së tij ,duke e transformuar atë nga një kotësi me ëndrra të zbrazëta ,tek një mjeshtër shpirtëror dhe themelues i një urdhëri fetar.

Në këto komunikime përsonale , ai zgjodhi ta quante vetveten Shtegtar sepse kështu e kuptoi veten dhe jetën e tij, gjithmonë duke ecur përgjatë atij shtegu që e zbuloi se ishte i thirrur ta ndiqte, një hap në atë kohë. Pati  shumë surpriza përgjatë ecjes  së tij ku  më shumë se një herë iu desh të heqë dorë nga ajo që ai fillimisht besonte , ishte ajo që Zoti donte  ,që ai të shkonte në një vend të ri.

Në kohën e shndërrimit të tij, Injaci kishte ndjerë , plotësisht i bindur që Zoti  donte  që ai ta kalonte jetën si një shtegtar duke filluar rrugën e tij në Jerusalem. Megjithatë, ai përfundoi duke studiuar për shumë vite në universitetin më të mirë të asaj kohe në Evropë dhe më pas kaloi 17 vite të jetës së tij në Romë, në krye të një rregulli fetar të  ndërtuar prej tij mbi një kuptim rrënjësisht të ndryshëm për një jetë regudhtare e misionare..

Në shkrimet e tij Injaci na flet  për shoshitjen në mënyra të ndryshme. Ai këmbëngul në nevojën për të shqyrtuar vendimet tona të mëdha, duke u përpjekur për të kuptuar nëse janë ato që Zoti dëshiron për ne . Në librin e Ushtrimeve Shpirtërore ne gjithashtu gjejmë dy grupe rregullash për shoshitjen e shpirtrave, ku  njera, na meson si ti shqyrtojme tensione të ndryshme  – ku Injaci përdor fjalën lëvizje – në një shpirt

Gjithashtu është e qartë se  aftësia dalluese është  për atë, shumë më tepër se sa një metodë, kjo do të thote krejt mënyra  të jetuarit te jetës . Meqënëse është Zoti që më bëri, gjëja më e mirë që mund të më ndodhë është të  kryej vullnetin e tij për mua. Ne të gjithë e dimë se kjo është më e lehtë për ta thene  sesa për ta jetuar , por Ignaci na tregon se është e mundur nëse shqyrtojne  vullnetin e mire për filluar  këte shtegtim në një hap të jetës së tyre

Në dokumentin e tij të fundit mbi shenjtërinë, Papa flet për Shoshitjen sot si ‘një nevojë urgjente’. Dhurata e shoshitjes është bërë gjithnjë e më e nevojshme sot, pasi jeta bashkëkohore ofron mundësi të mëdha për veprim dhe zbavitje, dhe bota i paraqet të gjithë si të vlefshme dhe të mira. Të gjithë ne, por veçanërisht të rinjtë, jemi të zhytur në një kulturë shkatërruese. Ne mund të lundrojmë në të njëjtën kohë në dy ose më shumë ekrane dhe të ndërveprojmë në të njëjtën kohë me dy ose tre skenare virtuale. Pa urtësinë e Shqyrtimit, ne lehtë mund të bëhemi pre e çdo tendence kalimtare. (167)

“Hyji i Gjithëpushtetshëm dhe i Mëshirshëm na e dhashte Hirin e bollshëm për ta njohur  e për ta përmbushur  Vullnetin e Tij  të Shenjtë”Shën Ignaci  I Lojolës

Free eBook for you – The latest series ‘This, then, is how you should pray…’

Now that the latest series of reflections is over, as promised here is the complete set in eBook format as well as in pdf format so that you may access the posts easily, all at once.

The eBook is interactive, so you will also find small icons with each reflection, which will pull up accompanying music or video clips.

You may access the eBook here. I suggest that you choose ‘full screen’ viewing and then you will be able to zoom in and read at leisure.

Should you prefer to have the booklet in simple pdf format, click here.

We hope that you will enjoy our small gift.

‘This, then, is how you should pray…’ [15] Father, Your Kingdom has come, Christ is Risen!

Father, Your Kingdom has come, Christ is Risen! (Troverete il testo in albanese in fondo alla pagina) 

Christ is Risen! This is the great news that greeted the women when they went to the tomb early on Sunday morning. They were wondering how they would move the stone blocking their access to the body of Jesus, yet when they arrived the stone had already been moved and the tomb was empty! They were welcomed by an angel who told them, ‘You are looking for Jesus the Nazarene, who was crucified. He has risen! He is not here. See the place where they laid him. But go, tell his disciples and Peter, ‘He is going ahead of you into Galilee. There you will see him, just as he told you.’ (Mk 16:6-7)

Christ is Risen! This is the basic truth of our faith, without which our faith would be empty and without hope. It is the kernel of the Good News who is Jesus himself, the source of the joy of the Gospel in a world beset by all sorts of suffering and selfishness. As the Easter sequence says, Death and life have contended in that wonderful combat; the prince of life, who died, reigns immortal.

The women were told that the Risen Jesus was not where they expected him to be but in Galilee, the place of their normal activity. For us too, the Risen Jesus is no longer in the tomb, nor in the Temple, nor in church, but in our Galilee, in our everyday life, in my family, at my place of work, my believing community, my political world.  After the Resurrection, it is only the Risen Christ that exists, and he will live for ever in his new life.

His prayer to the Father, Your kingdom come! has been answered fully in his Resurrection. The Kingdom has really and full come in his Risen person. He now shares his victory – I have overcome the world – and his new life with us through our baptism: it is where we receive the Spirit that makes us sons and daughters of the Father, that spirit that has already overcome death and injustice in Jesus.

In us too, our prayer is answered as the kingdom grows as a small but powerful seed that will never be overcome by evil, however powerful it looks. At the same time, we realise that we too have our part to play in its coming.

Christ is Risen! Let us rejoice and be glad.

Below you will find a clip which may help you with your reflection: .J. S. Bach: Easter Oratorio (Oster-oratorium) BWV 249. Andrew Parrot conducting the Taverner Consort and Playters, on period instruments. Emily Van Evera – soprano.   Click on the image to start.

