Our Father…forgive us our trespasses (Troverete il testo in italiano ed in albanese in fondo alla pagina)forgive us our trespasses

Why does Jesus include a petition for forgiveness when he teaches us how to pray? He wants us to be free enough to look at ourselves in truth, take our sin seriously, in the sure knowledge that our Father’s mercy is without end.

Sin is never an attractive idea, especially in our relativistic times when it seems banished to oblivion: let everybody act as they feel like, and let us all be tolerant. Yet the amount of human suffering that such attitudes generate should make us think: we see so much selfishness and abuse in interpersonal relations, while in the social sphere, the evils of corruption, war and racism are so rampant.

Yet we all know we find it much easier to justify ourselves before our own conscience than to admit our mistakes, our sins. More than our single mistakes and misdeeds – our sins – we need to become more aware of our sin, the sinfulness that seems to have such deep roots in our hearts.

We can only do this if we know that there is someone who is always ready to forgive us. Asking and receiving pardon in any relationship strengthens that relationship more than anything else, it creates trust in an atmosphere of greater honesty and humility: we are ready to be more ourselves with each other, and let the other do likewise, for we are sure that we are accepted and loved, we will not be rejected if the other knows us as we really are.

Our God is the loving father who embraces the son who returns after squandering all his money: the Father does not want to hear about the past, he only wants to celebrate in great style his son’s return. Jesus assures us ‘there will be more joy in heaven over one sinner who repents than over ninety-nine righteous persons who need no repentance’.  (Lk 15:7) This does not mean that sin is not a serious matter: Jesus told us that his blood has been shed for the forgiveness of sin.

Being able to ask for forgiveness to this merciful Father makes us able to enter much deeper into his loving embrace. It is never easy to believe that God does not expect us to be perfect, never to make mistakes; he wants us rather to acknowledge our limitations and accept his constant readiness to forgive.

“O Son of God and my Lord! How is it that You can give us so much with your first word?….. You oblige [the Father] to fulfil your word, a charge by no means light, since, being our Father, He must bear with us, however great our offences. If we turn to Him, He must pardon us, as He pardoned the prodigal son, must comfort us in our trials, and must sustain us, as such a Father is bound to do, for he must needs be better than any earthly father, since nothing good can fail to have its perfection in Him. He must cherish us; he must sustain us; and at last He must make us participants and fellow-heirs with You” (Teresa of Avila, The Way of Perfection, chapter 27).

With each post you will find a video/song which may help you with your prayer. Today’s choice is a beautiful prayer sung by Barbara Streisand – ‘Alvinu Malkeinu (Our Father, Our King)’ Translation: Our Father Our King, Hear our voice, We have sinned before You.. Be compassionate towards us and our children.. Bring an end to epidemics, wars and famine around the world.. Bring an end to all troubles and fill our house with your blessing.. Inscribe us in the book of life.. Let the new year be a good year. Hear our voice Our Father, Our King). Simply click on the image below to listen:

Padre nostro…rimetti a noi i  nostri debiti

Perché Gesù inserisce una richiesta di perdono mentre ci insegna come pregare? Egli desidera che noi siamo abbastanza liberi per guardarci nella verità, per prendere sul serio il nostro peccato, nell’assoluta certezza che la misericordia di nostro Padre è senza fine.

Il peccato non è mai un’idea attraente, specialmente nella nostra epoca di relativismo in cui questa idea sembra esiliata nell’oblio: lasciamo che ciascuno agisca come si sente e mostriamoci tutti tolleranti. Ma la quantità di sofferenze umane che questi atteggiamenti generano ci deve far riflettere: vediamo così tanto egoismo e maltrattamenti nelle relazioni interpersonali, mentre nella sfera sociale i mali della corruzione, della guerra e del razzismo sono dilaganti.

Tutti troviamo molto più facile giustificarci di fronte alla propria coscienza che ammettere i nostri errori, i nostri peccati. Più che dei nostri errori e malefatte singoli – i nostri peccati – abbiamo bisogno di essere più consapevoli del nostro peccato, della peccaminosità che sembra avere radici così profonde nei nostri cuori.

Possiamo farlo solo se sappiamo che c’è qualcuno che è sempre pronto a perdonarci. Chiedere e ricevere il perdono in ogni relazione rafforza quella relazione più di ogni altra cosa, crea fiducia in un clima di più grande onestà e umiltà: siamo pronti ad essere maggiormente noi stessi gli uni con gli altri e permettiamo all’altro di fare altrettanto, perché siamo sicuri che siamo accettati e amati, che non saremo rifiutati se l’altro ci conoscerà come siamo veramente.

Il nostro Dio è il padre amorevole che abbraccia il figlio che ritorna dopo aver sperperato tutto il suo denaro: il Padre non vuole ascoltare niente di ciò che è passato, vuole solo celebrare in grande stile il ritorno di suo figlio. Gesù ci assicura che: ‘ci sarà più gioia nel cielo per un peccatore che si converte che per novantanove giusti che non hanno bisogno di conversione’.  (Lc 15,7) Questo non significa che il peccato non sia una faccenda seria: Gesù ci dice che il suo sangue è stato versato per il perdono del peccato.

