Be Reconciled [11] – The cry of the Earth is the cry of the poor: be reconciled with creation

 In Laudato Sii, his encyclical about the environment, Pope Francis argues that the ecological crisis is at the same time a social crisis: those who suffer most the effects of climate change and environmental degradation are the poor and those living in poor countries. They have very little to protect themselves from ecological disaster. If this is true, then a reconciled world must include a reconciliation with creation, which will in turn lead to a more reconciled humanity, with less inequalities and conflicts.

Yet we are more aware than ever of the fragility of creation, for we see its signs all around us, from uncontrollable bush fires to floods and melting icebergs: it feels as if creation is losing its battle with us.

Psalm 24 puts it very clearly: ‘The Lord’s is the earth and its fullness, the world, and those who dwell in it. It is he who set it on the seas; on the rivers he made it firm. (v 1-2) Yet, when God created the world he entrusted it to humanity: at the end of the six days of creation, God said to the man and woman,  ‘Be fertile and multiply; fill the earth and master it. Take charge of the fish of the sea, the birds in the sky, and everything crawling on the ground.’ (Gen 1:28)

The Bible is not giving us the licence to use and abuse of creation as if it were ours. On the contrary, we know well that for the Bible, and especially the New Testament, to master and to take charge is to serve, not to be served. It is to our great peril if we forget that we too are creatures, with more gifts and therefore with greater responsibilities, especially that of taking good care of creation itself. Destroying creation or abusing it we are destroying ourselves.

The cry of the earth is the cry of the poor, it is a cry for true reconciliation. May we know how to hear these cries and respond generously to them. We are not alone in this, for God too is at work, reconciling the world to himself.

AUDIO-VISUAL AID: Today’s video looks at our common home and ways in which we can truly nurture our relationship with Creation

Il grido della Terra è il grido dei poveri: lasciatevi riconciliare con la creazione

Nella Laudato Sii, la sua enciclica sull’ambiente, papa Francesco afferma che la crisi ecologica è anche una crisi sociale: quelli che subiscono maggiormente gli effetti del cambiamento climatico e del degrado ambientale sono i poveri e coloro che vivono nei paesi poveri. Essi infatti hanno pochissimi mezzi per proteggersi dai disastri ecologici. Se questo è vero, allora un mondo riconciliato deve includere la riconciliazione con la creazione, che a sua volta porterà ad un’umanità più riconciliata, con meno disuguaglianze e conflitti.

Ora siamo più consapevoli che mai della fragilità della creazione, dal momento che ne vediamo i segni attorno a noi, dagli incendi incontrollabili, alle inondazioni, allo scioglimento degli iceberg: è come se la creazione stesse perdendo la battaglia con noi.

Il Salmo 24 (23) dice molto chiaramente: ‘Del Signore è la terra e quanto contiene, l’universo e i suoi abitanti. È lui che l’ha fondata sui mari, e sui fiumi l’ha stabilita. (vv 1-2) Ma, quando Dio ha creato il mondo lo ha affidato all’umanità: al termine dei sei giorni della creazione, Dio ha detto all’uomo e alla donna: ‘Siate fecondi e moltiplicatevi; riempite la terra e soggiogatela. Dominate sui pesci del mare e sugli uccelli del cielo e su ogni essere vivente che striscia sulla terra.’ (Gen 1,28)

La Bibbia non ci dà la licenza di usare e abusare della creazione come se fosse un nostro possesso. Al contrario, sappiamo bene che per la Bibbia e particolarmente per il Nuovo Testamento, soggiogare e dominare significano servire non essere serviti. E’ un grave rischio dimenticare che anche noi siamo creature, con maggiori doni e quindi maggiori responsabilità, specialmente quella di prenderci buona cura della creazione stessa. Distruggere la creazione o abusarne equivale a distruggere noi stessi.

Il grido della terra è il grido dei poveri, un grido di richiesta per una riconciliazione vera.

Che possiamo comprendere come ascoltare queste grida e rispondervi generosamente! Nel fare questo non saremo soli, poiché anche Dio è all’opera per riconciliare il mondo a sé.

_______

Britma e Tokës është britma e të varfërve: pajtohuni me krijimin.

Në, encikliken e tij për mjedisin,”Qofsh Lëduar“, Papa Françesku argumenton se kriza ekologjike është në të njëjtën kohë një krizë sociale: ata që vuajnë më shumë efektet e ndryshimit të klimës dhe degradimit të mjedisit janë të varfërit , si dhe ata që jetojnë në vendet e varfra duke qene se  ata kanë shumë pak mundesi për të mbrojtur veten nga katastrofa ekologjike. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë një botë e pajtuar duhet të përfshijë edhe një pajtim me krijimin, i cili nga ana e tij do të çojë në një shoqeri njerëzore më të pajtuar, me më pak pabarazi dhe konflikte.

Megjithatë, ne jemi më të vetëdijshëm se kurrë për brishtësinë e krijimit, sepse i shohim shenjat e tij rreth nesh, që nga zjarret e ne ngastra të pakontrollueshme deri te përmbytjet dhe ajsbergët që shkrihen: duket sikur krijimi po e humb betejën me ne.

Psalmi 24 e shpreh shumë qartë: E Zotit është toka dhe gjithçka ajo ka,rruzulli mbarë e të gjithë banorët e tij. Ai vetë e themeloi mbi dete, dhe e bëri të qëndrueshme mbi lumenj.

Megjithatë, pasi  Zoti krijoi botën, ia besoi atë njerëzimit: në fund të gjashtë ditëve të krijimit, Zoti i tha burrit dhe gruas:” “Shtohuni e shumohuni e mbusheni tokën dhe sundojeni atë!

Bëhuni zotëruesit e peshqve të detit, të shpendëve të qiellit dhe të çdo gjallese që lëviz përmbi tokë”!(Zan 1:28)

Bibla nuk po na jep licencën për të përdorur dhe abuzuar me krijimin sikur të ishte prone e jona. Përkundrazi, ne e dimë mirë se për Biblën, dhe veçanërisht Beslidhjen e Re, të zotërosh dhe të marrësh përgjegjësinë do të thotë të shërbesh, jo të shërbehesh. Ne rrezikojme shume nëse harrojme se dhe ne vetë jemi krijesa të të njejtit krijues , që kemi marrë shumë dhurata dhe për këtë arsye njëkohësisht edhe shumë pergjegjësi të mëdha ,vecanarisht në kujdesin ndaj krijimit. Me shkatërrimin ndaj krijimit apo me abuzimin ndaj tij ne jemi duke shkatërruar veten tonë.

Britma e tokës është britma e të varfërve, është një britmë për një pajtimin të vërtetë. E pacim mundësinë të dimë si t’i dëgjojmë këto thirrje dhe t’u përgjigjemi bujarisht atyre. Ne nuk jemi te lënë vetëm në këtë gjë , sepse edhe Zoti është duke punuar, duke pajtuar botën me veten e tij.