Atë, Mbretëria jote erdhi, Krishti u ngjall!

Krishti u ngjall! Ky është lajmi i madh që i priti gratë kur shkuan në varr herët në mëngjesin e së dielës. Ato po mendonin se si do ta lëviznin gurin që I bllokonte hyrjen e tyre tek trupi i Jezusit, por kur arritën, guri tashmë ishte I zhvendosur dhe varri ishte bosh! Ato u pritën nga një engjëll që u tha: ‘Ju kërkoni Jezusin prej Nazaretit, të  Kryqëzuarin. Ai u ngjall, nuk është ketu! Qe vendi ku e patën vënë. Shkoni dhe thoni nxënësve të tij, veçanërisht Pjetrit: Po shkon para jush në Galile, Atje do ta shihni, sikur u pat thënë. ‘(Mk 16: 6-7)

Krishti u ngjall! Kjo është e vërteta themelore e besimit tonë, pa të cilën besimi ynë do të ishte bosh dhe pa shpresë. Është bërthama e Lajmit të Mirë, i cili është vetë Jezusi, burimi i gëzimit të Ungjillit në një botë të mbuluar nga të gjitha llojet e vuajtjeve dhe egoizmit. Siç thotë periudha e Pashkëve, vdekja dhe jeta kanë luftuar në atë luftë të mrekullueshme; princi i jetës, i cili vdiq, mbretëroi i pavdekshëm.

Grave u tha se Jezusi i Ngjallur nuk ishte aty ku pritej që të ishte, por në Galile, vendi i veprimtarisë së tyre normale. Për ne gjithashtu, Jezusi i Ngjallur nuk është më në varr, as në Tempull, as në kishë, por në Galilenë tonë, në jetën tonë të përditshme, në familjen time, në vendin tim të punës, në komunitetin tim besimtar, në botën time politike . Pas Ringjalljes, është vetëm Krishti i Ngjallur që ekziston dhe ai do të jetojë përgjithmonë në jetën e tij të re.

Lutja e tij ndaj Atit, ardhtë mbretëria jote! është përgjigjur plotësisht në Ringjalljen e tij. Mbretëria ka ardhur me të vërtetë dhe plotësisht në personin e tij të ringjallur. Ai tani ndan fitoren e tij – “unë e kam kapërcyer botën” – dhe jetën e tij të re me ne nëpërmjet pagëzimit tonë: është vendi ku ne marrim Shpirtin që na bën bij dhe bija të Atit, atë Shpirt që tashmë e ka kapërcyer vdekjen dhe padrejtësinë ndaj Jezusit.

Edhe te ne , lutja jonë përgjigjet si mbretëria që rritet si një farë e vogël por e fuqishme që kurrë nuk do të mbizotërohet nga e keqja, sado e fuqishme duket. Në të njëjtën kohë, ne e kuptojmë se edhe ne kemi pjesën tonë për të luajtur në ardhjen e tij.

Krishti u ngjall! Le të gëzohemi!

‘This, then, is how you should pray…’ [14] “Father, all is completed, into your hands I commend my spirit”

Father, all is completed, into your hands I commend my spirit (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)Into your hands I commit my spirit

Jesus, the natural Son of the Father, the one who told us that we too are the Father’s sons and daughters, had prayed all his life that the Father’s will be done. Now as he hangs on the cross at the end of his life he could say that all is completed, and he could entrust himself fully, in total trust, into the loving hands of the Father.

This is a day of special devotion for us Christians, as we seek to be present to this great event in all its intensity.  The lamb without stain is sacrificed, betrayed and abandoned by his closest friends, as the religious leaders bring false accusations against him before the pagan authority to have him eliminated.

We see him bearing all this with real dignity and, though abandoned by all, he sounds so secure in the closeness of the Father.

Yet we might feel confused by the intensity of what is happening before our eyes. All the violence and all the love may become too much for us, and we may feel drawn to look elsewhere.

At this point Pope Francis invites us to look at Christ’s cross and let ourselves be challenged by his final cry.

He died crying out his love for each of us: young and old, saints and sinners, the people of his times and of our own. We have been saved by his cross, and no one can repress the joy of the Gospel; no one, in any situation whatsoever, is far from the Father’s merciful gaze.

Looking at Jesus on the cross and listening to his last words, I let my heart be touched by the depth of his love for me and for all, a love that led him to give himself totally to us. I realise this great love was based on his trust in the Father. And I ask for the grace to enter ever more fully into this mystery of love and trust.

Looking at the cross means allowing our priorities, choices and actions to be challenged. It means questioning ourselves about our sensitivity to those experiencing difficulty. Where is our heart focused? Does Jesus Christ continue to be a source of joy and praise in our heart, or does its priorities and concerns make us ashamed to look at sinners, the least and forgotten?

Below you will find a clip which may help you with your prayer. Part of Handel’s Messiah (Sir Colin Davis, Tenebrae, LSO).
22. Chorus Behold the Lamb of God, that taketh away the sin of the world. (John 1: 29)
23. He was despised and rejected of men, a man of sorrows and acquainted with grief. (Isaiah 53: 3)
He gave His back to the smiters, and His cheeks to them that plucked off His hair: He hid not His face from shame and spitting.
He was despised. . . da capo (Isaiah 53: 6)   Click on the image to start.

Padre, tutto è compiuto, nelle tue mani affido il mio spirito

Gesù, il Figlio naturale del Padre, che ci ha rivelato che anche noi siamo figli e figlie di Dio, aveva pregato per tutta la sua vita che fosse fatta la volontà del Padre.  Ora mentre pende dalla croce, al termine della sua vita, può dire che tutto è compiuto e può affidarsi pienamente, in fiducia totale, nelle amorevoli mani del Padre.

Questo è un giorno di devozione speciale per noi cristiani, dal momento che cerchiamo di renderci presenti a questo evento grandioso in tutta la sua intensità. L’agnello senza macchia è sacrificato, tradito e abbandonato dai suoi amici più intimi, mentre i capi religiosi portano false accuse contro di lui davanti all’autorità pagana, affinché sia eliminato.

