Pierre who? – [5] A great heart open to God and others

(Traduzione in italiano ed albanese in fondo alla pagina)
[5] A great heart open to God and others

When Ignatius was asked whom he considered the best giver of the Spiritual Exercises, he replied that ‘the first place’ belonged to Favre. And when Ignatius left Paris to visit his homeland in 1535,  ‘Master Favre’ remained as the small group’s ‘elder brother’ overseeing their welfare and growth.

Yet, all his life he struggled with his character and he expresses his eternal gratitude for meeting Ignatius who helped him pacify his spirit: Then followed a life in common in which we two shared the same room, the same table, and the same purse. As time passed, he became my master in spiritual things and gave me a method of raising myself to a knowledge of the divine will and of myself…Firstly he gave me an understanding of my conscience and of the temptations and scruples I had had for so long without either understanding them or seeing the way by which I would be able to get peace.  The scruples were over the fear that over a long period I had not properly confessed my sins, which gave me so much anxiety that to get a remedy I would gladly have gone to a desert to eat herbs and roots forever. The temptations that I experienced at that time were over evil and foul carnal images suggested by the spirit of fornication. (Memoriale, 8-10)

It was to be a lifelong struggle with his depressive streak, which he called ‘my familiar cross’. In these moody moments too he was able to find God and feel grateful: On that same day I rejoiced somewhat at seeing myself so naked and destitute in spirit that the Blessed Virgin Mary might well have pity and compassion on me at the sight of my miserable state. (Memoriale, 238)

Yet, more than 30 years after Favre’s death, Simon Rodrigues, a Portuguese member of the first band of Jesuits, recalls,  ‘he had the most charming gentleness and grace that I ever saw in my life for dealing and conversing with people… With his modesty and charm he won for God the hearts of those he dealt with…in whatever subject and without disturbing anyone he found material for thinking and talking about God.’

The source of his gentleness was his ability to live at all times in intimacy with God. May my most intimate self, and above all my heart, be surrendered to Christ who has entered into me, and may he occupy the centre of my heart.

St Peter Favre, help us live constantly in the presence of God and find peace even in our weaknesses.

Interested in reading more about St Pierre Favre?
In a previous post, I provided links to the Memoriale and further reading. You may wish to view them here.
______________________

Un cuore grande aperto a Dio e agli altri

Quando chiesero ad Ignazio chi considerasse il migliore nel dare gli Esercizi Spirituali, egli rispose che il  ‘primo posto’ apparteneva a Favre. E quando Ignazio lasciò Parigi per far visita alla sua terra natale  nel 1535,  ‘Maestro Favre’ rimase come ‘fratello maggiore’ del piccolo gruppo, vegliando sul loro benessere e la loro crescita.

Tuttavia, per tutta la sua vita egli lottò con il suo carattere ed espresse la sua eterna gratitudine per aver conosciuto Ignazio che lo aveva aiutato a pacificare il suo spirito: Poi seguì una vita in comune in cui condividevamo la stessa stanza, la stessa tavola e lo stesso scopo. Col passare del tempo, egli divenne il mio maestro nelle cose spirituali e mi fornì un metodo per progredire nella conoscenza della volontà di Dio e di me stesso… Per prima cosa mi  donò una comprensione della mia coscienza e delle tentazioni e degli scrupoli che avevo avuto per tanto tempo senza nemmeno capirli, o cercare il modo con cui trovare pace.  Gli scrupoli riguardavano la paura che per lungo periodo io non avessi confessato correttamente i miei peccati, cosa che mi provocava così tanta ansia che per trovare un rimedio sarei andato con gioia nel deserto a mangiare erbe e radici per sempre. Le tentazioni che sperimentavo in quel periodo erano maligne e oscene immagini carnali suggerite dallo spirito di fornicazione. (Memoriale, 8-10)

Ha dovuto lottare tutta la vita con la sua vena depressiva, che chiamava ‘la mia croce familiare’. Anche in quei momenti di malumore, però, era capace di trovare Dio e di sentirsi grato: Quello stesso giorno mi rallegrai alquanto nel vedermi così nudo e indigente nello spirito, che la Vergine Maria Benedetta avrebbe di certo avuto pietà e compassione di me nel vedermi in quel miserabile stato. (Memoriale, 238)

Tuttavia, più di 30 anni dopo la morte di Favre, Simon Rodrigues, un membro portoghese del primo gruppo dei Gesuiti ricorda:  ‘possedeva la più affascinante gentilezza e grazia che avessi mai visto in vita mia nel trattare e conversare con le persone… Con la sua modestia e il suo fascino conquistava per Dio il cuore di coloro con cui aveva a che fare… in qualunque argomento e senza turbare nessuno trovava materiale per riflettere e parlare di Dio.’

La fonte della sua dolcezza era la sua capacità di vivere ogni situazione in intimità con Dio. Possa il mio io più profondo e soprattutto il mio cuore abbandonarsi a Cristo che è entrato in me e possa Egli occupare il centro del mio cuore.

S Pietro Favre, aiutaci a vivere costantemente alla presenza di Dio e a trovare pace anche nella nostra debolezza.
____________________

Një zemër e madhe e hapur ndaj Hyjit dhe të tjerëve!

Kur Injaci u pyet se ke do te  konsideronte mesuesin më te mirë te Ushtrimeve Shpirtërore, ai u përgjigj se ‘vendi i parë’ i përkiste Favre-s. Pasi  Ignaci u largua nga Parisi për të vizituar atdheun e tij në vitin 1535, ‘Master Favre’ u vu ne krye te grupit  te vogël , duke u kujdesur  si  vëlla i madh per mbarvajtjen dhe rritjen e tij.

Megjithatë, gjatë gjithë jetës së tij luftoi me karakterin e tij dhe shprehu mirënjohjen e tij të përjetshme për ta takuar Ignacin, i cili e ndihmnte ate per të qetësuar shpirtin e tij:  “ Pastaj ndoqem një jetë të përbashkët ku të dy ndanim të njëjtën dhomë, të njëjtën tryezë dhe të njëjtën çantë. Me kalimin e kohës, ai u bë udherrefyesi  im  në gjërat shpirtërore dhe më dha një metodë për të ngritur veten ne menyre qe te njoh vullnetin  Hyjnor dhe vetveten … Së pari më dha një kuptim të ndërgjegjes sime,  të tundimeve dhe skrupujve që kisha pasur për aq kohë pa e kuptuar apo duke parë mënyrën me të cilën do të mund të arrija paqen. Skrupujt  ishin mbi frikën se për një periudhë të gjatë unë nuk kisha rrëfyer siç duhet mëkatet e mia, të cilat më dhanë aq ankth se qe për të marrë një ilaç qetesues unë me kënaqësi do të kisha shkuar në një shkretëtirë për të ngrënë barishte dhe rrënjë përgjithmonë. Tundimet që unë përjetova në atë kohë ishin mbi imazhet e liga dhe të shëmtuara të mishit të sugjeruar nga shpirti i kurvërisë”. (Memoriale, 8-10)

Duhej luftonte gjate gjithe jetes me stilin e tij depresiv, të cilin ai e quajti si  ‘kryqi im i njohur’. Edhe në momente te humorit te keq ai mundi të gjente Zotin dhe të ndjehej mirënjohës: “ Edhe ne aso  ditësh gëzoja disi, duke parë veten aq të zhveshur dhe aq varfanjak ,por te  perfshire në ate frymë dhe shpirt dhembshurie e meshire që Virgjëresha e Bekuar kishte për mua ne ate gjendje te mjeruar timen “. (Memoriale, 238)

Megjithatë, më shumë se 30 vjet pas vdekjes së Favres, Simon Rodrigues, një anëtar portugez i grupit të parë të jezuitëve, kujton: «Ai kishte zemërbutësinë  dhe hirin më magjepes që kam parë ndonjëherë në jetën time për t’u marrë me njerëz dhe për të biseduar me ata… Me atë modesti dhe hijeshi ai fitoi për Zotin  zemrat e atyre me të cilët ai kishte te bente  … në çfarëdo situate  dhe pa shqetësuar askënd ai gjente gjithmone  mundesi  për të menduar e për të folur për Zotin ‘.

Burimi i butësisë së tij ishte tek aftësia e tij për të jetuar në çdo kohë në intimitet me Hyjin. Krejt intimiteti dhe krejt thellesia e zemres sime le te  dorëzohet tek Krishti i cili ka hyrë në mua dhe mund të zërë qendren e zemrës sime.

Shën Pjerr Favre, na ndihmo të jetojmë vazhdimisht në prani të Hyjit dhe të gjejmë paqe edhe në dobësitë tona.

Advertisements

Pierre who? – [4] Pierre Favre, builder of bridges based on love and esteem

(Traduzione in italiano ed albanese in fondo alla pagina)
4. Pierre Favre, builder of bridges based on love and esteem

Diego Lainez, one of the first Jesuits and the one to succeed Ignatius as General of the Jesuits,  once asked Favre for help on how to deal with ‘heretics’, ie Protestants. Favre had spent many years in Germany and he was known for his good relations with Protestants, who in turn held him in high esteem.

His advice is very relevant to our own own times, which often feel as turbulent as the 16th century. We seem to believe that the best way to solve differences is to build walls that keep the others far from us, to emphasise the differences between us and to generalise bad experiences to show that we can never live together, or rather that the others are unable to live with us.

Pierre Favre’s attitude is completely different: the only starting point is love, in deed and truth. Tolerance is not enough: he speaks of having a real esteem for the others.  Only then can a real conversation take place, to the benefit of all. Arguments about ideas only serve to destroy any goodwill.

Remember, if we want to be of help to them [converts to Protestantism] we must be careful to regard them with love, to love them in deed and in truth, and to banish from our own souls any thought that might lessen our love and esteem for them. We have to win their good will so that they will love us and readily confide in us. This can be done by speaking familiarly with them on subjects about which we agree, and by avoiding points of discussion that might give rise to argument: for argument usually ends in one side lording it over the other.

Pierre Favre’s natural sensitivity convinced him that the best starting point is the heart, and not the head.  Beyond different ideas and customs, in the heart of every honest person there is the quest for living well and doing good, and sharing on this level is the most effective approach.

