Mary, our mother, our sister, show unto us the blessed fruit of thy womb, Jesus. (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

As we come to the end of our reflection on the Our Father, we find ourselves at the threshold of Holy Week, the most important and sacred moment of our year for us Christians. During these days we will see unfolding before us the revelation of who Jesus really was, the Son who trusts his Father fully even to the limits of suffering and death. The Father accepts this supreme sacrifice, raising him to a new life, a life without end.

And who better than Mary to guide us through these special days? She is one of us, with us calling God her Father. She is also our Mother, proclaimed by Jesus himself at the most dramatic moment of his life. She is the one who said, Let it be done to me according to your will, may your will be done. Now, after a lifetime striving to let that prayer be answered in her, we find her under the Cross, hearing her Son asking the Father to forgive his torturers, as they hurled their insults at him.

She had heard Jesus preach the coming of the kingdom of heaven. Now she holds his dead body in her hands, as they prepare him hurriedly for burial: what thoughts go through her head?

Mary is the favoured daughter of the Father, our sister, one of those described by Jesus himself as his family because they do the will of the Father. All her life she struggled to understand the words of the Angel, as her life turned out to be so full of difficulties and hard choices, from the birth in Bethlehem to the flight into Egypt, to the passion and horrible death of her beloved Son.

For Mary, as for us, praying that God’s will be done meant asking to be protected from evil, to be given strength in the time of temptation. We look at her under the Cross and admire her inner strength and her faithfulness to the promise made many years earlier.

In the words of the Salve Regina, we now ask her to show us the face of her beloved Son Jesus. She is the one who knew him best, the one closest to his heart. She will be our best companion as we look at Jesus living out his last days, preparing himself to make the supreme act of love and mercy for us sinners in full trust to his Father.

The Stabat Mater is a 13th-century Catholic hymn to Mary, one which portrays her suffering as Jesus’ mother during his crucifixion. It is considered to be one of the seven greatest Latin hymns of all time, usually attributed to Jacopone da Todi (1230-1306). It is based upon the prophecy of Simeon that a sword was to pierce the heart of Mary, and is also a prayer to the suffering mother to share and by strengthened by the passion of Jesus.

At the cross her station keeping, stood the mournful mother weeping, close to Jesus to the last
Through her heart, his sorrow sharing, all his bitter anguish bearing, now at length the sword had passed.
Oh how sad and sore distressed was that mother highly blessed, of the sole-begotten One!
Christ above in torment hangs; she beneath beholds the pangs of her dying glorious Son.
Is there one who would not weep, whelmed in miseries so deep Christ’s dear Mother to behold?
Can the human heart refrain from partaking in her pain, in that Mother’s pain untold?
For the sins of His own nation saw Him hang in desolation, all with bloody scourges rent.
Bruised, derided, cursed, defiled, she beheld her tender child, till His Spirit forth he sent.
O, thou Mother, fount of love, touch my spirit from above, make my heart with thine accord.
Make me feel as thou has felt; make my soul to glow and melt with the love of Christ our Lord.
Holy Mother, pierce me through; in my heart each wound renew of my Saviour crucified.
Let met share with thee his pain, who for all my sins was slain, who for me in torments died.
Let me mingle tears with thee, mourning Him Who mourned for me, all the days that I may live.
By the cross with thee to stay, there with thee to weep and pray, this I ask of thee to give.
Virgin, of all virgins blest, O refuse not my request: let me in thy weeping share
Let me, to my latest breath, in my body bear the death of that dying Son of thine.
Wounded with his every wound, steep my soul till it hath swooned in His very blood away.
Be to me, O Virgin, nigh, lest in flames I burn and die, in that awful judgment day.
Christ, when thou shalt call me hence, be Thy mother my defense, be Thy cross my victory.
While my body here decays, may my soul Thy goodness praise, safe in Paradise with Thee. Amen. 

Below you will find a clip which may help you with your prayer. Today’s choice is a Gregorian chant sequence ‘Stabat Mater’. Simply click on the image below to listen:

Maria, madre nostra, sorella nostra, mostraci il frutto benedetto del tuo seno Gesù

Nel giungere alla fine della nostra riflessione sul Padre Nostro, ci troviamo alle soglie della Settimana Santa, il momento dell’anno più importante e più sacro per noi cristiani. Durante questi giorni vedremo aprirsi davanti a noi  la rivelazione di chi era realmente Gesù, il Figlio che confida pienamente in suo Padre fino al massimo della sofferenza e della morte. Il Padre accoglie questo supremo sacrificio, innalzandolo a nuova vita, una vita senza fine.

E chi meglio di Maria può guidarci in questi giorni speciali? Lei è una di noi, che chiama insieme a noi Dio Padre. Lei è anche nostra Madre, come è stato proclamato da Gesù stesso nel momento più drammatico della sua vita. Lei è colei che ha detto: Accada di me secondo la tua parola, sia fatta la tua volontà.  Ora dopo una vita in cui si è sforzata di lasciare che quella preghiera trovasse risposta in lei, la troviamo sotto la croce ad ascoltare suo figlio che chiede al Padre di perdonare i suoi torturatori, proprio mentre loro gli scagliano contro i loro insulti.