Lo vediamo sopportare tutto questo con dignità regale e, sebbene abbandonato da tutti, appare molto sicuro della vicinanza del Padre.

Tuttavia potremmo sentirci disorientati dall’intensità di ciò che sta avvenendo davanti ai nostri occhi. Tutta quella violenza e tutto quell’amore potrebbero essere troppo per noi, e potremmo sentirci trascinati a distogliere lo sguardo.

A questo punto papa Francesco ci invita a guardare la croce di Cristo e a lasciarci provocare dal suo grido finale.

Egli è morto gridando il suo amore per ognuno di noi: giovanni e vecchi, santi e peccatori, gente del suo tempo e del nostro. Siamo stati salvati dalla sua croce e nessuno può sopprimere la gioia del Vangelo; nessuno, in nessuna situazione, è lontano dallo sguardo misericordioso del Padre.

Guardando Gesù sulla croce e ascoltando le sue ultime parole, lascio che il mio cuore sia toccato dalla profondità del suo amore per me e per tutti, un amore che lo spinge a donarsi totalmente a noi. Comprendo che il suo grande amore era basato sulla sua fiducia nel Padre. E chiedo la grazia di entrare sempre più pienamente in questo mistero di amore e fiducia.

Guardare la croce significa lasciare che le nostre priorità, le nostre scelte e le nostre azioni siano messe alla prova. Significa interrogarci sulla nostra sensibilità verso coloro che sperimentano la difficoltà. Il nostro cuore verso cosa è polarizzato? Gesù Cristo continua ad essere una fonte di gioia e di lode nel nostro cuore, o le priorità e preoccupazioni del nostro cuore ci fanno vergognare di guardare ai peccatori, agli ultimi e ai dimenticati?
__________

O Atë, gjithcka u krye , në duart tuaja po e dorëzoj shpirtin tim !

Jezusi, Biri i njëgjejshëmi Atit, ai që na tha se edhe ne jemi bij dhe bija të Atit, i është lutur gjithë jetës së tij që të bëhet vullneti i Atit. Tani, ndërsa ai është i varur në kryq në fund të jetës së tij, ai mund të thotë se gjithçka është kryer dhe ai mund ta dorëzojë vetveten plotësisht, me besim të plotë, në duart e Atit.

Kjo është një ditë përkushtimi për ne të krishterët, teksa ne përpiqemi të jemi të pranishëm në këtë ngjarje të madhe me gjithë intensitetin e saj. Qengji i panjollë është sakrifikuar, tradhtuar dhe braktisur nga miqtë e tij më të ngushtë, pasi udhëheqësit fetarë sjellin akuza të rreme kundër tij para autoritetit pagan për ta eliminuar atë.

Ai e sheh duke  qëndruar me dinjitet të vërtetë dhe, edhe pse i braktisur nga të gjithë, ai duket aq i sigurt në praninë e Atit.

Megjithatë, ne mund të ndihemi të hutuar nga intensiteti I ketyre ngjarjeve te medha që po ndodhin  para syve tanë. E gjithë dhuna qe po ushtrohet mbi Te dhe e gjithë dashuria mund te duken të tepërta për ne, dhe ne mund të ndihemi të tërhequr për të veshtruar  diku tjetër.

Në këtë pikë, Papa Françesku na fton të shohim kryqin e Krishtit dhe të lejojmë vetveten që të sfidoheminga thirrja e tij të fundit.

Ai vdiq duke thirrurme dashuri për secilin prej nesh: të rinj e të moshuar, të shenjtë e mëkatarë, për njerëzit e kohës së tij dhe për ne. Ne jemi shpëtuar nga kryqi i tij dhe askush nuk mund ta shtypë gëzimin e Ungjillit; askush, në çfarëdo situate, nuk është larg shikimit të mëshirshëm të Atit.

Duke e parë Jezusin në kryq dhe duke dëgjuar fjalët e tij të fundit, unë e lë zemrën time të preket nga thellësia e dashurisë së tij për mua dhe për të gjithë, një dashuri që e bëri atë të jepte plotësisht veten për ne. E kuptoj se kjo dashuri e madhe u bazua në besimin e tij tek Ati. Dhe unë kërkoj që hiri të futet gjithnjë e më shumë në këtë mister dashurie dhe besimi.

Duke parë kryqin do të thotë të lejojmë që prioritetet, zgjedhjet dhe veprimet tona të sfidohen. Kjo do të thotë të pyesim veten për ndjeshmërinë tonë ndaj atyre që përjetojnë vështirësi. Ku është e përqendruar zemra jonë? A vazhdon të jetë Jezu Krishti një burim gëzimi dhe lavdërimi në zemrën tonë, apo përparësitë dhe shqetësimet e tij na bëjnë të turpërohemi të shohim mëkatarët, të lënët të fundit dhe të harruarit?

‘This, then, is how you should pray…’ [13] Give us this day our daily bread… Take and eat, this is my body

Give us this day our bread … Take and eat, this is my body ( You will find the text in Italian and in Albanian at the bottom of the page)Take and eat, this is my body

In its solemn introduction to the events of the Last Supper, John’s gospel says that Jesus knew that his hour had come to depart out of this world to the Father; having loved his own who were in the world, he loved them to the end (13:1). This is the perspective of the events of this day, the supreme love Jesus had for his own, for me.

Instead of thinking of himself and his personal needs as he approached his departure from this world to the Father, he was concerned with how his friends would fare after his violent arrest and death. It was the night he prayed to the Father, not only for his apostles, but also for those who will believe in me through their word (Jn 17:20). Jesus himself is praying for us, for me.

The supreme sign of his loving us to the end is the gift of his own body and blood as our food and drink. This is what he did throughout his life, what he will do the next day on the Cross: he takes his life into his hands, lets it be broken and gives it to us saying, “Take, eat; this is my body…Drink of it, all of you, for this is my blood of the covenant, which is poured out for many for the forgiveness of sins”. (Mt 26: 27-28)

Loving others to the end is not easy, neither for us, nor for Jesus. In the Garden of Olives he admitted his soul was sorrowful unto death, and asked his closest friends to watch with him. He sweat blood, and needed to be comforted by an angel. Yet, he found the strength to entrust himself fully to his Father in these most personal words, “My Father, if it be possible, let this cup pass from me; nevertheless, not as I will, but as you will.”

