Love… Of Words & Deeds –  The fourteenth in a set of reflections for Lent (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)
Click here to access the whole series so far –

[14] Behold: No one has greater love than this (Jn 15:13)

At one of the most solemn moments of the Good Friday liturgy, we are invited to behold the wood of the Cross on which hung the salvation of the world. This can be an effective way to grasp the meaning of this day, when we celebrate the memorial of the fullness of God’s love for humanity: let our gaze rest on Jesus and ask for the grace to enter more deeply into the mystery of his love for us.

We know it is never easy to stay with someone who is suffering and approaching death: we are at a loss what to say, there is nothing we can do, and that makes us feel nervous and ultimately useless; staying with that person in their suffering, just being there is a real challenge. But if we succeed to overcome this self-centred feeling we will be amply rewarded by what we discover.

The Prophet Isaiah, in what sounds like an account of Jesus’ Passion written some centuries before it happened (Is 52:13 – 53:12), also found looking difficult. The Servant of Yahweh did not even look like a human being: ‘he had no form or comeliness that we should look at him, and no beauty that we should desire him. He was despised and rejected by men; a man of sorrows, and acquainted with grief; and as one from whom men hide their faces he was despised, and we esteemed him not’ (v 2-3).

I look more closely at what is happening and listen to what is said: I may feel drawn to dwell on Jesus’ physical sufferings, his beatings and crowning with thorns; or the humiliation of being condemned to death after being repeatedly proclaimed innocent by Pilate; or just standing under the Cross with Mary and John. I behold his infinite mercy, when he pleads for his executioners who know not what they do, when he shares his Mother with us, when he promises the thief that he will be with him in Paradise on that very day.

I realise that, as Isaiah says, ‘Surely he has borne our griefs and carried our sorrows… he was wounded for our transgressions, he was bruised for our iniquities; upon him was the chastisement that made us whole, and with his stripes we are healed’ (v. 4-6).

Passion of Christ, strengthen me.
O Good Jesus, hear me.
Within Thy wounds hide me.

(Anima Christi)

Today we bring you a choice of three different pieces of music in varying styles to support your reflection – Behold the Wood of the Cross (St Louis Jesuits); Were you there when they crucified my Lord? (sung a capella by the Peguero Sisters); and Anima Christi (a prayer of St Ignatius Loyola, this one directed by Marco Frisina). Please click on the image to follow the music.




_________________________

Ecco: Nessuno ha un amore più grande di questo (Gv 15,13)

In uno dei momenti più solenni della liturgia del Venerdì Santo, siamo invitati a guardare il legno della Croce a cui è appesa la salvezza del mondo. Questo può essere un buon modo per comprendere il significato di questo giorno, in cui celebriamo il memoriale della pienezza dell’amore di Dio per l’umanità. Lasciamo che il nostro sguardo si posi su Gesù e chiediamo la grazia di entrare più profondamente nel mistero del suo amore per noi.

Sappiamo che non è mai facile stare con qualcuno che soffre ed è vicino alla morte: non sappiamo cosa dire, non c’è niente che possiamo fare e questo ci fa sentire nervosi e in definitiva inutili. Stare con la persona nella sua sofferenza, semplicemente esserci, è un’impresa davvero difficile. Ma se riusciamo a superare questo sentimento egoistico, saremo ampiamente ricompensati da ciò che scopriremo.

Anche il profeta Isaia, in quello che sembra un resoconto della  Passione di Gesù, scritto diversi secoli prima che accadesse  (Is 52,13 – 53,12), sembra trovarlo difficile. Il Servo del Signore non sembra nemmeno un essere umano: ‘Non ha apparenza né bellezza per attirare i nostri sguardi,
non splendore per provare in lui diletto. Disprezzato e reietto dagli uomini, uomo dei dolori che ben conosce il patire, come uno davanti al quale ci si copre la faccia, era disprezzato e non ne avevamo alcuna stima’ (v 2-3).

