Ecological conversion: why should I change? [1] – Lent, a time for ecological conversion

(Traduzione in italiano ed albanese in fondo alla pagina)
Ecological conversion: why should I change? [1] – Lent, a time for ecological conversion

Lent is once again with us, this special time before Easter. We are not always sure what it means, or what we are supposed to do during these weeks, but we somehow feel that something more is called for. For some it is something rather concrete and physical, like abstaining from sweets or chocolate. For others it may be a decision to dedicate more time every day to prayer and reflection, going to a day or weekend retreat, reading the Bible more regularly, perhaps one of the gospels from start to finish or just spending more time with the splendid Bible daily readings.

This year we would like to propose something that might sound different, but which is actually in the true Lenten spirit. Ecological conversion might or might not be a phrase we are familiar with, but probably now we understand what it means much better than we ever did. Whether it is Australia’s terrible bush fires, the activism of Greta Thunberg, or the brazenness of the behaviour of some of our leaders, our own experience convinces us more than ever we need to change our relationship with the created world. Yet we are often at a loss, the problem is so huge and our efforts so insignificant, that this desire to change remains just that, a mere desire without action.

Yet today’s readings invite us to commit ourselves to some some real change, a conversion of the heart: the prophet Joel invites us to rend our hearts and not just our clothes, while St Paul calls us to accept God’s unique invitation to trust above all in his will to make us his friends. Jesus reminds us that what is important is what lies in our hearts, much more than our external actions.

This is our invitation too during this Lent, to reflect and act on what may be the ultimate challenge of humankind.  It will be a response to Pope Francis’ call in his encyclical Laudato sii, on the care for our common home: in paragraph 217 the Pope affirms, The ecological crisis is also a summons to profound interior conversion. Christians all need an “ecological conversion”, whereby the effects of their encounter with Jesus Christ become evident in their relationship with the world around them.

This will be our theme: how to make our relationship with Jesus Christ influence our relationship with the world around us.

We will also propose concrete actions that seem within our reach, concrete steps on this Lenten journey.

ACT…. Today we invite you to read a part of Pope Francis’ ecyclical Laudato Sii, choose the part that strikes you most, and make one small decision to act upon what you have read.

VIEW…. Today’s video will also help you to get an overview of the message of Laudato Sii.

 __________________________

Quaresima, tempo di conversione ecologica

La Quaresima, questo tempo speciale che precede la Pasqua, è nuovamente arrivata.

Non sempre sappiamo cosa significhi, o cosa dovremmo fare in queste settimane, ma in qualche modo sentiamo che ci è richiesto qualcosa in più. Per qualcuno si tratta di qualcosa di concreto, di fisico, come rinunciare ai dolci o al cioccolato. Per altri può trattarsi della decisione di dedicare ogni giorno più tempo alla preghiera e alla riflessione, andare ad un ritiro di un giorno o di un fine settimana, leggere la Bibbia più regolarmente, forse uno dei vangeli dall’inizio alla fine, o trascorrere più tempo nella splendida lettura quotidiana della Bibbia.

Quest’anno vorremmo proporre qualcosa che può suonare differente, ma che in realtà è esattamente nello spirito della Quaresima. La Conversione Ecologica può essere o meno un’espressione familiare per noi, ma probabilmente capiamo cosa significhi molto meglio che in passato. Che siano i terribili incendi dell’Australia, l’attivismo di Greta Thunberg, o la sfacciataggine del comportamento di alcuni dei nostri leader, la nostra stessa esperienza ci convince più che mai che abbiamo bisogno di cambiare la nostra relazione con il mondo creato. Ma spesso ci sentiamo persi, il problema è così enorme e i nostri sforzi così insignificanti, che questo desiderio di cambiamento rimane solo questo, un mero desiderio che non si trasforma in azione.

Ma le letture di oggi ci invitano ad impegnarci per un cambiamento reale, una conversione del cuore: il profeta Gioele ci invita a stracciarci il cuore non le vesti, mentre S. Paolo ci esorta ad accettare l’invito unico di Dio a fidarci sopra ogni cosa del suo desiderio di renderci suoi amici. Gesù ci ricorda che è molto più importante cosa abbiamo nel cuore, delle nostre azioni esteriori.

Questo è anche il nostro invito per questa Quaresima: riflettere e agire su quella che potrebbe essere la sfida finale dell’umanità. Vuole essere la risposta all’invito che papa Francesco ci ha rivolto nella sua enciclica Laudato sii, sulla cura della casa comune: al paragrafo 217 il Papa afferma, La crisi ecologica è un appello a una profonda conversione interiore. Tuttavia dobbiamo anche riconoscere che alcuni cristiani impegnati e dediti alla preghiera, con il pretesto del realismo e della pragmaticità, spesso si fanno beffe delle preoccupazioni per l’ambiente. Altri sono passivi, non si decidono a cambiare le proprie abitudini e diventano incoerenti. Manca loro dunque una conversione ecologica, che comporta il lasciar emergere tutte le conseguenze dell’incontro con Gesù nelle relazioni con il mondo che li circonda.

Questo sarà il nostro argomento: come far sì che la nostra relazione con Gesù Cristo influenza la nostra relazione con il mondo che ci circonda.