This is the night of his betrayal, his arrest, his denial by one of his closest friends, a night of humiliation and torture by his gaolers.  May we be given the grace to accept his invitation to stay with him as he struggles to be faithful to his Father, our Father. May he give us the grace to enter more deeply in the mystery of his love for us, his brothers and sisters, to the end.

Below you will find a clip which may help you with your prayer. Panis Angelicus: King’s College, Cambridge

Dacci il nostro pane quotidiano…Prendete e mangiate, questo è il mio corpo

Nella sua introduzione solenne agli eventi dell’Ultima Cena, il Vangelo di Giovanni dice che Gesù sapendo che era giunta la sua ora di passare da questo mondo al Padre, dopo aver amato i suoi che erano nel mondo, li amò sino alla fine (Gv. 13,1). E’ questa la prospettiva degli eventi di questo giorno: il supremo amore che Gesù ha avuto per i suoi, per me.

Invece di pensare a se stesso e ai suoi bisogni, mentre si avvicinava la dipartita da questo mondo al Padre, Gesù era preoccupato di come sarebbe andata ai suoi amici dopo il suo arresto violento e la sua morte. Questa è la notte in cui pregò il Padre, non solo per i suoi apostoli, ma anche per coloro che crederanno in me attraverso la loro parola (Gv 17,20). Gesù stesso sta pregando per noi, per me.

Il segno supremo del suo amarci fino alla fine, fino al compimento, è il dono del suo corpo e del suo sangue come nostro cibo e bevanda. Questo è ciò che aveva fatto durante tutta la sua vita e che avrebbe fatto il giorno seguente sulla croce: prende la sua vita nelle sue mani, lascia che sia spezzata e la dà a noi dicendo: “Prendete, mangiate; questo è il mio corpo… Bevetene, tutti voi, perché questo è il mio sangue dell’alleanza, che è versato per  molti per il perdono dei peccati”. (Mt 26, 27-28)

Amare gli altri fino alla fine non è facile, né per noi, né per Gesù. Nell’Orto degli Ulivi ha ammesso che la sua anima era triste fino alla morte e ha chiesto ai suoi amici più intimi di vegliare con Lui. Ha sudato sangue e ha avuto bisogno di essere consolato da un angelo. Ma ha trovato la forza di affidarsi totalmente a suo Padre con queste parole, le sue più personali: “Padre mio, se possibile passi da me questo calice; tuttavia non la mia, ma la tua volontà.”

Questa è la notte in cui fu tradito, fu arrestato, negato da uno dei suoi amici più intimi, una notte di umiliazione e tortura da parte dei suoi carcerieri. Che possiamo ricevere la grazia di accettare il suo invito a stare con lui mentre lotta per rimanere fedele a suo Padre, a nostro Padre. Che Lui possa farci la grazia di entrare più profondamente nel mistero del suo amore per noi, suoi fratelli e sorelle, fino alla fine.
___________

Bukën tonë të përditshme, na and jep sot … Merrni dhe hani, ky është korpi im

Në prezantimin solemn të ngjarjeve të Darkës së Fundit, ungjilli i Gjonit thotë se: Jezusi duke and ditur if the erdhi koha të kalojë prej kësaj bote tek Ati, pasi i deshi të vetët, ata që ishin në botë, the deshi deri në pikën and fundit. (13: 1) . Ky është qëllimi i ngjarjeve të kësaj dite, dashuria and madhe që Jezusi and kishte për të vetët, për   mua.

Në vend që të mendonte për veten dhe nevojat and tij staff duke qënë if i afrohej kalimit të tij prej kësaj bote tek Ati, ai ishte i shqetësuar if you give t’ia bënin miqtë and tij pas arrestimit të tij të dhunshëm dhe vdekjes. Ishte born që iu lut Atit, jo vetëm për apostujt and tij , por edhe për të gjithë ata, që, për shkak të fjalës së tire, do të besojnë në mua. (Jn 17, 20) . Vetë Jezusi po lutet për ne, për mua.

Shenja më and madhe and dashurisë së tij deri në pikën and fundit është dhurata and trupit dhe and gjakut të tij si ushqim dhe pije për ne. Kjo është ajo që ai bëri gjatë gjithë jetës së tij, ajo që ai do të bëjë të nesërmen në Kryq: ai and vendos jetën and tij në duart and tij, and thyen dhe na and jep ne duke thënë: “Merrni, hani; ky është korpi im! … Pini prej tij, të gjithë, sepse ky është gjaku im, gjaku i Besëlidhjes, që do të derdhet për të gjithë në shpërblim të mëkateve “. (Mt 26: 27-28)

Të duash të tjerët deri në fund nuk është and lehtë, as për ne, as për Jezusin. Në Kopshtin and Ullinjëve ai pranoi se shpirti i tij ishte i trishtuar deri në vdekje   dhe u kërkoi miqëve të tij më të ngushtë që të rrinin zgjuar me të. Ai djersiste gjak dhe kishte nevojë të ngushëllohej nga një engjëll. Megjithatë, ai gjeti forcën që t’ia besojë plotësisht Atit të tij në këto fjalë: “O Atë, nëse do, largoje këtë kelk mundimesh prej meje! Veçse, le të bëhet, jo si dua unë, por vullnesa jote!”

Kjo është born and tradhëtisë së tij, arrestimit të tij, mohimit të tij nga një prej miqëve të tij më të ngushtë, një natë poshtërimi dhe torturimi nga rojtarët and tij. Le të na jepet hiri që të pranojmë ftesën and tij për të qëndruar me të ndërsa mundohet të jetë besnik ndaj Atit, Atit tonë. Le të na japë hir për të hyrë më në brendësi në misterin and dashurisë së tij për ne, vëllezërit dhe motrat and tij, deri në fund.

 

‘This, then, is how you should pray…’ [12] Mary, our mother, our sister, show unto us the blessed fruit of thy womb, Jesus

Mary, our mother, our sister, show unto us the blessed fruit of thy womb, Jesus. 