Neither should we act towards the Lutherans as though they were pagans, but rather address ourselves to a man’s will, to his heart, as a means of approaching with prudence matters of faith… The man who can speak with the heretics on a holy life, on virtue and prayer, will do far more good for them than those who, in the name of authority, set out to confound them by sheer weight of theological argument.

St Pierre Favre, pray for us and our world.

Take a look back at the world news highlights of 2018, as always dominated by news of conflict (click on the image to view the video) – what would St Pierre Favre tell us in the face of all of this? How would it change my heart?


__________________

Pietro Favre, un costruttore di ponti  fondati sulla stima e sull’amore

Diego Lainez, uno dei primi Gesuiti, e successore di Ignazio come Generale dei Gesuiti,  un giorno chiese a Favre un aiuto per capire come trattare con  gli ‘eretici’, cioè i Protestanti. Favre aveva trascorso molti anni in Germania ed era conosciuto per le sue buone relazioni con i Protestanti, che a loro volta lo tenevano in alta stima.

Il suo consiglio è molto pertinente anche per la nostra epoca, che spesso sentiamo altrettanto turbolenta del sedicesimo secolo. Epoca in cui sembra che il modo migliore di risolvere le differenze sia costruire mura che tengano gli altri lontani da noi, enfatizzando le differenze e generalizzando le esperienze negative, per far credere che non potremo mai convivere, o meglio che gli altri non siano capaci di vivere con noi.

L’atteggiamento di Pietro Favre è completamente diverso: l’unico punto da cui partire è l’amore nei fatti e nella verità. La tolleranza non è sufficiente: egli parla di avere una stima reale per gli altri. Solo allora può aver luogo un vero dialogo, a beneficio di tutti. Le discussioni riguardo le idee servono solo a distruggere ogni benevolenza.

Ricordate, se vogliamo essere di aiuto per loro, [i convertiti  al Protestantesimo] dobbiamo essere attenti a considerarli con amore, ad amarli nei fatti e nella verità e a bandire dalle nostre anime ogni pensiero che possa sminuire il nostro amore e la nostra stima per loro. Dobbiamo conquistare la loro benevolenza, in modo che essi ci amino e si fidino prontamente di noi. Ciò può essere fatto parlando familiarmente con loro di argomenti su cui siamo d’accordo ed evitando i punti di discussione che potrebbero sollevare discussioni: dal momento che le discussioni di solito finiscono in una parte che domina sull’altra.

La sensibilità naturale di Pietro Favre lo persuadeva che il miglior punto di partenza sia il cuore e non la testa. Oltre le idee e le abitudini diverse, nel cuore di ogni persona onesta c’è la ricerca di vivere bene e fare il bene: condividere a questo livello è l’approccio più efficace.

Non dobbiamo comportarci con i Luterani come se fossero pagani, ma piuttosto rivolgerci al desiderio dell’uomo, al suo cuore, come mezzo per avvicinarsi con prudenza alle questioni di fede… L’uomo che può parlare con gli eretici di una vita santa, di virtù e preghiera potrà fare loro di gran lunga più bene di coloro che, in nome dell’autorità, intendono confonderli con il puro peso delle discussioni teologiche.

Pietro Favre, prega per noi e per il nostro mondo.
_____________________

Pierre Favre, ndërtues i urave bazuar në dashuri dhe respekt

Diego Lainez, një prej Jezuitëve të Parë dhe ai që e arriti Injacin si Gjeneral të Jezuitëve, dikur i kërkoi Favre-s per ta ndihmuar per tu marre  me “heretikët”, pra Protestantët. Favre kishte kaluar shumë vite në Gjermani dhe ai ishte i njohur për marrëdhëniet e tij të mira me protestantët, gje qe I dha atij nje respekt te vecante

Këshilla e tij është shumë e rëndësishme edhe për kohët tona, të cilat shpesh paraqesin  turbullime  sa në shekullin e 16-të. Ne shpesh, duket se besojmë se mënyra më e mirë për të zgjidhur dallimet është ndërtimi i mureve duke i mbajtur të tjerët larg prej nesh, për të theksuar dallimet midis nesh dhe për të përgjithësuar përvojat e këqija dhe për të treguar se ne kurrë nuk mund të jetojmë së bashku, ose duke menduar se të tjerët nuk meritojne për të jetuar me ne.

Qëndrimi i Pierre Favre është krejtësisht i ndryshëm: pika e vetme e fillimit është dashuria, vepra dhe e vërteta. Toleranca nuk mjafton: ai flet për një nderim të vërtetë për të tjerët. Vetëm atëherë mund të bëhet një bisedë e vërtetë, në dobi të të gjithëve. Argumentet rreth ideve shërbejnë vetëm për të shkatërruar çdo vullnet të mirë.

Mos harroni, nëse duam të ndihmojmë ata ,qe do te thote (të konvertuarit në protestantizëm), duhet të jemi të kujdesshëm t’i konsiderojmë ata me dashuri, t’i duam ata me  vepra dhe në të vërtetën dhe të flakim nga shpirtrat tanë çdo mendim që mund të pakësojë dashurinë tonë dhe respektin për ta. Duhet ta fitojmë vullnetin e tyre të mirë, që ata të na duan dhe të na besojnë lehtë. Kjo mund të bëhet duke folur në mënyrë familjare me ta në tema për të cilat pajtohemi dhe duke shmangur pikat e diskutimit që mund të shkaktojnë argumente: sepse argumenti zakonisht përfundon në njërën anë duke e vleresuar  atë mbi tjetrën.

Ndjeshmëria natyrore e Pierre Favre e ka bindur atë se pika më e mirë e fillimit është zemra dhe jo koka. Përtej ideve dhe zakoneve të ndryshme, në zemër të çdo personi të ndershëm ka kërkesë për të jetuar mirë dhe për të bërë mirë, dhe ndarja në këtë nivel është mënyra më efektive.

Nuk duhet të veprojmë ndaj Luterianeve  sikur të ishin paganë, por t’i drejtojme veten tone ,vullnetit të njeriut, zemrës së tij, si një mjet për t’iu afruar me maturi per ceshtjet e besimit …Ai njeri qe mund te flase me heretiket  mbi nje jete te shenjte , mbi virtytet dhe lutjen, do të bëjë shumë më tepër të mira për ata ,sesa te tjere që, në emër të autoritetit, kane qellim tu vene atyre peshën e dukshme të argumentit teologjik.

St Pierre Favre, lutu për ne dhe për botën tone !

Errata Corrige – “Pierre who? – [3] Pierre Favre, Contemplative in Action”

Errata Corrige – Resent with correct translation and apologies! – (Traduzione in italiano ed albanese in fondo alla pagina)
3. Pierre Favre, Contemplative in Action

On June 15th 1542, four years before his death, Pierre Favre starts writing his spiritual diary, which he called the Memoriale. It is written for his own eyes only, so that there is no effort to impress or edify anybody: in fact, it is often repetitive and somewhat boring.  But this is more than compensated by the glimpse it provides us of what goes on in the heart of this great apostle.

Reading the Memoriale, one might easily imagine Favre as a contemplative, living in some quiet monastery totally given to prayer. Yet we know how active he was, involved in some of the most intricate issues of 16th century Europe.

He is certainly a contemplative, but a contemplative in action, who saw his work as the best entry into prayer.  I then noted, indeed clearly perceived, that, by seeking God in good works through the spirit, one will more readily find him afterwards in prayer than if one had sought him first in prayer so as to find him subsequently in good works as is often done.  (Memoriale 126)

His prayer in turn reflects what lies in his great heart, an optimism built on his closeness to God. Thus, as he was travelling in a divided Germany he says he felt a great fervour as eight persons became present to me along with the desire to remember them vividly in order to pray for them without taking notice of their faults. They were the sovereign pontiff, the emperor, the king of France, the king of England, Luther, the Grand Turk, Bucer and Philip Melanchthon… I felt for them a certain kind of holy compassion accompanied by a good spirit. (Memoriale, 25)

The sufferings he witnessed on his travels become the subject matter of his prayer, which in turn spurred him to further action.  There came to my mind the manifold afflictions of men: their diseases, their sins and their obduracy, their moods of despair and their tears, disasters, famines, plagues, woes, and other trials… Then with great fervour and a totally new awareness, I wished and petitioned that I might at last be allowed to become the servant and the minister of Christ, who consoles, helps, delivers, heals, liberates, saves, enriches, and strengthens. I asked that I also, through him, might be enabled to come to the aid of many, to console them and free them from many ills, to deliver and strengthen them, to bring them light not in spiritual matters alone but also (if I may be allowed the boldness of presuming it in God) in a material way, together with whatever charity can do for the soul and body of any of my fellow men. (Memoriale, 151)

St Peter Favre, help us to bring our prayer and our activity ever closer, make us more able to see God present in all things.

Interested in reading more about St Pierre Favre?
In a previous post, I provided links to the Memoriale and further reading. You may wish to view them here.
________________________

Pietro Favre, Contemplativo nell Azione

Il 15 giugno del 1542, quattro anni prima della sua morte, Pietro Favre cominciò a scrivere il suo diario spirituale, che chiamò Memoriale. Era scritto solo per se stesso,  per cui non vi si trova nessuno sforzo per impressionare o edificare altri, anzi è spesso ripetitivo e in certo senso nioso. Ma ciò è più che compensato dallo sguardo che ci fornisce su ciò che si muove nel cuore di questo grande apostolo.

Leggendo il Memoriale, potremmo facilmente immaginarci  Favre come un contemplativo che vive in un tranquillo monastero, dedito interamente alla preghiera. Tuttavia sappiamo quanto egli fu attivo, coinvolto nelle vicende più complesse dell’Europa del 16o secolo.