Lei aveva udito Gesù predicare l’arrivo del regno dei cieli. Ora tiene sulle sue mani il suo corpo morto, mentre lo preparano per una frettolosa sepoltura: che pensieri attraversano la sua mente?

Maria è la figlia prediletta del Padre, nostra sorella, una di coloro che Gesù stesso ha descritto come appartenenti alla sua Famiglia perché fanno la volontà del Padre. Per tutta la sua vita lei ha lottato per comprendere le parole dell’angelo mentre la sua vita si rivelava piena di difficoltà e di scelte difficili, dalla natività a Betlemme alla fuga in Egitto, fino alla passione e alla morte atroce del suo amato figlio.

Per Maria, come per noi, pregare che sia fatta la volontà di Dio significa chiedere di essere protetti dal male, di ricevere forza nella tentazione. La guardiamo sotto la croce e ammiriamo la sua forza interiore e la sua fiducia nelle promesse che erano state fatte tanti anni prima.

Nelle parole della Salve Regina, ora le chiediamo di mostrarci il volto del suo amato figlio Gesù. Lei è la persona che lo ha conosciuto meglio, quella più vicina al suo cuore. Sarà la nostra migliore accompagnatrice mentre osserviamo Gesù che vive i suoi ultimi giorni, preparandosi a fare il supremo atto di amore e di misericordia per noi peccatori, nella piena fiducia in suo Padre.

Lo  Stabat Mater è un inno cattolico a Maria del XIII secolo, che la ritrae mentre sta soffrendo come madre di Gesù durante la sua crocefissione. E’ considerato uno dei sette inni latini più grandi di tutti i tempi, tradizionalmente attribuito a Iacopone da Todi (1230-1306). Si basa sulla profezia di Simeone che una spada trafiggerà il cuore di Maria ed è anche una preghiera alla madre sofferente di poter condividere ed essere rafforzati dalla passione di Gesù.   

La Madre addolorata stava  in lacrime presso la Croce mentre pendeva il Figlio.
E il suo animo gemente, contristato e dolente era trafitto da una spada.
Oh, quanto triste e afflitta fu la benedetta Madre dell’Unigenito!
Come si rattristava, si doleva la Pia Madre vedendo le pene del celebre Figlio!
Chi non piangerebbe al vedere la Madre di Cristo in tanto supplizio?
Chi non si rattristerebbe al contemplare la pia Madre dolente accanto al Figlio?
A causa dei peccati del suo popolo Ella vide Gesù nei tormenti, sottoposto ai flagelli.
Vide il suo dolce Figlio che moriva abbandonato mentre esalava lo spirito.
Oh, Madre, fonte d’amore, fammi provare lo stesso dolore perché possa piangere con te.
Fa’ che il mio cuore arda nell’amare Cristo Dio per fare cosa a lui gradita.
Santa Madre, fai questo: imprimi le piaghe del tuo Figlio crocifisso fortemente nel mio cuore.
Del tuo figlio ferito che si è degnato di patire per me, dividi con me le pene.
Fammi piangere intensamente con te, condividendo il dolore del Crocifisso, finché io vivrò.
Accanto alla Croce desidero stare con te, in tua compagnia, nel compianto.
O Vergine gloriosa fra le vergini non essere aspra con me, fammi piangere con te.
Fa’ che io porti la morte di Cristo, fammi avere parte alla sua passione e fammi ricordare delle sue piaghe.
Fa’ che sia ferito delle sue ferite, che mi inebri della Croce e del sangue del tuo Figlio.
Che io non sia bruciato dalle fiamme, che io sia, o Vergine, da te difeso nel giorno del giudizio.
Fa’ che io sia protetto dalla Croce, che io sia fortificato dalla morte di Cristo, consolato dalla grazia.
E quando il mio corpo morirà fa’ che all’anima sia data la gloria del Paradiso. Amen.
__________

Mari Nëna Jonë , Motra jonë, na e trego frytin e bekuar të barkut tënd Jezus

Ndersa i kemi shkuar  në fund reflektimit  mbi  lutjen “ Ati   Ynë “ , ne e gjejmë veten në prag të Javës së Shenjtë, momenti më i rëndësishëm dhe  më i shenjtë i vitit për ne të krishterët. Gjatë këtyre ditëve do të shohim tek shpallet zbulesa se kush ishte në të vërtetë  Jezusi, Biri që i beson Atit të tij plotësisht, edhe në kufijtë e vuajtjes dhe vdekjes. Ati e pranon këtë sakrificë supreme, duke e lartësuar  Atë në një jetë të re, një jetë pa fund.