As we come to the end of our reflection on the Our Father, we find ourselves at the threshold of Holy Week, the most important and sacred moment of our year for us Christians. During these days we will see unfolding before us the revelation of who Jesus really was, the Son who trusts his Father fully even to the limits of suffering and death. The Father accepts this supreme sacrifice, raising him to a new life, a life without end.

And who better than Mary to guide us through these special days? She is one of us, with us calling God her Father. She is also our Mother, proclaimed by Jesus himself at the most dramatic moment of his life. She is the one who said, Let it be done to me according to your will, may your will be done. Now, after a lifetime striving to let that prayer be answered in her, we find her under the Cross, hearing her Son asking the Father to forgive his torturers, as they hurled their insults at him.

She had heard Jesus preach the coming of the kingdom of heaven. Now she holds his dead body in her hands, as they prepare him hurriedly for burial: what thoughts go through her head?

Mary is the favoured daughter of the Father, our sister, one of those described by Jesus himself as his family because they do the will of the Father. All her life she struggled to understand the words of the Angel, as her life turned out to be so full of difficulties and hard choices, from the birth in Bethlehem to the flight into Egypt, to the passion and horrible death of her beloved Son.

For Mary, as for us, praying that God’s will be done meant asking to be protected from evil, to be given strength in the time of temptation. We look at her under the Cross and admire her inner strength and her faithfulness to the promise made many years earlier.

In the words of the Salve Regina, we now ask her to show us the face of her beloved Son Jesus. She is the one who knew him best, the one closest to his heart. She will be our best companion as we look at Jesus living out his last days, preparing himself to make the supreme act of love and mercy for us sinners in full trust to his Father.

The Stabat Mater is a 13th-century Catholic hymn to Mary, one which portrays her suffering as Jesus’ mother during his crucifixion. It is considered to be one of the seven greatest Latin hymns of all time, usually attributed to Jacopone da Todi (1230-1306). It is based upon the prophecy of Simeon that a sword was to pierce the heart of Mary, and is also a prayer to the suffering mother to share and by strengthened by the passion of Jesus.

At the cross her station keeping, stood the mournful mother weeping, close to Jesus to the last
Through her heart, his sorrow sharing, all his bitter anguish bearing, now at length the sword had passed.
Oh how sad and sore distressed was that mother highly blessed, of the sole-begotten One!
Christ above in torment hangs; she beneath beholds the pangs of her dying glorious Son.
Is there one who would not weep, whelmed in miseries so deep Christ’s dear Mother to behold?
Can the human heart refrain from partaking in her pain, in that Mother’s pain untold?
For the sins of His own nation saw Him hang in desolation, all with bloody scourges rent.
Bruised, derided, cursed, defiled, she beheld her tender child, till His Spirit forth he sent.
O, thou Mother, fount of love, touch my spirit from above, make my heart with thine accord.
Make me feel as thou has felt; make my soul to glow and melt with the love of Christ our Lord.
Holy Mother, pierce me through; in my heart each wound renew of my Saviour crucified.
Let met share with thee his pain, who for all my sins was slain, who for me in torments died.
Let me mingle tears with thee, mourning Him Who mourned for me, all the days that I may live.
By the cross with thee to stay, there with thee to weep and pray, this I ask of thee to give.
Virgin, of all virgins blest, O refuse not my request: let me in thy weeping share
Let me, to my latest breath, in my body bear the death of that dying Son of thine.
Wounded with his every wound, steep my soul till it hath swooned in His very blood away.
Be to me, O Virgin, nigh, lest in flames I burn and die, in that awful judgment day.
Christ, when thou shalt call me hence, be Thy mother my defense, be Thy cross my victory.
While my body here decays, may my soul Thy goodness praise, safe in Paradise with Thee. Amen. 

Below you will find a clip which may help you with your prayer. Today’s choice is a Gregorian chant sequence ‘Stabat Mater’. Simply click on the image below to listen:

Maria, madre nostra, sorella nostra, mostraci il frutto benedetto del tuo seno Gesù

Nel giungere alla fine della nostra riflessione sul Padre Nostro, ci troviamo alle soglie della Settimana Santa, il momento dell’anno più importante e più sacro per noi cristiani. Durante questi giorni vedremo aprirsi davanti a noi  la rivelazione di chi era realmente Gesù, il Figlio che confida pienamente in suo Padre fino al massimo della sofferenza e della morte. Il Padre accoglie questo supremo sacrificio, innalzandolo a nuova vita, una vita senza fine.

E chi meglio di Maria può guidarci in questi giorni speciali? Lei è una di noi, che chiama insieme a noi Dio Padre. Lei è anche nostra Madre, come è stato proclamato da Gesù stesso nel momento più drammatico della sua vita. Lei è colei che ha detto: Accada di me secondo la tua parola, sia fatta la tua volontà.  Ora dopo una vita in cui si è sforzata di lasciare che quella preghiera trovasse risposta in lei, la troviamo sotto la croce ad ascoltare suo figlio che chiede al Padre di perdonare i suoi torturatori, proprio mentre loro gli scagliano contro i loro insulti.

Lei aveva udito Gesù predicare l’arrivo del regno dei cieli. Ora tiene sulle sue mani il suo corpo morto, mentre lo preparano per una frettolosa sepoltura: che pensieri attraversano la sua mente?

Maria è la figlia prediletta del Padre, nostra sorella, una di coloro che Gesù stesso ha descritto come appartenenti alla sua Famiglia perché fanno la volontà del Padre. Per tutta la sua vita lei ha lottato per comprendere le parole dell’angelo mentre la sua vita si rivelava piena di difficoltà e di scelte difficili, dalla natività a Betlemme alla fuga in Egitto, fino alla passione e alla morte atroce del suo amato figlio.

Per Maria, come per noi, pregare che sia fatta la volontà di Dio significa chiedere di essere protetti dal male, di ricevere forza nella tentazione. La guardiamo sotto la croce e ammiriamo la sua forza interiore e la sua fiducia nelle promesse che erano state fatte tanti anni prima.