Egli fu certamente un contemplativo, ma un contemplativo nell’azione, che vedeva il suo lavoro come il modo migliore di entrare in preghiera.  Io quindi notai, infatti percepii chiaramente, che cercando Dio nelle buone opere, per mezzo dello Spirito, lo si trova poi più prontamente nella preghiera, che se lo si fosse cercato prima nella preghiera per trovarlo poi nelle buone opere, come spesso avviene.  (Memoriale 126)

La sua preghiera, a sua volta, riflette ciò che era presente nel suo gran cuore: un ottimismo fondato sulla sua vicinanza a Dio. Quindi, mentre viaggiava in una Germania divisa dice: sentivo un grande fervore come se otto persone mi si facessero presenti insieme al desiderio di ricordarle vividamente, in modo che io pregassi per loro senza tener conto delle loro colpe. Erano il sovrano pontefice, l’imperatore, il re di Francia, il re d’Inghilterra, Lutero. Il Grande Turco, Bucer e Filippo Melantone… Sentii per loro una santa compassione accompagnata da uno spirito buono. (Memoriale, 25)

Le sofferenze di cui è stato testimone nei suoi viaggi diventano l’argomento della sua preghiera, che a sua volta lo sprona ulteriormente ad agire.  Là mi è venuta in mente la multiforme afflizione degli uomini: le loro malattie, i loro peccati e la loro ostinazione, la disperazione, le lacrime, i disastri, le carestie, la peste, dolori  e altre prove… Poi, con gran fervore e una consapevolezza del tutto nuova, ho desiderato e supplicato che infine mi fosse permesso di diventare servitore e ministro di Cristo che consola, aiuta, soccorre, guarisce libera, salva, arricchisce e rafforza. Chiesi che anche io, per mezzo di Lui, potessi essere reso capace di venire in aiuto di molti, di consolarli e liberarli da tanti mali, di soccorrerli e rafforzarli, di portar loro luce, non solo in campo spirituale, ma anche (se mi fosse permessa l’audacia di presumerlo in Dio) in modo materiale, insieme con ogni cosa che la carità può fare per l’anima e il corpo di ogni mio compagno umano. (Memoriale, 151)

S. Pietro Favre, ci aiuti sempre più ad avvicinare la nostra preghiera alle nostre attività e ci renda più capaci di vedere Dio presente in tutte le cose.
____________________

Pierre Favre, soditës në Veprim!

Më 15 qershor 1542, katër vjet para vdekjes së tij, Pierre Favre filloi të shkruajë ditarin e tij shpirtëror, të cilin e quajti Memoriale ( Përkujtimore). Është shkruar vetëm për sytë e tij, kështu që në këto shkrime  nuk ka asnjë përpjekje për të bërë përshtypje ose për të udhëzuar askënd: në fakt, shpesh mendimet përsëriten  duke qenë disi edhe të mërzitshme ,ndonjëhere . Por kjo pastaj  është më se e kompensuar me atë , paraqitje tëasaj se çfarë ndodh në zemrën e këtij apostulli të madh.

Duke lexuar Memoriale, mund të imagjinohet lehtë ,Favre si një soditës, duke jetuar në një manastir të qetë të dhënë tërësisht në lutje. Por nga ana tjetër ne e dimë se sa aktiv ishte ai dhe sa i përfshirë në ishte në disa nga çështjet më të ndërlikuara të Europës së shekullit të 16-të.

Ai është sigurisht një soditës, por një soditës në veprim, i cili e pa punën e tij si hyrjen  më të mirë në lutje. “ Pastaj vura re, – shkruan ai- me të vërtetë e perceptuar qartë, se, duke kërkuar Zotin  në vepra të mira nëpërmjet shpirtit, do ta kem  më lehtë ta gjej atë në lutje ,se sa duke e kerkuar me pare ne lutje e me pas per ta gjetur ate ne vepra te mira si shpesh behet “ .(Memoriale 126)

Lutja e tij nga ana tjetër pasqyron atë që qëndron në zemrën e tij të madhe, një optimizëm të ndërtuar mbi lidhjen e tij  ngushtesit me Hyjin. Kështu, ndërsa po udhëtonte në Gjermanine e  ndarë, ai thotë se ndiente një zjarr të madh, ndërsa tetë vetë u bënë të pranishëm, me kerkesen dhe  dëshirën për t’i kujtuar ata me lutje te devotshme , duke  u lutur për ta pa marrë parasysh gabimet e tyre. Ata ishin Prifti Sovran, Perandori, Mbreti i Francës, Mbreti i Anglisë, Luteri, Turk i Madh, Bucer dhe Philip Melanchthon …Ndjeva për ta një lloj dhembshurie të shenjtë të shoqëruar me nje shpirte te mire lutjeje . (Memoriale, 25)

Vuajtjet që ai përjetoi në udhëtimet e tij bëheshin shkaku  dhe arsyeja e lutjes së tij, duke e nxitur  atë për veprime të mëtejshme. Kaloja neper mend vuajtjet e shumta të njerëzve: sëmundjet e tyre, mëkatet  dhe stuhite e tyre, gjendjet e dëshpërimit si dhe lotët, fatkeqësitë, zitë, plagët, vuajtjet dhe sprovat e te  tjera … Pastaj, me zell të madh dhe me nje vetedije teresisht te re , dëshirova dhe kërkova që më në fund të lejohesha të bëhesha shërbëtori dhe ministri i Krishtit, i cili keshillon, ndihmon, jep, shëron, çliron, kursen, pasuron dhe forcon. Kërkova gjithashtu që unë, nëpërmjet Tij, të mund të bëhesha  ndihma e shumë vetave, t’i ngushëlloja dhe t’i nxirrja  nga shumë sëmundje, ti ndihmoja te lirohen dhe te marrin force , duke I ndihmuar  ata jo thjesht në çështjet shpirtërore, por gjithashtu (nëse do te jete e mundur  te perfitoj ate guxim ne Zotin) edhe në një mënyrë materiale, së bashku me cfaredo bamirësie që mund të bëjë për shpirtin dhe trupin e cilitdo prej bashkeudhetareve  të mi. (Memoriale, 151)

Shën Pjerre Favre, na ndihmo te bëjmë qe lutja dhe veprimet tona te jene ngushtesisht te lidhura ne menyre qe te shohim pranine e Hyjit ne te gjitha gjerat!

Pierre who? – [3] Pierre Favre, Contemplative in Action

(Traduzione in italiano ed albanese in fondo alla pagina)
3. Pierre Favre, Contemplative in Action

On June 15th 1542, four years before his death, Pierre Favre starts writing his spiritual diary, which he called the Memoriale. It is written for his own eyes only, so that there is no effort to impress or edify anybody: in fact, it is often repetitive and somewhat boring.  But this is more than compensated by the glimpse it provides us of what goes on in the heart of this great apostle.

Reading the Memoriale, one might easily imagine Favre as a contemplative, living in some quiet monastery totally given to prayer. Yet we know how active he was, involved in some of the most intricate issues of 16th century Europe.

He is certainly a contemplative, but a contemplative in action, who saw his work as the best entry into prayer.  I then noted, indeed clearly perceived, that, by seeking God in good works through the spirit, one will more readily find him afterwards in prayer than if one had sought him first in prayer so as to find him subsequently in good works as is often done.  (Memoriale 126)

His prayer in turn reflects what lies in his great heart, an optimism built on his closeness to God. Thus, as he was travelling in a divided Germany he says he felt a great fervour as eight persons became present to me along with the desire to remember them vividly in order to pray for them without taking notice of their faults. They were the sovereign pontiff, the emperor, the king of France, the king of England, Luther, the Grand Turk, Bucer and Philip Melanchthon… I felt for them a certain kind of holy compassion accompanied by a good spirit. (Memoriale, 25)

The sufferings he witnessed on his travels become the subject matter of his prayer, which in turn spurred him to further action.  There came to my mind the manifold afflictions of men: their diseases, their sins and their obduracy, their moods of despair and their tears, disasters, famines, plagues, woes, and other trials… Then with great fervour and a totally new awareness, I wished and petitioned that I might at last be allowed to become the servant and the minister of Christ, who consoles, helps, delivers, heals, liberates, saves, enriches, and strengthens. I asked that I also, through him, might be enabled to come to the aid of many, to console them and free them from many ills, to deliver and strengthen them, to bring them light not in spiritual matters alone but also (if I may be allowed the boldness of presuming it in God) in a material way, together with whatever charity can do for the soul and body of any of my fellow men. (Memoriale, 151)

St Peter Favre, help us to bring our prayer and our activity ever closer, make us more able to see God present in all things.

Interested in reading more about St Pierre Favre?
In a previous post, I provided links to the Memoriale and further reading. You may wish to view them here.
________________________

Pietro Favre, Contemplativo nell Azione

Il 15 giugno del 1542, quattro anni prima della sua morte, Pietro Favre cominciò a scrivere il suo diario spirituale, che chiamò Memoriale. Era scritto solo per se stesso,  per cui non vi si trova nessuno sforzo per impressionare o edificare altri, anzi è spesso ripetitivo e in certo senso nioso. Ma ciò è più che compensato dallo sguardo che ci fornisce su ciò che si muove nel cuore di questo grande apostolo.

Leggendo il Memoriale, potremmo facilmente immaginarci  Favre come un contemplativo che vive in un tranquillo monastero, dedito interamente alla preghiera. Tuttavia sappiamo quanto egli fu attivo, coinvolto nelle vicende più complesse dell’Europa del 16o secolo.

Egli fu certamente un contemplativo, ma un contemplativo nell’azione, che vedeva il suo lavoro come il modo migliore di entrare in preghiera.  Io quindi notai, infatti percepii chiaramente, che cercando Dio nelle buone opere, per mezzo dello Spirito, lo si trova poi più prontamente nella preghiera, che se lo si fosse cercato prima nella preghiera per trovarlo poi nelle buone opere, come spesso avviene.  (Memoriale 126)

La sua preghiera, a sua volta, riflette ciò che era presente nel suo gran cuore: un ottimismo fondato sulla sua vicinanza a Dio. Quindi, mentre viaggiava in una Germania divisa dice: sentivo un grande fervore come se otto persone mi si facessero presenti insieme al desiderio di ricordarle vividamente, in modo che io pregassi per loro senza tener conto delle loro colpe. Erano il sovrano pontefice, l’imperatore, il re di Francia, il re d’Inghilterra, Lutero. Il Grande Turco, Bucer e Filippo Melantone… Sentii per loro una santa compassione accompagnata da uno spirito buono. (Memoriale, 25)

Le sofferenze di cui è stato testimone nei suoi viaggi diventano l’argomento della sua preghiera, che a sua volta lo sprona ulteriormente ad agire.  Là mi è venuta in mente la multiforme afflizione degli uomini: le loro malattie, i loro peccati e la loro ostinazione, la disperazione, le lacrime, i disastri, le carestie, la peste, dolori  e altre prove… Poi, con gran fervore e una consapevolezza del tutto nuova, ho desiderato e supplicato che infine mi fosse permesso di diventare servitore e ministro di Cristo che consola, aiuta, soccorre, guarisce libera, salva, arricchisce e rafforza. Chiesi che anche io, per mezzo di Lui, potessi essere reso capace di venire in aiuto di molti, di consolarli e liberarli da tanti mali, di soccorrerli e rafforzarli, di portar loro luce, non solo in campo spirituale, ma anche (se mi fosse permessa l’audacia di presumerlo in Dio) in modo materiale, insieme con ogni cosa che la carità può fare per l’anima e il corpo di ogni mio compagno umano. (Memoriale, 151)

S. Pietro Favre, ci aiuti sempre più ad avvicinare la nostra preghiera alle nostre attività e ci renda più capaci di vedere Dio presente in tutte le cose.
____________________

Pierre Favre, soditës në Veprim!