Proporremo anche azioni concrete che siano alla nostra portata, passi concreti in questo percorso quaresimale.
__________________________

Kreshmja, një kohë për tranformin  ekologjik!

Kreshmja ,ja ku është përsëri me ne ,kjo kohë e vecante para Pashkës .Ne nuk jemi gjithmonë të sigurtë për domethenien apo cfarë supozohet të bëjmë gjatë këtyre javëve, por ndihemi disi sikur dicka na therret për më shumë  .Për disa kjo kohë është dicka më tepër se konkrete apo fizike , si  të përmbahesh nga embelsirat ose cokollatat . Për disa të tjerë mund të jetë një vendim për ti dedikuar më shumë kohë  cdo dite lutjes dhe reflektimit , të shkuarit  një ditë apo një fundjavë për tërheqje shpirtërore, të lexuarit e bibles më rregullisht , ndoshta një nga ungjijt nga fillimi në fund ose të kalosh më shumë kohë me leximet e ditës të bibles .

Këte vit ne dëshirojme tu propozojmë dicka që mund të tingëlloje ndryshe, por që është aktualisht në shpirtin e vërtetë të kreshmeve .Transformim  ekologjik mund të jetë ose mund të mos jetë fraze familjare me ne por ndoshta ne tani kuptojmë më mire se asnjëhërë domethënjen e saj.Pavarësishtë nga zjarret e pyjeve në Australi, aktivizmit të Greta Thuremberg , apo sjelljet e guximshme të disa prej lidërve tanë ,është përvja jonë vetjake që na bind më shumë se kurrë se duhet të ndryshojmë për sa I përket marrëdhenieve tona me botën e krijuar.Ende  ne jemi shpesh në  humbje   , problemi është  kaq i medha dhe  përpjekjet tona kaq te pakuptimta , saqë kjo deshirë për të ndryshuar  mbetet kaq , thjeshtë dëshire pa veprim.

Ende leximet e sotme na ftojnë të angazhojmë vëten tonë drejt disa ndryshimeve reale, për ndyshim të plotë të zemres.Profeti Joel na fton “Të shqyejmë zemrat dhe jo petkat “, ndërsa shen Palin na bën thirrje të pranojmë ftesën e vetme të Zotit për tiu besuar dhe për tu pajtuar me Të . Jezusi na kujton ne cka është me e rendësishmja , ajo cka qëndron në thellësinë  e zemrës ,më shumë se veprimet tona të jashtme.

Kjo është ftesa jonë gjatë kësaj kohe kreshme , për të reflektuar dhe vepruar mbi atë që mund të jetë sfida e fundit e njerëzimit. Do të jetë një përgjigje ndaj thirrjes së Papa Françeskut në enciklikën e tij Laudato sii,, për kujdesin për shtëpinë tonë të përbashkët: në paragrafin 217 Papa pohon, Kriza ekologjike është gjithashtu një thirrje për tranformim të thellë të brendshëm.  Të gjithë të krishterët kanë nevojë për një “tranformim  ekologjik”, permes së ciles efektet e takimit të tyre me Jezu Krishtin  te reflektohen ne menyren se si ata bashveprojneme  botën përreth tyre. 

Kjo do të jetë tema jonë: qe marrëdhënien tonë me Jezu Krishtin bëjme të ndikojë në marrëdhëniet tona me botën përreth nesh.

Ne gjithashtu do të propozojmë veprime konkrete ,brenda mundësive tona, veprime konkretë në këtë udhëtim të Kreshmës.

Cracking the Beatitudes – Poor in spirit: The virtue of Faith

Poor in spirit: the virtue of Faith

Faith is the virtue of the poor in spirit. It enables us to trust God so fully that we feel free to let go of our wish to be perfect. Faith enables us to accept our poverty and place our trust in God, our real saviour.

Faith is much more than a set of truths to believe in, it is primarily a relationship of trust. Like any other relationship it is a complex reality, and changes as the two partners  grow in their mutual knowledge.

Abraham, our father in the faith

Abraham, our father in the faith, is presented always on a journey, moving from one place to another in obedience to God’s directions. In his old age he left his home without knowing where he was going, knowing only that he could do that because he believed that God will never abandon him. God repaid him by giving him what he desired above all, a descendant, from whom are derived all who believe.

My grace is enough for youfaith

In one of his letters St Paul speaks of being given a thorn in his flesh to torment him. Three times he pleaded with God to have this torment removed. But the reply he received was, ‘My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness‘. He could then proclaim that, ‘For Christ’s sake, I delight in weaknesses, in insults, in hardships, in difficulties. For when I am weak, then I am strong‘.

As big as a mustard seed

Sometimes our faith feels so weak we start suspecting it is not even there. Yet Jesus tells us otherwise: it is enough for our faith to be as small as a mustard seed, it can move mountains.

One of the most touching prayers we find in the Gospel is that of the man who took his epileptic son to be cured by Jesus. ‘I do believe, help my unbelief’, he cried out.

We discover that the best prayer is that of the poor, those who realise they really need help. Faith gives us the freedom to let go of our pride and ask for help. Then we discover that our mistakes, our sins even, are the royal road to discover who God really is. We are blessed when we realise that we can trust and accept the offer of the Kingdom.

Yet, it is always a journey…