Nelle parole della Salve Regina, ora le chiediamo di mostrarci il volto del suo amato figlio Gesù. Lei è la persona che lo ha conosciuto meglio, quella più vicina al suo cuore. Sarà la nostra migliore accompagnatrice mentre osserviamo Gesù che vive i suoi ultimi giorni, preparandosi a fare il supremo atto di amore e di misericordia per noi peccatori, nella piena fiducia in suo Padre.

Lo  Stabat Mater è un inno cattolico a Maria del XIII secolo, che la ritrae mentre sta soffrendo come madre di Gesù durante la sua crocefissione. E’ considerato uno dei sette inni latini più grandi di tutti i tempi, tradizionalmente attribuito a Iacopone da Todi (1230-1306). Si basa sulla profezia di Simeone che una spada trafiggerà il cuore di Maria ed è anche una preghiera alla madre sofferente di poter condividere ed essere rafforzati dalla passione di Gesù.   

La Madre addolorata stava  in lacrime presso la Croce mentre pendeva il Figlio.
E il suo animo gemente, contristato e dolente era trafitto da una spada.
Oh, quanto triste e afflitta fu la benedetta Madre dell’Unigenito!
Come si rattristava, si doleva la Pia Madre vedendo le pene del celebre Figlio!
Chi non piangerebbe al vedere la Madre di Cristo in tanto supplizio?
Chi non si rattristerebbe al contemplare la pia Madre dolente accanto al Figlio?
A causa dei peccati del suo popolo Ella vide Gesù nei tormenti, sottoposto ai flagelli.
Vide il suo dolce Figlio che moriva abbandonato mentre esalava lo spirito.
Oh, Madre, fonte d’amore, fammi provare lo stesso dolore perché possa piangere con te.
Fa’ che il mio cuore arda nell’amare Cristo Dio per fare cosa a lui gradita.
Santa Madre, fai questo: imprimi le piaghe del tuo Figlio crocifisso fortemente nel mio cuore.
Del tuo figlio ferito che si è degnato di patire per me, dividi con me le pene.
Fammi piangere intensamente con te, condividendo il dolore del Crocifisso, finché io vivrò.
Accanto alla Croce desidero stare con te, in tua compagnia, nel compianto.
O Vergine gloriosa fra le vergini non essere aspra con me, fammi piangere con te.
Fa’ che io porti la morte di Cristo, fammi avere parte alla sua passione e fammi ricordare delle sue piaghe.
Fa’ che sia ferito delle sue ferite, che mi inebri della Croce e del sangue del tuo Figlio.
Che io non sia bruciato dalle fiamme, che io sia, o Vergine, da te difeso nel giorno del giudizio.
Fa’ che io sia protetto dalla Croce, che io sia fortificato dalla morte di Cristo, consolato dalla grazia.
E quando il mio corpo morirà fa’ che all’anima sia data la gloria del Paradiso. Amen.
__________

Mari Nëna Jonë , Motra jonë, na e trego frytin e bekuar të barkut tënd Jezus

Ndersa i kemi shkuar  në fund reflektimit  mbi  lutjen “ Ati   Ynë “ , ne e gjejmë veten në prag të Javës së Shenjtë, momenti më i rëndësishëm dhe  më i shenjtë i vitit për ne të krishterët. Gjatë këtyre ditëve do të shohim tek shpallet zbulesa se kush ishte në të vërtetë  Jezusi, Biri që i beson Atit të tij plotësisht, edhe në kufijtë e vuajtjes dhe vdekjes. Ati e pranon këtë sakrificë supreme, duke e lartësuar  Atë në një jetë të re, një jetë pa fund.

Dhe kush tjetër më mirë se Maria mund të na udhëheqë në këto ditë të veçanta? Ajo është një prej nesh, që me ne është duke e thirrur Hyjin , Atin e saj . Ajo është gjithashtu nëna jonë, e shpallur nga vetë Jezusi në momentin më dramatik të jetës së Tij. Eshtë ajo që tha: “Le të bëhet mbi mua si është fjala jote, më ndodhtë sic the Ti”. Pas nje jete përpjekje për të kuptuar përgjigjen e lutjeve të Saj, e gjejmë poshte Kryqit, duke e dëgjuar Birin e saj, tek  i kërkon  Atit t’i falë torturuesit, për torturat dhe fyerjet e tyre.

Ajo kishte dëgjuar Jezusin që predikonte  ardhjen e mbretërisë së qiellit. Tani ajo mban trupin e Tij të vdekur në duart e saj, ndërsa e përgatisin me ngut për varrim: cilat janë mendimet që kalojnë nëpër kokën e saj?

Maria është bija e zgjedhur e Atit, motra jonë, sepse kështu i përshkruan Jezusi familjaret e Tij , te gjithe ata që bëjnë vullnetin e Atit. Gjatë gjithë jetës së saj luftoi për të kuptuar fjalët e Engjëllit, pasi jeta e saj doli të jetë kaq e mbushur me vështirësi dhe zgjedhje të vështira, që nga lindja në Betlehem , në udhëtimin në Egjipt, deri tek mundimi dhe vdekja e tmerrshme e Birit të saj të dashur.

Për Marinë, ashtu si për ne, duke u lutur që të bëhet vullneti i Hyjit nënkuptonte të lutesh për të qënë i mbrojtur nga e keqja, të të jepet forcë në momente tundimi. Ne e shohim atë nën Kryq dhe e admirojmë forcën e saj të brendshme dhe besnikërinë e saj ndaj premtimit të bërë shumë vite më parë.

Në fjalët e Të Falem Mbretëreshë, ne tani i kërkojmë asaj të na tregojë fytyrën e Birit të saj të dashur Jezus. Maria është ajo që E njohu më mirë, ajo që është më afër zemrës së tij. Ajo do të jetë shoqëruesja jonë më e mirë teksa shohim Jezusin, duke jetuar ditët e tij të fundit, duke u përgatitur për të bërë veprën madhështore të dashurisë dhe mëshirës për ne mëkatarët në besim të plotë tek Ati i Tij.