Më 15 qershor 1542, katër vjet para vdekjes së tij, Pierre Favre filloi të shkruajë ditarin e tij shpirtëror, të cilin e quajti Memoriale ( Përkujtimore). Është shkruar vetëm për sytë e tij, kështu që në këto shkrime  nuk ka asnjë përpjekje për të bërë përshtypje ose për të udhëzuar askënd: në fakt, shpesh mendimet përsëriten  duke qenë disi edhe të mërzitshme ,ndonjëhere . Por kjo pastaj  është më se e kompensuar me atë , paraqitje tëasaj se çfarë ndodh në zemrën e këtij apostulli të madh.

Duke lexuar Memoriale, mund të imagjinohet lehtë ,Favre si një soditës, duke jetuar në një manastir të qetë të dhënë tërësisht në lutje. Por nga ana tjetër ne e dimë se sa aktiv ishte ai dhe sa i përfshirë në ishte në disa nga çështjet më të ndërlikuara të Europës së shekullit të 16-të.

Ai është sigurisht një soditës, por një soditës në veprim, i cili e pa punën e tij si hyrjen  më të mirë në lutje. “ Pastaj vura re, – shkruan ai- me të vërtetë e perceptuar qartë, se, duke kërkuar Zotin  në vepra të mira nëpërmjet shpirtit, do ta kem  më lehtë ta gjej atë në lutje ,se sa duke e kerkuar me pare ne lutje e me pas per ta gjetur ate ne vepra te mira si shpesh behet “ .(Memoriale 126)

Lutja e tij nga ana tjetër pasqyron atë që qëndron në zemrën e tij të madhe, një optimizëm të ndërtuar mbi lidhjen e tij  ngushtesit me Hyjin. Kështu, ndërsa po udhëtonte në Gjermanine e  ndarë, ai thotë se ndiente një zjarr të madh, ndërsa tetë vetë u bënë të pranishëm, me kerkesen dhe  dëshirën për t’i kujtuar ata me lutje te devotshme , duke  u lutur për ta pa marrë parasysh gabimet e tyre. Ata ishin Prifti Sovran, Perandori, Mbreti i Francës, Mbreti i Anglisë, Luteri, Turk i Madh, Bucer dhe Philip Melanchthon …Ndjeva për ta një lloj dhembshurie të shenjtë të shoqëruar me nje shpirte te mire lutjeje . (Memoriale, 25)

Vuajtjet që ai përjetoi në udhëtimet e tij bëheshin shkaku  dhe arsyeja e lutjes së tij, duke e nxitur  atë për veprime të mëtejshme. Kaloja neper mend vuajtjet e shumta të njerëzve: sëmundjet e tyre, mëkatet  dhe stuhite e tyre, gjendjet e dëshpërimit si dhe lotët, fatkeqësitë, zitë, plagët, vuajtjet dhe sprovat e te  tjera … Pastaj, me zell të madh dhe me nje vetedije teresisht te re , dëshirova dhe kërkova që më në fund të lejohesha të bëhesha shërbëtori dhe ministri i Krishtit, i cili keshillon, ndihmon, jep, shëron, çliron, kursen, pasuron dhe forcon. Kërkova gjithashtu që unë, nëpërmjet Tij, të mund të bëhesha  ndihma e shumë vetave, t’i ngushëlloja dhe t’i nxirrja  nga shumë sëmundje, ti ndihmoja te lirohen dhe te marrin force , duke I ndihmuar  ata jo thjesht në çështjet shpirtërore, por gjithashtu (nëse do te jete e mundur  te perfitoj ate guxim ne Zotin) edhe në një mënyrë materiale, së bashku me cfaredo bamirësie që mund të bëjë për shpirtin dhe trupin e cilitdo prej bashkeudhetareve  të mi. (Memoriale, 151)

Shën Pjerre Favre, na ndihmo te bëjmë qe lutja dhe veprimet tona te jene ngushtesisht te lidhura ne menyre qe te shohim pranine e Hyjit ne te gjitha gjerat!

Pierre who? – [2] St Pierre Favre, the quiet companion (1506 – 1546)

(Traduzione in italiano ed albanese in fondo alla pagina)
St Pierre Favre, the quiet companion (1506 – 1546)

“It seems he was born not to stay put anywhere”

St Pierre who? I wouldn’t be surprised if this were the reaction of most of the readers of this blog, for Pierre Favre is much less well known that his illustrious companions Ignatius of Loyola and Francis Xavier. The three shared a room in Paris during seven years before they went to Rome, together with another seven companions, to place themselves at the service of the Pope, and ultimately to found the Jesuit order.

Pierre Favre is considered as one of the co-founders of the Jesuits, certainly during the years in Paris, but also through his pioneering work as one of the first Jesuits.

His field of activity was Europe, then riven by wars, disease and above all religious differences  which put an end to the unity of the Catholic Church and saw the rise of Protestantism. He set off for Parma in June 1539, at the behest of the Pope, and died in Rome, at the young age of 40, on 2nd August 1546, nearly 10 years to the day before his great friend Ignatius.

Favre’s biographers estimate that during these seven years he travelled more than 7000 miles, or 12000 km, more than the distance between Rome and Tokyo. Mostly on foot, but sometimes on a mule or a horse, or by sea. It is difficult to imagine the stamina of our saint: no wonder he died at so young an age. When he died, Polanco, the then secretary of the Society of Jesus, said that, ‘It seems he was born not to stay put anywhere’.

Favre was so good at difficult tasks that he had always to move on, leaving behind what he had started, but always with much fruit. Those who had strings to pull with Ignatius did their best to have him. The Papal nuncio wanted him at the diet of Worms when the Emperor tried to reconcile Catholics and Protestants, the King of Portugal wanted him in Lisbon, the Pope in Germany and then at the Council of Trent. In practice this meant that he never spent more than a few months in the same place: only once did he stay at one place for more than a year.

Besides the physical effort that such travels must have entailed, there were also the demands made on his spirit. But, as he says in one of his letters to Ignatius, Our Lord knows the reason why I do not deserve to stay in one place for any length of time but am always being taken away at the moment when the harvest begins to peak. So far I can clearly see that this has been all for the best, so that not for anything in this life would I wish that I had not left Rome for Parma, or Parma for Germany. Nor will I ever regret being called from Germany to Spain, much less being called back from Spain here to Speyer and from Speyer to Mainz.

May we be given the inner freedom to carry out so generously what is asked of us.

Although the words to this hymn, Suscipe, come from his dear friend St Ignatius, St Pierre Favre was one of the first to embrace, embody and live them to the full! Click on the image below to listen. You will find the translation below the image.

Suscipe, Domine, universam meam libertatem. Accipe memoriam, intellectum, atque voluntatem omnem. Quidquid habeo vel possideo mihi largitus es; id tibi totum restituo, ac tuae prorsus voluntati trado gubernandum. Amorem tui solum cum gratia tua mihi dones, et dives sum satis, nec aliud quidquam ultra posco.

Take, Lord, and receive all my liberty, my memory, my understanding, and my entire will, all that I have and possess. Thou hast given all to me. To Thee, O Lord, I return it. All is Thine, dispose of it wholly according to Thy will. Give me Thy love and Thy grace, for this is sufficient for me. (Spiritual Exercises #234. Louis Puhl SJ, Translation.)
__________________________________

Pietro Favre, il compagno riservato (1506 – 1546)

“Sembra fosse nato per non restare fermo da nessuna parte”

  1. Pietro chi? Non sarei sorpreso se questa fosse la reazione della maggior parte dei lettori di questo blog, perché Pietro Favre è molto meno conosciuto dei suoi illustri compagni, Ignazio di Loyola e Francesco Saverio. Loro tre hanno condiviso una stanza a Parigi nei sette anni prima di andare a Roma, insieme ad altri sette compagni, per mettersi al servizio del papa, e in definitiva fondare l’ordine dei Gesuiti.

Pietro Favre è considerato uno dei cofondatori dei Gesuiti, certamente per gli anni di Parigi, ma anche per il suo lavoro pioneristico come uno dei primi gesuiti.

Il suo campo di azione fu l’Europa, allora lacerata da guerre, malattie e soprattutto differenze religiose, che posero fine all’unità della Chiesa Cattolica e videro la nascita del Protestantesimo. Egli partì per Parma nel giugno del 1539, per ordine del Papa e morì a Roma, alla giovane età di 40 anni, il 2 Agosto del 1546, quasi  esattamente 10 anni prima del suo grandissimo amico Ignazio.

I biografi di Favre stimano che durante questi sette anni egli percorse più di 7000 miglia, ossia 12000 km, più della distanza fra Roma e Tokyo. Principalmente a piedi, ma talvolta a dorso di mulo, o a cavallo, o per mare. E’ difficile immaginare la fibra del nostro santo: nessuna meraviglia che sia morto così giovane. Quando morì, Polanco, allora segretario della Compagnia di Gesù, disse: ‘Sembra fosse nato per non restare fermo da nessuna parte’.

