(Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)

This year we will remember St Ignatius of Loyola, whose feast we celebrate on July 31
st, by reflecting on discernment. It is a word he used very often, a practice he developed throughout his life. It is also a word we hear more and more nowadays: so often in fact, that we need to understand it better, otherwise we risk reducing it to a slogan and emptying it of all meaning.

This blog is also inspired by Pope Francis’ latest document on The Call to Holiness in Today’s World,  which includes a whole section (166-177) on discernment.

[2] Always trusting the Spirit

At the end of a seven page letter of February 1555, full of very detailed instructions to Fr Juan Nuñez Barreto who was being sent as a Patriarch to Ethiopia, Ignatius wrote, Everything set down here will serve as directive, the patriarch should not feel obliged to act in conformity with it; rather with what a discreet charity, considering existing circumstances, and the unction of the Holy Spirit, who must direct him in everything, will dictate.

This sounds really remarkable, and it reflects the true Ignatian understanding of discernment. It is not merely acting on one’s whims, or on what one ‘feels’. One must make use of all possible and realistic helps in coming to a decision: Ignatius was fully aware of the importance of Fr Barreto’s mission and gave it a lot of thought; his instructions were detailed and complex.

Yet, he believed that the Spirit that led him to draw up this long letter is the same Spirit who will enlighten Fr Barreto when he arrives on the spot. The same Spirit will help Fr Barreto to put into practice Ignatius’ instructions, and this belief in the presence of the Spirit in everyone enabled him to affirm that ‘everything’ should serve as a directive, an indication, but the real decision will be dictated by a discreet charity, ie a charity that discerns the concrete circumstances with the help of the Holy Spirit.

This is how Pope Francis speaks of this insight in his document: Certainly, spiritual discernment does not exclude existential, psychological, sociological or moral insights drawn from the human sciences. At the same time, it transcends them. Nor are the Church’s sound norms sufficient. We should always remember that discernment is a grace. Even though it includes reason and prudence, it goes beyond them, for it seeks a glimpse of that unique and mysterious plan that God has for each of us, which takes shape amid so many varied situations and limitations… It has to do with the meaning of my life before the Father who knows and loves me, with the real purpose of my life, which nobody knows better than he… It requires no special abilities, nor is it only for the more intelligent or better educated. The Father readily reveals himself to the lowly (Mt 11:25). (170)

This may seem the easy way out, but ultimately it is the most demanding way, that of taking full responsibility for one’s decisions in full trust of the Spirit’s presence in me too. Only if we are familiar with God in the rest of our lives can we be sensitive to his presence in our decisions.

May it please the supreme and divine Goodness to give us all abundant grace ever to know his most holy will and perfectly to fulfil it. – St Ignatius Loyola

_____________________________

Quest’anno ricorderemo S. Ignazio di Loyola, la cui festa si celebra il 31 luglio, riflettendo sul discernimento. E’ una parola che egli usava  molto spesso e una pratica che ha portato avanti per tutta la sua vita. E’ anche una parola che sentiamo sempre di più al giorno d’oggi: così spesso che abbiamo bisogno di comprenderla meglio, altrimenti rischiamo di ridurla ad uno slogan e di svuotarla di ogni significato.

Questo blog inoltre si ispira all’ultimo documento di papa Francesco: La chiamata alla santità nel mondo contemporaneo, che contiene un’intera  sezione (166-177) sul discernimento.

[2] Affidarsi sempre allo Spirito

Alla fine di una lettera scritta nel febbraio del 1555, una lettera di sette pagine piene di istruzioni dettagliate per padre Juan Nuñez Barreto, che stava per essere inviato come Patriarca in Etiopia, Ignazio scrisse, Tutto ciò che è messo qui per iscritto servirà come orientamento, il patriarca non dovrà sentirsi obbligato ad agire in conformità ad esso; ma piuttosto a ciò che gli prescriverà una carità “discreta”, considerando le circostanze presenti e l’unzione dello Spirito Santo, che deve dirigerlo in tutto. Questo è davvero degno di nota e riflette la vera comprensione ignaziana del discernimento. Che non è semplicemente agire secondo i propri capricci, o secondo ciò che si ‘sente’. Si deve far uso di ogni possibile e concreto aiuto per prendere un decisione: Ignazio era pienamente consapevole dell’importanza della missione di padre Barreto e se ne dava molto pensiero: le sue istruzioni erano dettagliate e complesse.

Tuttavia Ignazio credeva che lo Spirito che lo aveva condotto a scrivere quella lunga lettera fosse lo stesso Spirito che avrebbe illuminato padre Barreto una volta arrivato sul posto. Lo Spirito stesso avrebbe aiutato padre Barreto a mettere in pratica le istruzioni Ignazio, e la sua fiducia nella presenza dello Spirito in ognuno gli permetteva di affermare che ‘tutto’ doveva servire come orientamento, indicazione, ma la decisione concreta sarebbe stata dettata da una carità “discreta”, cioè una carità che discerne le circostanze concrete con l’aiuto dello Spirito Santo.