Essere capaci di chiedere perdono a questo Padre misericordioso ci rende capaci di entrare più profondamente nel suo amorevole abbraccio. Non è mai facile credere che Dio non si aspetta che siamo perfetti e che non facciamo mai errori; Egli desidera piuttosto che riconosciamo i nostri limiti e accettiamo la sua prontezza costante a perdonare.

“O Figlio di Dio e mio Signore! Come potete darci fin dalla prima parola tanto bene?….. Voi lo  obbligate [il Padre] ad adempierla, cosa di non poco peso, dal momento che essendo nostro Padre, Egli deve sopportarci, per quanto grandi siano le nostre offese. Se ritorniamo a Lui deve perdonarci, come ha perdonato il figliol prodigo, deve consolarci nelle nostre sofferenze e procurarci di che vivere, come si conviene ad un tal Padre, perché è necessariamente migliore di tutti i padri del mondo, perché in Lui non può esserci se non assoluta perfezione. Ci deve curare teneramente; ci deve sostentare; e infine renderci partecipi e coeredi con Voi” (Teresa d’Avila, La Via della Perfezione, capitolo 27).
_________

Ati ynë … na i fal fajet tona

Përse Jezusi përfshin një kërkese për falje, ndërsa  na mëson se si të lutemi? Ai dëshiron që ne të jemi aq të lirë sa ta shikojmë veten në të vërtetën, të marrim seriozisht mëkatin tonë, në njohjen e sigurt se mëshira e Atit tonë është e pafundme.

Mëkati nuk është kurrë një ide tërheqëse, veçanarisht në kohët tona relativiste, kur duket sikur është duke u lënë  në harresë: le të veprojnë të gjithë siç ndiejnë  dhe le të jemi të gjithë tolerantë . Akoma e më shumë , sasia e vuajtjeve njerëzore që sjellin këto qëndrime duhet të na bëjnë të mendojmë: ne shohim kaq shumë egoizëm dhe abuzime në marrëdhëniet ndërpersonale, ndërsa në sferën sociale, ligësitë e korrupsionit, luftës dhe racizmit janë kaq të shfrenuara.

Megjithatë, të gjithë e dimë se e kemi shumë më  të lehtë për të justifikuar veten përpara ndërgjegjes sonë , sesa për të pranuar gabimet tona, mëkatet tona. Më shumë se gabimet dhe prapësitë  tona  – mëkatet tona –  duhet të bëhemi më të vetëdijshëm për mëkatin tonë,ligësia  që duket se zë  rrënjë  të thella në zemrat tona.

Ne mund ta bëjmë këtë  vetëm nëse e dimë se është dikush që është gjithmonë i gatshëm të na falë. Kërkimi dhe marrja e faljes në një  marrëdhënie e forcon atë  më shumë se çdo gjë tjetër, duke krijuar besim në një atmosferë të ndershmërisë dhe  të përulësisë më të madhe: ne jemi gati të jemi më shumë me njëri-tjetrin dhe në të njëjtën mënyrë le ta bëjnë edhe të tjerët, sepse jemi të sigurt se jemi të pranuar dhe të dashur, dhe se nuk do të jemi te  refuzuar  nëse tjetri apo tjetra na njeh ashtu siç jemi me të vërtetë.

Ati ynë është baba  i dashur që e përqafon djalin që kthehet pasi ka shpërdoruar të  gjitha paratë  e tij: Ati nuk dëshiron të dëgjojë për të kaluarën, ai vetëm dëshiron të festojë në stilin e madh kthimin e të birit. Jezusi na siguron ne :  ‘ në qiell do të ketë më shumë gëzim  për një mëkatar që pendohet e kthehet se sa për nëntëdhjetë e nëntë të drejtë, që s’kanë nevojë të kthehen’. (Lk 15, 7) Kjo nuk do të thotë që mëkati nuk është një çështje serioze: Por , Jezusi na tha se gjaku i tij është derdhur për faljen e mëkatit.

Të jesh në gjendje të kërkosh falje tek  ky Atë  i mëshirshëm na bën të aftë të hyjmë shumë më thellë në përqafimin e tij të dashur. Nuk është e lehtë të besosh që Hyji nuk pret që ne të jemi të përsosur, të mos bëjmë kurrë gabime; ai do që ne të pranojmë kufizimet tona dhe të pranojmë gatishmërinë e tij të vazhdueshme për të falur.

“O Bir i Zotit dhe Zoti im! Si mund të na jepni aq shumë me fjalën tuaj të parë? … Ju i kërkoni [Atit] që të përmbushet fjala  juaj, një barrë jo e lehtë kjo, sepse, duke qenë Ati ynë, Ai duhet të bartë me ne,fajet tona , sado të rënda qofshin ato . Nëse i drejtohemi Atij, Ai duhet të na falë, ashtu si  Ai falë djalin planprishës, duhet të na forcojë në sprovat tona dhe do të na mbajë, si  një Atë  , sepse ai duhet të jetë më i mirë se çdo atë tokësor, pasi çdo gjë e mirë nuk mund të ketë dyshim në përsosmëri. Ai duhet të na ushqejë; Ai duhet të na mbajë; dhe së fundmi Ai duhet të na bëjë pjesëmarrës dhe bashkëtrashëgimtarë me Ty “(Tereza e Avilës, Rruga e Përsosmërisë, kapitulli 27).

Advertisements