Favre era così abile negli incarichi difficili che doveva sempre spostarsi oltre, lasciandosi alle spalle ciò che aveva cominciato, ma sempre con grande frutto. Coloro che avevano legami con Ignazio fecero del loro meglio per averlo. Il nunzio del Papa lo volle nella dieta di Worms, in cui l’Imperatore tentò di riconciliare Cattolici e Protestanti, il Re del Portogallo lo volle a Lisbona, il Papa in Germania e poi al Concilio di Trento. In pratica questo significò che egli non riuscisse a trascorrere più di qualche mese nello stesso posto: solo dopo la sua morte riuscì a stare in un luogo più di un anno.

Oltre agli sforzi fisici che questi viaggi devono aver comportato, essi hanno richiesto molto anche al suo spirito. Ma, come egli dice in una delle sue lettere ad Ignazio: Nostro Signore sa il motivo per cui io non meriti di stare in un posto per un certo tempo, ma io debba essere sempre portato via nel momento in cui si comincia a raccogliere. Finora, posso vederlo chiaramente, questo è stato per il meglio, così che per nessuna cosa in questa vita desidererei non aver laciato Roma per Parma, o  Parma per la Germania. Nè rimpiangerò mai di essere stato chiamato dalla Germania in Spagna e ancor meno di essere richiamato dalla Spagna qui a Speyer e da Speyer a Mainz.

Che possiamo ricevere la libertà interiore di realizzare così generosamente ciò che viene chiesto a noi.
______________

“Duket se ai ka lindur për të mos qëndruar në një vend”

Shën  Pierre .., po kush është ? Unë nuk do të habitesha  nëse kështu do të reagonin  shumica e lexuesve të këtij blogu, sepse Pierre Favre është shumë më pak i njohur se shokët e tij të shquar Ignaci i Loyoles dhe Francis Xavier. Të tre ndanë një dhomë në Paris gjatë shtatë viteve para se të shkonin në Romë, së bashku me shtatë shokë të tjerë, për t’u vendosur në shërbim të Papës dhe përfundimisht për të gjetur urdhërin  e Jezuitëve.

Pierre Favre konsiderohet si një nga bashkë-themeluesit e Jezuitëve, kryesisht gjatë viteve në Paris, por edhe nëpërmjet punës së tij vullnetare si një nga jezuitët e parë.

Fusha e veprimtarisë së tij ishte Evropa, dërrmuar nga luftërat, sëmundjet dhe mbi të gjitha diferencat  fetare  te cilat vendosen një fund të unitetit të kishës katolike,  arriti kështu  të shikonte edhe  ngritjen e protestantizmit.  Në qershor të vitit 1539 me urdhër të Papës ,u dërgua në Parmë  dhe vdiq në Romë, në moshë të re ,40 vjeç, më 2 gusht 1546, gati 10 vjet para mikut të tij të madh Injacit.

Bibliografët e jetes së Favres  vlerësojnë se gjatë këtyre shtatë viteve ai ka udhëtuar më shumë se 7000 milje, ose 12000 km, që ështe më shumë se distanca midis Romës dhe Tokios. Kryesisht levizte në këmbë, por ndonjëherë në një mushkë oseme  një kalë, ose edhe nëpermjet detit. Është e vështirë të imagjinohet qëndrueshmëria e shenjtorit tonë: nuk është çudi që ai vdiq në një moshë kaq të re. Kur vdiq, Polanco, sekretari i atëhershëm i Shoqërisë së Jezusit, tha: “Duket se ai ka lindur për të mos qëndruar ne nje vend “.

Favre ishte shume I aftë për të zgjidhur detyra të vështira ,për këtë arsye I duhej te ishte gjithmone në lëvizje duke lënë pas cfarë kishte nisur ,por gjithmonë shumë I frytshëm. Ata që kishin të bënin me Injacin bënë gjithmonë më të mirën e tyre për ta patur e për të qëndruar me atë .Nunci i Papës e donte atë të pranishëm në dietën e marveshjes kur Perandori u përpoq të pajtojë katolikët dhe protestantët, ndersa Mbreti i Portugalisë e donte atë në Lisbonë, Papa në Gjermani dhe pastaj në Këshillin e Trentos. Në praktikë kjo do të thoshte se ai kurrë nuk kaloi më shumë se disa muaj në të njëjtin vend: vetëm një herë ai qëndroi në një vend për më shumë se një vit.

Përveç lodhjeve fizike që të japin  udhetime te tilla , ishte dhe ana shpirterore e tij. Por, siç thotë në një nga letrat e tij drejtuar Injacit , Zoti ynë e di pse unë nuk meritoj të qëndroj në një vend për një kohë te gjatë , por më duhet të largohem  në momentin kur duhet te marr rezultatet nga puna ime . Deri tani e  shoh qartë se gjithcka ka ndodhur për mirë  , kështu që për agjë në këtë jetë nuk do të dëshiroja që te mos e  kisha lënë Romën për Parmën ose Parmën për Gjermaninë. As nuk do të më vinte keq nëse do të thirresha nga Gjermania për në Spanjë,aq më pak të thirresha përsëri nga Spanja këtu në Speyer dhe nga Speyer në Mainz.

E pacim lirinë  e brendshme për të kryer kaq bujarisht atë që kërkohet prej nesh.

One of St Ignatius’ first companions – Pierre who?

“Take care, take care, never to close your heart to anyone.” – St Pierre Favre SJ.
As we approach the feast day of St Pierre Favre, the lesser known of St Ignatius Loyola’s first companions, I will share some reflections on the life of this extraordinary Jesuit with a small introduction and some resources for you today, 31st July, the feast of St Ignatius.

Pierre Favre was born in Savoy, France, in 1506 and died in Rome at the age of 40. As a student in Paris,  for some years he shared a room with Ignatius and Francis Xavier, but he is much less well known than his two room-mates. In 2013 he was declared a saint by Pope Francis who has said that what strikes him most of Favre is ‘[his] dialogue with all,  even the most remote and even with his opponents; his simple piety, a certain naïveté perhaps, his being available straightaway, his careful interior discernment, the fact that he was a man capable of great and strong decisions but also capable of being so gentle and loving.’

His feast day is on the 2nd August. For links to further reading see below. Italian and Albanian translations follow.

Pietro Favre
nacque in Savoia, Francia, nel 1506 e morì a Roma all’età di  40 anni. Quando era studente a Parigi, per diversi anni condivise una stanza con Ignazio e Francesco Saverio, ma è molto meno conosciuto dei suoi due compagni di stanza. Nel 2013 è stato proclamato santo da Papa Francesco, il quale ha detto che ciò che lo colpisce di più di  Favre è: “ il [suo] dialogare con tutti,  anche i più lontani, anche i suoi oppositori, la religiosità semplice, un certo essere naif forse, il suo essere immediatamente disponibile, il suo attento discernimeento interiore, il fatto che fosse un uomo capace di grandi e forti decisioni, ma anche capace di essere gentile ed amabile”. La sua festa si celebra il  2 di Agosto.

Pierre Favre ka lindur në Savoy të Francës në vitin 1506 dhe ka vdekur në Romë në moshën 40 vjeçare. Si student në Paris, për disa vite ai ndau një dhomë me Injacin dhe Francis Xavier, por ai është shumë më pak i njohur se dy shokët e tij të dhomës. Në vitin 2013 ai u shpall shenjt nga Papa Françesku, i cili ka thënë se çfarë e karakterizon  më së shumti Favren  është “dialogu i tij me të gjithë , madje edhe me  më të largëtit dhe me ata më kundërshtarët ”; devotshmëria e tij e thjeshtë, ndoshta me njëfarë naiviteti , aftesia e  tij për tu vënë në dispozicion menjëherë, shoshitja e kujdesshme e brendshme, bënte  që ai te ishte një njeri i aftë për vendime të mëdha dhe të forta, por gjithashtu edhe për të qenë kaq i butë dhe i dashur. ” Dita  e festës së tij  është në 2 gusht.

For those who want to know more about Pierre Favre – :

The Memoriale of Favre in different languages, all with excellent introductions – Il Memoriale di Favre in diverse lingue, tutte con un’eccellente introduzione – Memoriale e Favre – s në gjuhë të ndryshme , gjithcka  me nje hyrje perfekte:

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

Biographies – Biografie – Biografi

This is perhaps the best available life of Favre, written in a beautiful, accessible style that also gives a good account of the context of his life and work.
Questa è forse la migliore fra le biografie di Favre disponibili, scritta in un bello stile, accessibile, che dà buone informazioni anche sul contesto della sua vita e del suo lavoro.
Ky është ndoshta burimi më e mire që kemi  në dispozicion mbi jetën e Favres, e shkruar në një stil të bukur dhe të arritshëm që gjithashtu jep një shpjegim të mirë të kontekstit të jetës dhe punës së tij.

 

This is a more scholarly biography, written by one of the most eminent Jesuit historians of the 20th century.
Questa è una biografia più scolastica, scritta da uno dei più eminenti storici dei gesuiti del 20o secolo
Kjo është një biografi më shkencore, e shkruar nga një nga historianët më të shquar Jezuit të shekullit të 20-te

 

 

A short reflection on Pierre Favre’s spiritual experience, based on the Memoriale and some of his letters.
Una breve riflessione sullesperienza spirituale di  Pietro Favre, basata sul Memoriale e su alcune delle sue lettere.
Një reflektim i shkurtër mbi përvojën shpirtërore të Pierre Favre, bazuar në Memoriale dhe ne disa nga letrat e tij.

 

 

Love… Of Words & Deeds [15] Jesus is Risen, Love has triumphed, Alleluia!

Love… Of Words & Deeds –  The last in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series –

[15] Jesus is Risen, Love has triumphed, Alleluia!

‘This day is made by the Lord; we rejoice and are glad’. These words from Psalm 118, used so often in the Eastertide liturgy, sum up what the Church invites us to today. The great battle between life and death, between love and hatred, between right and wrong, has been engaged and has now been won. It is all the Lord’s work, and we are invited to join in the joy of Jesus now that he is raised to life again, no longer to die.

The meaning of love is always elusive, its presence impossible to pin down, and it is so on this great day too. The women were worried about who would move the stone to enable them to enter the tomb, but they were sure to find Jesus in the tomb. In fact, the stone had already been removed, but the tomb was empty! Jesus is no longer among the dead but alive, sending his followers to spread this good news that love has triumphed over selfishness, peace over violence, and that our sins have been forgiven.