Stabat Mater është një himn katolik i shekullit të 13-të ndaj Marisë, që portretizon vuajtjen e saj si nëna e Jezusit gjatë kryqëzimit të tij. Konsiderohet të jetë një nga shtatë himnet më të mëdha latine të të gjitha kohërave, zakonisht i atribuuar Jacopone da Todi (1230-1306).Bazohet në profecinë e Simeonit, se një shpatë do të shporonte zemrën e Marisë dhe është gjithashtu një lutje për nënën që vuan për ta bashkëndarë dhe për ta përforcuar nga mundimi I Jezusit.

Rrinte Zoja tuj lotue, afër kryqit tuj shikue, Krishtin pezull kryqëzue.
Heshta zemrën prej trishtimit, prej ezgjetit, prej idhnimit, Zojës përshkue ia kishte shqimit.
Oh sa n’vaj e sa n’ankim, qe n’atë çast pa pasë nji gëzim, Nana Krishtit me hyjrim.
Qante dneste e dhimshmja nanë, mundue Krishtin për gjithë anë, Pa muj kush nji ndihmë m’ia dhanë.
Tuj kqyrë nanën e tenzot, afër Krishtit me varrë plot, S’asht njeri që nuk derdh lot.
Kush sheh zojën n’atë ezgjet, gati dekun për djalë t’vet, Pa dnesue, jo, nuk jet.
Mëkatet tona me i resitë, e pa Krishtin krejt molitë, Prej së rrahnash t’ asaj ditë.
N’mal t’ kalvarit kur e lëshoi, vetën kryq, e kur mbaroi, Krishtin pau e dhimshmja Zojë.
Deh ti nana më dashni, dhimbjen tande ban ta ndijë, Sa t’jetoj m’këtë shekull t’zi.
Tuj tu lutë gjithmonë po shkoj, ban që Krishtin ta adhroj, Hirin tand kurrë mos ta lëshoj.
Nana e dashtun, të lus pa pra Varrët  e t’ Birit  tand pa da, Gjurma në zemër me m’i ba.
Ti pjestar m’ban për gjithmonë, n’atë mundim që për faj tonë, Hoq mbi kryq shëlbuesi jonë.
Afër krygj’s t’birit tenzot, ban, o Zojë me derdhun lot, Der’ sa t’kemi jetë e mot.
Afër kryqit tuj gjimue, Afer tejet tuj lotue. Kish të kjaj unë pa pushue.
O Zojë Virgjin, Nanë e d’lirë, Lute Zotin të ketë mëshirë: Ti shelbim prej si na nxier.

‘This, then, is how you should pray…’ [11] “…deliver us from evil”

Our Father… deliver us from evil (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

Deliver us from evil

As our last petition Jesus invites us to ask God to deliver us from evil: we have already asked to be forgiven our sins, and not to be led into temptation; now we pray to be delivered from evil. This emphasis reminds us that the struggle with the evil that inhabits us and our world is a serious one, for we find ourselves pitted against what we often feel is much bigger and powerful than us. Yet this prayer reassures us that we can always turn trustingly to our loving Father and seek his protection.

Some authors believe Jesus is here referring to something that is massively evil, the evil we want God to deliver us from above all: some translations even choose to personify the evil, asking to be delivered from the Evil One.

Perhaps Jesus is suggesting we ask God to deliver from the evil of a hard, corrupted heart. Jesus, who was always very friendly and understanding with sinners, showed himself unusually hard with hypocrites, those who considered themselves good but whose heart was hardened: unlike sinners, they did not even notice the malice of their actions and felt no need to ask for forgiveness.

This is the evil we need to ask God to deliver us from, what Pope Francis calls the corrupt heart, a heart that believes it does not need forgiveness, one that does not know humility.  For it is “from within, out of the heart of man, [that] come evil thoughts, sexual immorality, theft, murder, adultery, coveting, wickedness, deceit, sensuality, envy, slander, pride, foolishness. All these evil things come from within, and they defile a person.” (Mk 7:21-23) Jesus compared such persons to whitewashed sepulchres: beautiful outside but inside full of corruption and rot.

At this point we do well to recall that the whole prayer is said in the plural, so that this last petition also opens our hearts to the massive presence of evil around us, under so many forms. The scale of human suffering we witness can often feel utterly overwhelming.

When we feel we cannot take any more the suffering of the people of Syria, the wretchedness of the victims of hurricanes and earthquakes, the pain caused by cancer or dementia, the abuse of children and women everywhere, then we know we can turn to God and ask him to deliver humankind – all of us – from evil.

And when we say, Deliver us from evil, there remains nothing further which ought to be asked. When we have once asked for God’s protection against evil, and have obtained it, then against everything which the devil and the world work against us we stand secure and safe. For what fear is there in this life, to the man whose guardian in this life is God? (St Cyprian of Carthage, 3rd century North African bishop, On Prayer)

With each post you will find a clip which may help you with your prayer. Today’s choice is a beautiful ‘Our Father (Baba Yetu)’ sung by the Sowetu Gospel choir against the backdrop of a run-through of the online game called ‘Civilisation’ which shows us the great advancements and also the pitfalls of humankind across the centuries. Simply click on the image below to listen:

Padre Nostro… liberaci dal male

Come ultima supplica Gesù ci invita a chiedere a Dio di liberarci dal male: abbiamo già chiesto di essere perdonati dai nostri peccati e di non essere indotti in tentazione; ora preghiamo di essere liberati dal male. Questa enfasi ci ricorda che la lotta contro il male che abita dentro di noi e nel mondo è una faccenda seria, dal momento che ci ritroviamo contrapposti a qualcosa che spesso sentiamo essere molto più grande e forte di noi. Ma questa preghiera ci rassicura che possiamo sempre rivolgerci con fiducia al Padre che ci ama e invocare la sua protezione.

Alcuni autori credono che qui Gesù si riferisca a qualcosa che è radicalmente male, il male da cui vogliamo che Dio ci liberi sopra ogni altro: qualche traduzione sceglie anche di personificare il male, chiedendo di essere liberati dal Maligno.