Guardo più da vicino ciò che sta accadendo e ascolto ciò che viene detto: potrei sentirmi attratto a sostare sulle sofferenze fisiche di Gesù, le percosse, l’incoronazione di spine, o l’umiliazione di essere condannato a morte dopo essere stato ripetutamente proclamato innocente  da Pilato; o semplicemente a stare sotto la  Croce con Maria e Giovanni. Contemplo la sua infinita misericordia, quando prega per i suoi uccisori, che non sanno quello che fanno, quando condivide sua Madre con noi, quando promette al malfattore che sarà con Lui in paradiso in quel giorno stesso.

Capisco che, come dice Isaia, ‘Eppure egli si è caricato delle nostre sofferenze, si è addossato i nostri dolori… Egli è stato trafitto per i nostri delitti, schiacciato per le nostre iniquità. Il castigo che ci dà salvezza si è abbattuto su di lui; per le sue piaghe noi siamo stati guariti…’ (v. 4-6).

Passione di Cristo fortificami.
Oh buon Gesù ascoltami.
Nelle Tue piaghe nascondimi.
(Anima Christi)
_________________

Ja : Askush nuk ka një dashuri më të madhe se kjo! (Gjn 15, 13)

Në një nga momentet më solemne të liturgjisë së të Premtes së Madhe ,ne jemi të ftuar të shohim drurin e Kryqit në të cilin u var shpëtimi e botës. Kjo mund të jetë një mënyrë efektive për të kuptuar domethënien e kësaj dite, kur ne e festojmë përkujtimin e plotësisë së dashurisë së Hyjit për njerëzimin: le të qëndrojmë në Jezusin dhe të kërkojmë hirin që të hyjmë thellësisht në misterin e dashurisë së tij për ne.

Ne e dimë se nuk është e lehtë të qëndrosh me dikë që vuan dhe që është drejt vdekjes: jemi pa fjalë, nuk bëjmë dot asgjë dhe kjo na bën të ndihemi nervozë dhe përfundimisht të padobishëm; duke qëndruar me atë person në vuajtjet e tij, thjesht duke qenë perpara nje sfide të vërtetë. Por nëse ia dalim të kapërcejmë këtë ndjenjë vetëqëndrimi, shpërblimi do te jetë me bollëk nga çfare ne do të zbulojmë.

Cfarë Profeti Isaia, kishte paraparë në shkrimin e tij disa shekuj më parë duket se ndodhi (52:13 – 53:12),e përseri gjejmë vështiresi në veshtrimin e gjithë kësaj. Shërbëtori i Zotit nuk dukej as si një qenie njerëzore: “ai nuk kishte as formë apo paraqitje të këndëshme që ta shohim atë dhe as bukuri që ne ta duam atë. Ai u përçmua dhe u refuzua nga njerëzit; një njeri i dhembjeve dhe i regjur nga vuajtja ; dhe si  një njëri prej të cilëve njerëzit i fshehin fytyrat e tyre, ai ishte përçmuar pa asnjë vlerë “(v 2-3).

Unë shikoj më nga afër për atë që po ndodh dhe dëgjoj atë që thuhet: Mund të ndjehem i tërhequr për t’u ndalur në vuajtjet fizike të Jezusit, rrahjet e tij dhe kurorëzimi me gjemba; ose poshtërimi i të qënit i dënuar me vdekje, pasi u shpall vazhdimisht i pafajshëm nga Pilati; ose vetëm duke qëndruar nën Kryq me Marinë dhe Gjonin. E shoh mëshirën e tij të pafund kur lutet për ekzekutuesit e tij që nuk e dinë se çka bëjnë, kur ai e ndan Nënën me ne, kur ai i premton hajdutit se ai do të jetë me të në Parajsë në ato ditë.

E kuptoj, siç thotë Isaia: “Me siguri ai ka lindur  për dhimbjet tona dhe mbajti mbi vete vuajtjet tona … Ai ishte plagosur për shkeljet tona, ai qe shtypur prej paudhësive tona; mbi të ishte ndëshkimi që të shpëtoheshim ne dhe me vuajtjet e tij ne u shëruam “(v. 4-6).

 Mundimi i Krishtit, më forco mua.
O I ëmbli Jezus, më dëgjo mua .
Në plagët e Tua më fshih mua.
(Anima Christi)