When the Risen Jesus met his disciples for the first time after his Passion, in the upper room, his greeting was one of peace, never mentioning their failure to stay with him in his hour of need. Then, to show them it was really he, he showed them the wounds in his hands and his side: the triumph of love comes at a price, and wherever the Risen Jesus will be, he will always carry his wounds. Yet he is triumphant, and invites us to join him in his triumph by preaching it by our words and deeds.

As we struggle to love in truth, we do well to ask ourselves how prominently does Jesus’ resurrection feature in our spiritual landscape. Is it some kind of appendix after the intensity of the Holy Week events, or is it the very basis of our faith, what motivates us to believe in the power of love?

The only Jesus that exists now is the Risen one: we cannot find him in the tomb because he comes to meet us in our ordinary life, in our Galilee. He bears his wounds because the path we follow is the narrow one, yet it is the one that leads to life, a life based on the certainty that ‘love never ends’ (1 Cor 13:8).

Of course, today’s musical accompaniment is a glorious one – two actually, depending on your musical taste. The first, “Hallelujah Chorus’ from Handel’s Messiah (Royal Choral Society), the second a contemporary piece, ‘Be Unto Your Name’. Please click on the image to follow the music.



___________________

Gesù è risorto, l’Amore ha trionfato , Alleluia!

‘Questo è il giorno fatto dal Signore, rallegriamoci ed esultiamo in esso’. Queste parole tratte dal Salmo 118, usate così spesso nella liturgia pasquale, riassumono l’invito che la Chiesa ci fa oggi. La grande battaglia fra la vita e la morte, fra l’amore e l’odio, fra il giusto e l’ingiusto, è stata ingaggiata e ora è stata vinta. E’ tutta opera del Signore e ora siamo invitati ad unirci alla gioia di Gesù, ora che Egli è risorto alla vita per non morire più.

Il significato dell’amore è sempre inafferrabile, la sua presenza impossibile da fissare, e ciò è vero anche per questo giorno.  Le donne erano preoccupate di chi avrebbe rimosso la pietra per permettere loro di entrare nella tomba, ma erano sicure di trovare Gesù nella tomba. Di fatto la pietra era già stata rimossa, ma la tomba era vuota! Gesù non è più fra i morti, ma è vivente e manda i suoi discepoli a diffondere questa buona notizia che l’amore ha trionfato sull’egoismo, la pace sulla violenza e i nostri peccati sono stati perdonati.

Quando Gesù Risorto ha incontrato i suoi discepoli per la prima volta dopo la sua Passione, nella stanza superiore, il suo saluto è stato un salute di pace, che non ha fatto nessun accenno al loro fallimento nel rimanere con Lui nel momento del bisogno.  Poi, per dimostrare che era veramente Lui, ha mostrato loro le ferite sulle sue mani e sul suo costato: il trionfo dell’amore è stato ottenuto ad un prezzo e, dovunque sarà, Gesù Risorto porterà sempre quelle ferite. Ma è trionfante e ci invita ad unirci al suo trionfo, annunciandolo con le nostre parole e le nostre azioni.

Mentre lottiamo per amare nella verità, faremmo bene a chiederci quanto è preminente l’aspetto della resurrezione di Gesù nel nostro panorama spirituale. E’ una specie di appendice all’intensità degli avvenimenti della Settimana Santa, o è il fondamento vero della nostra fede, che ci incita  a credere nella forza dell’amore?

L’unico Gesù che esiste ora è quello Risorto: non possiamo trovarlo nella tomba, perché viene ad incontrarci nella nostra vita quotidiana, nella nostra Galilea. Porta le sue ferite perché il sentiero che seguiamo è quello stretto, ma è l’unico che porta alla vita, una vita basata sulla certezza che ‘lamore non verrà mai meno’ (1 Cor 13,8).
___________________

Krishti u ngjall , Dashuria triumfoi , Aleluja!

Kjo është dita që na dhuroi Zoti; të galdojmë e të gëzojmë në të”!. Këto fjalë nga Psalmi 118, që përdoren aq shpesh në liturgjinë e Pashkëve, përmbledhin atë që Kisha na fton të jetojmë sot.Beteja e madhe e zhvidhuar midis jetës dhe vdekjes, midis dashurisë dhe urrejtjes, midis të drejtës dhe të gabuarës, tashmë është fituar. Është krejt puna e Zotit, dhe ne jemi të ftuar të bashkohemi me gëzimin e Jezusit ,që ai ringjalli  jetën përsëri, për të mos vdekur më.

Kuptimi i dashurisë është gjithmonë i pa arritshëm, e pa mundur për t’u përcaktuar, dhe kështu është edhe në këtë ditë të madhe. Gratë ishin të shqetësuara për atë se kush do të lëvizte gurin për t’iu mundësuar atyre që të hynin në varr, duke qenë të sigurta se do ta gjenin aty Jezusin . Në fakt, guri tashmë ishte hequr, por varri ishte bosh! Jezusi nuk është më në mesin e të vdekurve, por i gjallë, duke dërguar nxënësit e tij për të përhapur këtë lajm të mirë se dashuria ka triumfuar mbi egoizmin, paqja mbi dhunën dhe se mëkatet tona janë falur.

Kur Jezusi i Ngjallur u takua me dishepujt e tij për herë të parë pas Mundimeve, në dhomën e sipërme, përshëndetja e tij ishte ajo e paqes, duke mos përmendur kurrë dështimin e tyre por duke kërkuar qëndresë me të në orën e tij të nevojës. Pastaj, për t’i treguar se ishte me të vërtetë ai, u tregoi plagët në duart dhe në kraharorin e tij: triumfi i dashurisë vjen me një çmim dhe kudo që të jetë Jezusi i Ngjallur, ai gjithmonë do të mbajë mbi vete plagët. Megjithatë ai është triumfues dhe na fton që të bashkohemi me të në triumfin e Tij duke e dëshmuar Atë me fjalët dhe veprat tona.

Ndërsa përpiqemi të duam me të vërtetë, bëjmë mirë të pyesim veten se sa e dukshme shfaqet ringjallja e Jezusit në peizazhin tonë shpirtëror. A është kjo një lloj shtojce pas intensitetit të ngjarjeve të Javës së Shenjtë, ose është pikërisht themeli i besimit tonë, çka na motivon të besojmë në fuqinë e dashurisë?

I vetmi Jezus që ekziston tani, është i Ngjalluri: ne nuk mund ta gjejmë atë në varr sepse Ai vjen për të na takuar në jetën tonë të zakonshme, në Galilenë tonë. Ai duron plagët e tij, sepse rruga që ndjekim është një rrugë e ngushtë, por është Ai që na çon në jetë, një jetë të bazuar në sigurinë që “dashuria nuk përfundon kurrë” (1 Kor. 13: 8).

Love… Of Words & Deeds – [14] Behold: No one has greater love than this (Jn 15:13)

Love… Of Words & Deeds –  The fourteenth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[14] Behold: No one has greater love than this (Jn 15:13)

At one of the most solemn moments of the Good Friday liturgy, we are invited to behold the wood of the Cross on which hung the salvation of the world. This can be an effective way to grasp the meaning of this day, when we celebrate the memorial of the fullness of God’s love for humanity: let our gaze rest on Jesus and ask for the grace to enter more deeply into the mystery of his love for us.

We know it is never easy to stay with someone who is suffering and approaching death: we are at a loss what to say, there is nothing we can do, and that makes us feel nervous and ultimately useless; staying with that person in their suffering, just being there is a real challenge. But if we succeed to overcome this self-centred feeling we will be amply rewarded by what we discover.

The Prophet Isaiah, in what sounds like an account of Jesus’ Passion written some centuries before it happened (Is 52:13 – 53:12), also found looking difficult. The Servant of Yahweh did not even look like a human being: ‘he had no form or comeliness that we should look at him, and no beauty that we should desire him. He was despised and rejected by men; a man of sorrows, and acquainted with grief; and as one from whom men hide their faces he was despised, and we esteemed him not’ (v 2-3).

I look more closely at what is happening and listen to what is said: I may feel drawn to dwell on Jesus’ physical sufferings, his beatings and crowning with thorns; or the humiliation of being condemned to death after being repeatedly proclaimed innocent by Pilate; or just standing under the Cross with Mary and John. I behold his infinite mercy, when he pleads for his executioners who know not what they do, when he shares his Mother with us, when he promises the thief that he will be with him in Paradise on that very day.

I realise that, as Isaiah says, ‘Surely he has borne our griefs and carried our sorrows… he was wounded for our transgressions, he was bruised for our iniquities; upon him was the chastisement that made us whole, and with his stripes we are healed’ (v. 4-6).

Passion of Christ, strengthen me.
O Good Jesus, hear me.
Within Thy wounds hide me.

(Anima Christi)

Today we bring you a choice of three different pieces of music in varying styles to support your reflection – Behold the Wood of the Cross (St Louis Jesuits); Were you there when they crucified my Lord? (sung a capella by the Peguero Sisters); and Anima Christi (a prayer of St Ignatius Loyola, this one directed by Marco Frisina). Please click on the image to follow the music.




_________________________

Ecco: Nessuno ha un amore più grande di questo (Gv 15,13)

In uno dei momenti più solenni della liturgia del Venerdì Santo, siamo invitati a guardare il legno della Croce a cui è appesa la salvezza del mondo. Questo può essere un buon modo per comprendere il significato di questo giorno, in cui celebriamo il memoriale della pienezza dell’amore di Dio per l’umanità. Lasciamo che il nostro sguardo si posi su Gesù e chiediamo la grazia di entrare più profondamente nel mistero del suo amore per noi.

Sappiamo che non è mai facile stare con qualcuno che soffre ed è vicino alla morte: non sappiamo cosa dire, non c’è niente che possiamo fare e questo ci fa sentire nervosi e in definitiva inutili. Stare con la persona nella sua sofferenza, semplicemente esserci, è un’impresa davvero difficile. Ma se riusciamo a superare questo sentimento egoistico, saremo ampiamente ricompensati da ciò che scopriremo.