Dhe kush tjetër më mirë se Maria mund të na udhëheqë në këto ditë të veçanta? Ajo është një prej nesh, që me ne është duke e thirrur Hyjin , Atin e saj . Ajo është gjithashtu nëna jonë, e shpallur nga vetë Jezusi në momentin më dramatik të jetës së Tij. Eshtë ajo që tha: “Le të bëhet mbi mua si është fjala jote, më ndodhtë sic the Ti”. Pas nje jete përpjekje për të kuptuar përgjigjen e lutjeve të Saj, e gjejmë poshte Kryqit, duke e dëgjuar Birin e saj, tek  i kërkon  Atit t’i falë torturuesit, për torturat dhe fyerjet e tyre.

Ajo kishte dëgjuar Jezusin që predikonte  ardhjen e mbretërisë së qiellit. Tani ajo mban trupin e Tij të vdekur në duart e saj, ndërsa e përgatisin me ngut për varrim: cilat janë mendimet që kalojnë nëpër kokën e saj?

Maria është bija e zgjedhur e Atit, motra jonë, sepse kështu i përshkruan Jezusi familjaret e Tij , te gjithe ata që bëjnë vullnetin e Atit. Gjatë gjithë jetës së saj luftoi për të kuptuar fjalët e Engjëllit, pasi jeta e saj doli të jetë kaq e mbushur me vështirësi dhe zgjedhje të vështira, që nga lindja në Betlehem , në udhëtimin në Egjipt, deri tek mundimi dhe vdekja e tmerrshme e Birit të saj të dashur.

Për Marinë, ashtu si për ne, duke u lutur që të bëhet vullneti i Hyjit nënkuptonte të lutesh për të qënë i mbrojtur nga e keqja, të të jepet forcë në momente tundimi. Ne e shohim atë nën Kryq dhe e admirojmë forcën e saj të brendshme dhe besnikërinë e saj ndaj premtimit të bërë shumë vite më parë.

Në fjalët e Të Falem Mbretëreshë, ne tani i kërkojmë asaj të na tregojë fytyrën e Birit të saj të dashur Jezus. Maria është ajo që E njohu më mirë, ajo që është më afër zemrës së tij. Ajo do të jetë shoqëruesja jonë më e mirë teksa shohim Jezusin, duke jetuar ditët e tij të fundit, duke u përgatitur për të bërë veprën madhështore të dashurisë dhe mëshirës për ne mëkatarët në besim të plotë tek Ati i Tij.

Stabat Mater është një himn katolik i shekullit të 13-të ndaj Marisë, që portretizon vuajtjen e saj si nëna e Jezusit gjatë kryqëzimit të tij. Konsiderohet të jetë një nga shtatë himnet më të mëdha latine të të gjitha kohërave, zakonisht i atribuuar Jacopone da Todi (1230-1306).Bazohet në profecinë e Simeonit, se një shpatë do të shporonte zemrën e Marisë dhe është gjithashtu një lutje për nënën që vuan për ta bashkëndarë dhe për ta përforcuar nga mundimi I Jezusit.

Rrinte Zoja tuj lotue, afër kryqit tuj shikue, Krishtin pezull kryqëzue.
Heshta zemrën prej trishtimit, prej ezgjetit, prej idhnimit, Zojës përshkue ia kishte shqimit.
Oh sa n’vaj e sa n’ankim, qe n’atë çast pa pasë nji gëzim, Nana Krishtit me hyjrim.
Qante dneste e dhimshmja nanë, mundue Krishtin për gjithë anë, Pa muj kush nji ndihmë m’ia dhanë.
Tuj kqyrë nanën e tenzot, afër Krishtit me varrë plot, S’asht njeri që nuk derdh lot.
Kush sheh zojën n’atë ezgjet, gati dekun për djalë t’vet, Pa dnesue, jo, nuk jet.
Mëkatet tona me i resitë, e pa Krishtin krejt molitë, Prej së rrahnash t’ asaj ditë.
N’mal t’ kalvarit kur e lëshoi, vetën kryq, e kur mbaroi, Krishtin pau e dhimshmja Zojë.
Deh ti nana më dashni, dhimbjen tande ban ta ndijë, Sa t’jetoj m’këtë shekull t’zi.
Tuj tu lutë gjithmonë po shkoj, ban që Krishtin ta adhroj, Hirin tand kurrë mos ta lëshoj.
Nana e dashtun, të lus pa pra Varrët  e t’ Birit  tand pa da, Gjurma në zemër me m’i ba.
Ti pjestar m’ban për gjithmonë, n’atë mundim që për faj tonë, Hoq mbi kryq shëlbuesi jonë.
Afër krygj’s t’birit tenzot, ban, o Zojë me derdhun lot, Der’ sa t’kemi jetë e mot.
Afër kryqit tuj gjimue, Afer tejet tuj lotue. Kish të kjaj unë pa pushue.
O Zojë Virgjin, Nanë e d’lirë, Lute Zotin të ketë mëshirë: Ti shelbim prej si na nxier.

Advertisements