Papa Francesco parla di questa comprensione nel suo documento così: È vero che il discernimento spirituale non esclude gli apporti delle sapienze umane, esistenziali, psicologiche, sociologiche o morali. Però le trascende. E neppure gli bastano le sagge norme della Chiesa. Ricordiamo sempre che il discernimento è una grazia. Anche se include la ragione e la prudenza, le supera, perché si tratta di intravedere il mistero del progetto unico e irripetibile che Dio ha per ciascuno e che si realizza in mezzo ai più svariati contesti e limiti… È in gioco il senso della mia vita davanti al Padre che mi conosce e mi ama, quello vero, per il quale io possa dare la mia esistenza, e che nessuno conosce meglio di Lui… Non richiede capacità speciali né è riservato ai più intelligenti e istruiti, e il Padre si manifesta con piacere agli umili (cfr Mt 11,25). (170)

Può sembrare una semplice via di uscita, ma in definitiva è la via più esigente, quella di prendersi la piena responsabilità delle proprie decisioni nella completa fiducia che lo Spirito è presente anche in me. Solo se abbiamo familiarità con Dio abitualmente, possiamo essere sensibili alla sua presenza nel prendere le decisioni.

“Piaccia alla suprema e divina Bontà di donarci grazia abbondante per conoscere sempre la sua santissima volontà e compierla perfettamente.” – S. Ignazio di Loyola

________________________

Këtë vit ne do të kujtojmë Shën Injacin e Lojoles, festë të cilën e festojmë më 31 Korrik , duke reflektuar mbi shoshitjen. Kjo është një fjalë që ai e përdori shumë shpesh, një praktikë që ai e zhvilloi permes jetës së tij. Është gjithashtu një fjalë që dëgjojmë gjithnjë e më shumë edhe në ditët e sotme:  në të vërtetë  shumë,  kështu  na duhet ta kuptojmë  mirë, përndryshe rrezikojmë ta zvogëlojmë atë në një slogan , duke e zbrazur nga thelbi.

Ky blog gjithashtu frymëzohet nga dokumenti më i fundit i Papa Françeskut mbi  “Thirrjen për Shenjtërinë në Botën e Sotme “, ku përfshin një seksion të tërë (166-177) mbi shoshitjen.

[2] Gjithmonë duke i besuar Shpirtit

Në fund të një letre prej shtatë faqesh të shkurtit 1555, plot udhëzime shumë të hollësishme për At. Juan Nuñez Barreto, i cili u dërgua si Patriark në Etiopi, Injaci shkroi: “Çdo gjë e vendosur këtu do të shërbejë si udhëzim, patriarku nuk duhet të ndihet i detyruar të veprojë në përputhje me të; më tepër do te jete ajo se me çfarë dashurie bamirëse do të diktojë duke pasur parasysh rrethanat ekzistuese, dhe ndikimin e Shpirtit të Shenjtë, i cili duhet ta drejtojë atë në gjithçka.

Kjo tingëllon me të vërtetë mbresëlënëse dhe reflekton kuptimin e vërtetë të Injacianit për shoshitjen. Ajo nuk është thjesht duke vepruar mbi kapriçot  e dikujt, apo në atë që ‘ndjen’. Njeriu duhet të përdorë të gjitha ndihmat e mundshme dhe reale në marrjen e një vendimi: Injaci ishte plotësisht i vetëdijshëm për rëndësinë e misionit të Barretos dhe i dha shumë mendime; udhëzimet e tij ishin të hollësishme dhe komplekse.

Megjithatë, ai besonte se Shpirti që e frymezoi për të hartuar këtë letër të gjatë ishte e njëjta Frymë që do ta ndriçonte At. Barreton kur ai të arrinte në vënd. E njëjta Frymë do t’i ndihmojë At. Barretos që të zbatojë në praktikë udhëzimet e Injacit . Besimi në praninë e Shpirtit në të gjithë ka bërë të mundur  që të pohojë se ‘gjithçka’ duhet të shërbejë si një udhëzim, por vendimi i vërtetë do të ndërmerret duke u nisur  nga një bamirësi, dmth. Një shpirtëbutësi që dallon rrethanat konkrete me ndihmën e Shpirtit të Shenjtë.

Kështu Papa Françesku flet për këtë mprehtësi në dokumentin e tij: Sigurisht, shoshitja shpirtërore nuk përjashton njohuritë ekzistenciale, psikologjike, sociologjike apo morale të nxjerra nga shkencat njerëzore. Në të njëjtën kohë, ajo i tejkalon ato. Nuk janë të mjaftueshme normat e shëndosha të Kishës. Gjithmonë duhet të kujtojmë se aftësia dalluese është një hir. Megjithëse përfshin arsye dhe maturi, ai shkon përtej tyre, sepse kërkon një paraqitje të shkurtër të atij plani unik dhe misterioz që Zoti  ka për secilin prej nesh, i cili merr formë në kaq shumë situata dhe kufizime të ndryshme. Ajo ka të bëjë me kuptimin e jetës sime përpara Atit, i cili më njeh dhe më do, me qëllimin e vërtetë të jetës sime, të cilin askush nuk e di më mirë se ai … Nuk kërkon aftësi të veçanta, as nuk është vetëm për më shumë inteligjentë ose më të arsimuar. Ati me lehtësi zbulon veten tek të përulurit (Mt 11:25). (170)

Kjo mund të duket mënyra më e lehtë, por në fund të fundit është mënyra më e kërkuar, ajo e marrjes së përgjegjësisë së plotë për vendimet e mia në besim të plotë të pranisë së Shpirtit në mua. Vetëm nëse njohim Zotin në pjesën tjetër të jetës sonë, mund të jemi të ndjeshëm ndaj pranisë së tij në vendimet tona.

Hyji i Gjithpushtetshëm dhe i Mëshirshëm na e dhashte  Hirin e bollshëm për ta njohur  e për ta përmbushur  Vullnetin e Tij  të Shenjtë” –Shën Ignaci  I Lojolës

Advertisements