Anche il profeta Isaia, in quello che sembra un resoconto della  Passione di Gesù, scritto diversi secoli prima che accadesse  (Is 52,13 – 53,12), sembra trovarlo difficile. Il Servo del Signore non sembra nemmeno un essere umano: ‘Non ha apparenza né bellezza per attirare i nostri sguardi,
non splendore per provare in lui diletto. Disprezzato e reietto dagli uomini, uomo dei dolori che ben conosce il patire, come uno davanti al quale ci si copre la faccia, era disprezzato e non ne avevamo alcuna stima’ (v 2-3).

Guardo più da vicino ciò che sta accadendo e ascolto ciò che viene detto: potrei sentirmi attratto a sostare sulle sofferenze fisiche di Gesù, le percosse, l’incoronazione di spine, o l’umiliazione di essere condannato a morte dopo essere stato ripetutamente proclamato innocente  da Pilato; o semplicemente a stare sotto la  Croce con Maria e Giovanni. Contemplo la sua infinita misericordia, quando prega per i suoi uccisori, che non sanno quello che fanno, quando condivide sua Madre con noi, quando promette al malfattore che sarà con Lui in paradiso in quel giorno stesso.

Capisco che, come dice Isaia, ‘Eppure egli si è caricato delle nostre sofferenze, si è addossato i nostri dolori… Egli è stato trafitto per i nostri delitti, schiacciato per le nostre iniquità. Il castigo che ci dà salvezza si è abbattuto su di lui; per le sue piaghe noi siamo stati guariti…’ (v. 4-6).

Passione di Cristo fortificami.
Oh buon Gesù ascoltami.
Nelle Tue piaghe nascondimi.
(Anima Christi)
_________________

Ja : Askush nuk ka një dashuri më të madhe se kjo! (Gjn 15, 13)

Në një nga momentet më solemne të liturgjisë së të Premtes së Madhe ,ne jemi të ftuar të shohim drurin e Kryqit në të cilin u var shpëtimi e botës. Kjo mund të jetë një mënyrë efektive për të kuptuar domethënien e kësaj dite, kur ne e festojmë përkujtimin e plotësisë së dashurisë së Hyjit për njerëzimin: le të qëndrojmë në Jezusin dhe të kërkojmë hirin që të hyjmë thellësisht në misterin e dashurisë së tij për ne.

Ne e dimë se nuk është e lehtë të qëndrosh me dikë që vuan dhe që është drejt vdekjes: jemi pa fjalë, nuk bëjmë dot asgjë dhe kjo na bën të ndihemi nervozë dhe përfundimisht të padobishëm; duke qëndruar me atë person në vuajtjet e tij, thjesht duke qenë perpara nje sfide të vërtetë. Por nëse ia dalim të kapërcejmë këtë ndjenjë vetëqëndrimi, shpërblimi do te jetë me bollëk nga çfare ne do të zbulojmë.

Cfarë Profeti Isaia, kishte paraparë në shkrimin e tij disa shekuj më parë duket se ndodhi (52:13 – 53:12),e përseri gjejmë vështiresi në veshtrimin e gjithë kësaj. Shërbëtori i Zotit nuk dukej as si një qenie njerëzore: “ai nuk kishte as formë apo paraqitje të këndëshme që ta shohim atë dhe as bukuri që ne ta duam atë. Ai u përçmua dhe u refuzua nga njerëzit; një njeri i dhembjeve dhe i regjur nga vuajtja ; dhe si  një njëri prej të cilëve njerëzit i fshehin fytyrat e tyre, ai ishte përçmuar pa asnjë vlerë “(v 2-3).

Unë shikoj më nga afër për atë që po ndodh dhe dëgjoj atë që thuhet: Mund të ndjehem i tërhequr për t’u ndalur në vuajtjet fizike të Jezusit, rrahjet e tij dhe kurorëzimi me gjemba; ose poshtërimi i të qënit i dënuar me vdekje, pasi u shpall vazhdimisht i pafajshëm nga Pilati; ose vetëm duke qëndruar nën Kryq me Marinë dhe Gjonin. E shoh mëshirën e tij të pafund kur lutet për ekzekutuesit e tij që nuk e dinë se çka bëjnë, kur ai e ndan Nënën me ne, kur ai i premton hajdutit se ai do të jetë me të në Parajsë në ato ditë.

E kuptoj, siç thotë Isaia: “Me siguri ai ka lindur  për dhimbjet tona dhe mbajti mbi vete vuajtjet tona … Ai ishte plagosur për shkeljet tona, ai qe shtypur prej paudhësive tona; mbi të ishte ndëshkimi që të shpëtoheshim ne dhe me vuajtjet e tij ne u shëruam “(v. 4-6).

 Mundimi i Krishtit, më forco mua.
O I ëmbli Jezus, më dëgjo mua .
Në plagët e Tua më fshih mua.
(Anima Christi)

Love… Of Words & Deeds [13] He loved them to the end (Jn 13: 1-20)

Love… Of Words & Deeds –  The twelfth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[13] He loved them to the end (Jn 13: 1-20)

Today we start the three most solemn days of the Christian year, when all that we have been saying about love is manifested for all to see.

St John, in the very solemn introduction of his gospel’s account of the Last Supper, tells us that Jesus, ‘having loved his own who were in the world, loved them to the end’. These words are the key to understand all that will be taking place during the following days.

This is the day of the washing of the feet, where Jesus insists he did this to give us an example so that we can do likewise with one another.

It is the day of the institution of the Eucharist, where ‘he took bread, and when he had given thanks he broke it and gave it to them, saying, “This is my body which is given for you. Do this in remembrance of me.”’(Lk 22: 19) Throughout his life, and in  special way during the Passion, Jesus really took his life in his own hands, and in obedience to the Father, let it be broken for our sake: the Eucharist not only foretells what was going to take place on Calvary but describes Jesus’ total gift to us who are totally unworthy of this love.

It is also the day when Jesus prayed the most beautiful prayer ever: “Abba, Father, for you all things are possible; remove this cup from me; yet, not what I want, but what you want” (Mk 14: 36). It was no easy prayer to make – the Gospel tells us that he sweated blood, and he asked his three closest friends to stay awake with him for his soul was sorrowful unto death.

It is the night of his arrest, his betrayal by one of his inner circle, and his denial by the one he had chosen to lead his church, a night of insults and torture, the night when the chief priests and the rabbis had to revert to false witnesses to be able to convict him of a crime that carried the death penalty.

Too many things happen, too much for our spirit to grasp wholly. We can try to stay with just one of the events of this day, and let our gaze rest on him who loved us to the end. We let our hearts fill with wonder and gratitude at such great love.

The piece of music we have chosen to accompany today’s reflection is the chorale from Bach’s St Matthew’ passion, the response given to Jesus when he asks his friends to stay awake with him in the garden of Gethsemane. Below you will find the original words in German, and a translation into English and Italian. Please click on the image below to follow the piece.

Ich will hier bei dir stehen,
Verachte mich doch nicht!
Von dir will ich nicht gehen,

Wenn dir dein Herze bricht.
Wenn dein Herz wird erblassen
Im letzten Todesstoß,
Alsdenn will ich dich fassen,
In meinen Arm und Schoß.

I will stay here with you,
do not scorn me!
I will not leave you,
even as your heart breaks.
When your heart grows pale
at the last stroke of death, 
Then I will hold you fast

In my arm and bosom.

Io voglio star qui accanto a te,
ma non disprezzarmi!
Io non voglio separarmi da te
quando il tuo cuore si spezza;
quando il tuo capo impallidirà
sotto l’ultimo assalto della morte,
allora voglio stringerti
fra le mie braccia e il mio petto.


__________________

Li amò sino alla fine (Gv 13, 1-20)

Oggi iniziano i tre giorni più solenni dell’anno liturgico  cristiano, in cui tutto ciò che abbiamo detto riguardo  l’amore si mosterà davanti ai nostri occhi.

  1. Giovanni, nella solenne introduzione del suo racconto evangelico dell’ultima cena, ci dice che Gesù ‘dopo aver amato i suoi che erano nel mondo, li amò sino alla fine’. Queste parole sono la chiave di lettura per capire tutto ciò che avverrà nei giorni seguenti.

Questo è il giorno della lavanda dei piedi, in cui Gesù afferma che ha fatto questo gesto per dare a noi un esempio, in modo che possiamo fare lo stesso gli uni con gli altri.

E’ il giorno dell’istituzione dell’ Eucarestia, in cui ‘prese un pane, rese grazie, lo spezzò e lo diede loro dicendo:“Questo è il mio corpo che è dato per voi; fate questo in memoria di me.”’(Lc 22, 19). Per tutta la sua vita, e specialmente durante la Passione, Gesù davvero prende la sua vita nelle sue mani e, in obbedienza al Padre, lascia che sia spezzata per la nostra salvezza: l’Eucarestia non solo preannuncia cosa sta per accadere sul Calvario, ma descrive il dono totale di Gesù per chi è totalmente immeritevole di questo amore.

Questo è anche il giorno in cui Gesù ha pronunciato la preghiera più bella che sia mai stata pronunciata: Abbà, Padre! Tutto è possibile a te, allontana da me questo calice! Però non ciò che io voglio, ma ciò che vuoi tu” (Mc 14, 36). Non era una preghiera facile da fare – il Vangelo ci dice che Gesù sudò sangue e che chiese ai suoi tre amici più intimi di vegliare con Lui, perché la sua anima era triste fino alla morte.

E’ la notte del suo arresto, del tradimento da parte di una persona della sua cerchia più intima, del rinnegamento da parte di colui che aveva scelto per guidare la sua chiesa, una notte di insulti e di torture, la notte in cui i sommi sacerdoti e gli scribi  hanno dovuto rivolgersi a falsi testimoni per potergli imputare un crimine che comportasse la pena di morte.

Troppe cose accadono, troppe perché il nostro spirito possa comprenderle pienamente. Possiamo provare a rimanere su uno solo degli eventi di questo giorno e lasciare che il nostro sguardo si posi su Colui che ci ha amato fino alla fine. Lasciamo che i nostri cuori si riempiano di meraviglia e di gratitudine per un amore così grande.
______________

Ai i deshi ata deri në fund (Gjn 13, 1-20)

Sot ne fillojmë tre ditët më solemne të vitit për të krishterët, ku gjithçka që kemi thënë për dashurinë manifestohet për të gjithë.