Forse Gesù ci sta suggerendo di chiedere a Dio di liberarci dal male di un cuore duro, corrotto. Gesù, che era sempre molto amichevole e comprensivo con i peccatori, si mostrò stranamente duro con gli ipocriti, con coloro che si consideravano buoni, ma il cui cuore era indurito: diversamente dai peccatori, non si accorgevano nemmeno della malvagità delle loro azioni e non sentivano alcun bisogno di chiedere perdono.

Questo è il male da cui abbiamo bisogno di chiedere a Dio di liberarci, ciò che Papa Francesco chiama il cuore corrotto, un cuore che crede di non aver bisogno di perdono, che non conosce l’umiltà. Perché  Dal di dentro infatti, cioè dal cuore degli uomini, escono le intenzioni cattive: fornicazioni, furti, omicidi, adultèri, cupidigie, malvagità, inganno, impudicizia, invidia, calunnia, superbia, stoltezza. Tutte queste cose cattive vengono fuori dal di dentro e contaminano l’uomo” (Mc 7,21-23). Gesù ha paragonato questo tipo di persona ad un sepolcro imbiancato: bello fuori ma dentro pieno di marciume e di putrefazione.

A questo punto facciamo bene a ricordare che l’intera preghiera è proclamata al plurale, cosicché anche l’ultima supplica apre il nostro cuore alla massiccia presenza del male che ci circonda in molte forme diverse. La gamma delle sofferenze umane di cui siamo testimoni può spesso essere totalmente  opprimente.

Quando sentiamo che non possiamo più sopportare la sofferenza del popolo siriano, la miseria delle vittime degli uragani e dei terremoti, il dolore provocato dal cancro o dalla demenza, abusi ovunque su donne e bambini, sappiamo che possiamo rivolgerci a Dio e chiedergli di liberare l’umanità– tutti noi – dal male.

E quando diciamo “Liberaci dal male”, non c’è nient’altro che abbiamo bisogno di chiedere. Una volta che abbiamo chiesto la protezione di Dio contro il male e l’abbiamo ottenuta, allora siamo al sicuro e in salvo da qualunque cosa che il diavolo e il mondo operi contro di noi. Perché in questa vita cosa ha da temere l’uomo, il cui custode in questa vita è Dio? (San Cipriano di Cartagine, vescovo nordafricano del terzo secolo, Sulla preghiera)
_______

Ati Ynë…. Na liro nga i keqi

Si  lutje të  fundit, Jezusi na fton që t’i kërkojmë Hyjit që të na lirojë nga e keqja: Deri tani kemi kërkuar që të na falen mëkatet tona dhe të mos biem në tundim; tani lutemi që të lirohemi nga e keqja. Kjo shprehje na kujton se lufta me të keqen që banon në ne dhe në botën tonë ,është serioze, ku shpesh e gjejmë veten tonë përballë,dickaje që e ndjejmë  më te madhe dhe më e fuqishme se ne. Megjithatë, kjo lutje na siguron që gjithmonë mund të kthehemi me besim te plote  tek Ati ynë i dashur dhe të kërkojmë mbrojtjen e Tij.

Disa autorë besojnë se Jezusi është këtu për t’iu referuar diçkaje që është masivisht e keqe, e keqja që mbi të gjitha  duam që Hyji të na liroje : disa përkthime madje zgjedhin të përsonifikojnë të keqen, duke kërkuar për t’u liruar nga Djalli.

Ndoshta Jezusi po sugjeron që t’i kërkojmë Hyjit që të na shpëtojë nga e keqja e një zemre të ngurtë dhe të korruptuar. Jezusi, i cili gjithmonë ishte shumë miqësor dhe i kuptueshëm me mëkatarët, tregoi veten si rrallëhere të vështirë me hipokritët, ata që e konsideronin veten të mirë, por zemra e të cilëve ishte e ngurtësuar: ndryshe nga mëkatarët, ata as nuk e vërenin ligësinë e veprimeve të tyre dhe nuk ndjenin nevojën për të kërkuar falje.

Kjo është e keqja për të cilën ne duhet t’i kërkojmë Hyjit për të na çliruar është ajo e keqe  , që Papa Françesku e quan zemrën  e korruptuar, një zemër që beson se nuk ka nevojë për falje, një zemër që nuk e njeh përulësinë. Sepse “nga brenda, nga zemra e njeriut, vijnë mendime të këqija, imoraliteti seksual, vjedhje, vrasje, kurorëshkelje, lakmim, ligësi, mashtrim, pafytyrësi, smirë, shpifje, krenari, marrëzi. Të gjitha këto gjëra të liga vijnë nga brenda dhe e ndotin një person. »(Mk 7, 21-23) Jezusi i krahasoi këta persona me varret e zbukuruara me të bardha: bukur jashtë, por brenda plot korrupsion dhe  kalbësira.

Në këtë pikë bëjmë mirë të kujtojmë se gjithë lutja është thënë në një shumëllojshmëri, kështu që kjo kërkesë e fundit gjithashtu ti hapi zemrat tona duke kuptuar  praninë masive të së keqes rreth nesh, në forma kaq të shumta. Shkalla e vuajtjes njerëzore që ne shpesh përjetojmë mund të jetë krejtësisht dërrmuese .

Kur ndihemi se nuk mund të durojmë më shumë vuajtjet e njerëzve të Sirisë, mjerimin e viktimave të uraganëve dhe tërmeteve, dhimbjen e shkaktuar nga kanceri ose dementia, abuzimi i fëmijëve dhe grave kudo, atëherë ne e dimë se mund t’i drejtohemi Hyjit dhe të kërkojmë nga ai që të lirojë njerëzimin – të gjithë ne – nga i keqi..

Dhe kur themi: “Na liro nga i keqi”, nuk mbetet asgjë tjetër që duhet të kërkohet.  Kur një herë kemi kërkuar mbrojtjen e Zotit nga e keqja dhe e kemi fituar atë, atëherë përballë gjithçkaje që djalli dhe bota punojnë kundër nesh, qëndrojmë të sigurt dhe të mbrojtur . Çfarë frikë mund të këtë  në jetë, tek njeriu kujdestari i të cilit është Hyji ? (Shën Cipriani i Kartagjenës,( Ipëshkev i Afrikës së Veriut në shekullin e III-të), mbi lutjen)