Shën Gjoni, në prezantimin shumë solemn në ungjillin e tij rreth  Darkës së Fundit, na tregon se Jezusi, “duke dashur të vetët që ishin në botë, i deshi ata deri në fund”. Këto fjalë janë çelësi për të kuptuar të gjitha ato që do të ndodhin gjatë ditëve në vijim.

Kjo është dita e larjes së këmbëve, kur Jezusi këmbënguli që ta bënte këtë për të na dhënë një shembull e për të na thënë se duhet edhe ne të veprojmë në këtë mënyrë me njëri-tjetrin.

Është dita e institucionit të Eukaristisë, ku “mori bukën, falënderoi, e theu ,ua dha nxënësve dhe  tha : “Ky është trupi im që do të flijohet për ju. Bëni këtë në përkujtimin tim. “(Lk 22, 19) Gjatë gjithë jetës së tij dhe në mënyrë të veçantë gjatë mundimeve ,Jezusi me të vërtetë e vë jetën e tij në duart e veta dhe, duke iu bindur Atit, lejon që të flijohet për ne : Eukaristia jo vetëm që parathotë atë që do të ndodhë në Kalvar, por përshkruan Jezusin si një dhuratë e dhënë krejtesisht për ne .

Është gjithashtu edhe dita kur Jezusi u lut me lutjen më të mrekullueshme që ishte dëgjuar ndonjëherë: “Abba, Atë,ti mundesh gjithcka ;largoje prej meje këtë kelk mundimesh ; por jo si dua unë, por si do ti “(Mk 14, 36). Nuk ishte një lutje e lehtë për ta bërë -Ungjilli na tregon se ai djersiti gjak dhe u kërkoi tre miqëve të tij më të afërt që të qëndronin zgjuar me të, pasi shpirti e tij ishte i  trishtuar deri në vdekje.

Është nata e arrestimit të tij, e tradhëtimit nga rrethi më i ngushtë i tij, e mohimit të tij nga ai që e kishte zgjedhur të drejtojë kishën e tij, një natë fyerjesh dhe torturash, nata kur krerët e priftërinjve dhe rabinët duhet të bëjnë dëshmi të rreme që të jenë në gjendje ta dënojnë Atë për një krim që do të mbartë dënimin me vdekje.

Shumë gjëra ndodhin, shumë për shpirtin tonë që të kuptojmë gjithçka plotësisht. Të përpiqemi të qëndrojmë të pakten me një nga ngjarjet e kësaj dite dhe le të sjellim krejt vështrimin tonë drejt Atij që na deshi deri në fund. Ne lejojmë që zemrat tona të mrekudhohen dhe të jenë mirënjohëse  ndaj kësaj dashurie kaq të madhe.

Love… Of Words & Deeds [12] The greatest commandment

Love… Of Words & Deeds –  The twelfth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[12] The greatest commandment

Like the Jews in the time of Jesus we often ask ourselves what is the greatest commandment, our main obligation among all the many demands made on us. For Jesus the answer was obvious: “‘You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.’ The second is this, ‘You shall love your neighbour as yourself’”(Mk 12: 30-31).

Jesus concludes with words that leave no space for doubt: ‘There is no other commandment greater than these’. We have heard these words so often that they tend to lose all the force of their message, which, however, remains stark:  the best thing we can ever do, our greatest responsibility, our greatest call, is to love.

Understanding these words becomes crucial in a world that makes so many calls on us.  St Paul’s assertion in the same chapter of 1 Cor 13 sheds an important light: I can do many impressive and even heroic things, but if I do them without love, I am nothing more than ‘a noisy gong or a clanging cymbal, I am nothing’ (v 1-2).

Sometimes we find ourselves in situations where it seems there is very little that we can do: strained relationships between parents and children, serious illness or disability, chronic injustice. All our efforts seem futile or might even render the situation still more difficult. Yet, the words of Jesus insist that even in such seemingly impossible situations, our biggest contribution remains to continue to love: no situation can render love impossible. Look at Jesus on the cross, and the mercy he showed to those who were doing their best to eliminate him, and to the repentant thief.

St Therese of Lisieux was a Carmelite cloistered nun who died of tuberculosis at the age of 24. When she asked herself what could be her place in the Church, she came to this conclusion, ‘Nearly ecstatic with the supreme joy in my soul, I proclaimed: O Jesus, my love, at last I have found my calling: my call is love. Certainly I have found my place in the Church, and you gave me that very place, my God. In the heart of the Church, my mother, I will be love, and thus I will be all things, as my desire finds its direction’ (Manuscrits autobiographiques, Lisieux 1957, 229).

Today’s song is ‘The Greatest of these is love’ sung by Sunday 7pm choir. Please click on the image below to listen.


____________________

Il comandamento più importante

Come gli ebrei del tempo di Gesù, anche noi spesso ci domandiamo quale sia il comandamento più importante, il dovere principale fra tutti quelli che ci vengono dati. Per Gesù la risposta era ovvia: “Amerai il Signore Dio tuo con tutto il tuo cuore, con tutta la tua mente e con tutta la tua forza. E il secondo è questo:  Amerai il prossimo tuo come te stesso.”(Mc 12, 30-31).

Gesù conclude con delle parole che non lasciano spazio a dubbi: ‘Non c’è altro comandamento più importante di questi’. Noi abbiamo ascoltato queste parole così spesso che rischiano di perdere tutta la forza del loro messaggio, che comunque rimane assoluto:  la cosa migliore che possiamo fare, la nostra più grande responsabilità, l’invito più importante, è amare.

Comprendere queste parole diviene cruciale in un mondo che ci rivolge così tanti inviti. L’affermazione di S. Paolo in  1 Cor 13 getta una luce importante: posso fare tante cose impressionanti ed eroiche, ma se le faccio senza amore non sono nient’altro che ‘un bronzo che risuona o un cembalo che tintinna… non sono nulla’ (v 1-2).

Talvolta ci troviamo in situazioni in cui sembra si possa fare molto poco: relazioni tese fra genitori e figli, gravi malattie o disabilità, ingiustizia cronica. Tutti i nostri sforzi sembrano vani, o possono addirittura rendere la situazione più difficile. Tuttavia le parole di Gesù insistono che, anche in simili situazioni impossibili, il miglior contributo che possiamo dare è continuare ad amare: nessuna situazione può rendere impossibile amare. Guarda Gesù sulla croce e la misericordia che ha mostrato verso coloro che stavano facendo di tutto per eliminarlo e verso il ladrone pentito.

  1. Teresa di Lisieux era una suora carmelitana di clausura, morta di tubercolosi all’età di 24 anni. Quando si interrogò su quale potesse essere il suo posto nella Chiesa, arrivò a concludere: ‘Quasi in estasi con una suprema gioia nell’anima, dissi: O Gesù, mio amore, alla fine ho trovato la mia vocazione: la mia vocazione è amare. Senza dubbio ho trovato il mio posto nella Chiesa, e Tu mi hai dato proprio questo posto, mio Dio. Nel cuore della Chiesa, mia madre, sarò l’amore, e così sarò tutto, così il mio desiderio è realizzato’ (Manoscritti autobiografici, Lisieux 1957, 229).
    _____________________

    Urdhërimi  më i madh

    Ashtu si hebrenjtë në kohën e Jezusit, ashtu edhe ne sot pyesim veten shpesh se cili është urdhërimi më i madh, cili është detyrimi ynë kryesor midis të gjitha kërkesave të shumta që na bëhen.Per Jezusin kerkesa ishte e qartë : “Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë forcën tënde”. E dyta është kjo: “Duaje te afermin tënd si vetveten “(Mk 12: 30-31).

    Jezusi përfundon me këto fjalë që nuk lënë hapësirë ​​për dyshim: ‘Nuk ka“një urdhërim tjetër më të madh se këto”.Ne i kemi dëgjuar këto fjalë shumë shpesh,dhe kemi parë se ka patur  tendenca  që ato të humbin të gjithë forcën e mesazhit të tyre,por prapëseprapë kuptimi i tyre ka mbetur po aq domethënës : gjëja më e mirë që mund të bëjmë ndonjëherë, përgjegjësia jonë më e madhe, thirrja jonë më e madhe është dashuria.

    Kuptimi i këtyre fjalëve bëhet shume i rëndësishëm në një botë që na bën  kaq shumë thirrje . Pohimi i Shën Palit në të njëjtin kapitull të 1 Kor 13 hedh një dritë të rëndësishme: Unë mund të bëj shumë gjëra mbresëlënëse dhe madje heroike, por nëse i bëj ato pa dashuri, jam asgjë më shumë se “një gong i zhurmshëm ose një cimbal I bezdisshem ,pra jam asgjë “(v 1-2).

    Ndonjëherë ne gjejmë veten në situata te tilla ku duket se mund të bëjmë shumë pak: marrëdhënie të tensionuara midis prindërve dhe fëmijëve, sëmundje të rënda ose paaftësi, padrejtësi kronike. Të gjitha përpjekjet tona duken se janë të kota ose mund ta bëjnë situatën akoma më të vështirë. Megjithatë,fjalët e Jezusit këmbëngulin që edhe në situata të tilla në dukje të pamundura, kontributi ynë më i madh mbetet të vazhdojmë të duam: asnjë situatë nuk mund ta bëjë dashurinë të pamundur. Shikoni Jezusin në kryq dhe mëshirën që Ai tregoi për ata  që ishin duke bërë gjithcka  për ta eliminuar Atë dhe gjithashtu dhe për hajdutin  e penduar.

    Shen Tereza Lisieux ishte një murgeshë e mbyllur karmelitane e cila vdiq nga tuberkulozi në moshën 24-vjeçare. Kur ajo pyeti veten se çfarë vendi zë ajo në kishë, arriti në përfundimin: Me gëzim të madh  në shpirtin tim pothuajse ne ekstazë shpalli: O Jezus, dashuria ime, më në fund kam gjetur thirrjen time: thirrja ime është dashuria. Tashme unë kam gjetur vendin tim në Kishë, këtë vend që ti ma ke dhënë , Hyji im. Në zemrën e Kishës, kishes nënë ,unë do të jem dashuri, dhe kështu unë do të jem gjithçka, në këte mënyrë dëshira ime gjen drejtimin e saj ‘(Manuscrits autobiographiques, Lisieux 1957, 229).